Po udarze potrzebował pomocy przy kąpieli, gotowaniu i wizytach u lekarzy. Mój brat Robert mieszkał zaledwie dwadzieścia kilometrów dalej, ale zawsze miał ważniejsze sprawy.
— Prowadzę firmę, nie mogę ciągle urywać się z pracy — tłumaczył.
Ojciec nigdy się nie skarżył. W każdy piątek wyglądał jednak przez okno, czekając, czy syn przyjedzie. Najczęściej nie przyjeżdżał.
Pojawił się dopiero wtedy, gdy stan taty gwałtownie się pogorszył. Podczas ostatnich dni w szpitalu Robert kilka razy pytał mnie o testament, akt własności domu i rachunki bankowe.
— Trzeba wiedzieć, co później załatwiać — mówił.
Ojciec odszedł w wieku osiemdziesięciu jeden lat.
Po pogrzebie zaprosiłam rodzinę na skromny obiad. Robert wyszedł z restauracji przed końcem, twierdząc, iż źle się czuje. Kiedy godzinę później wróciłam do domu ojca, drzwi były niedomknięte.
Szafka, w której tata trzymał dokumenty, stała otwarta. Zniknęły segregatory z umowami, wyciągami bankowymi i aktem własności.
Zadzwoniłam do brata.
— Zabrałem je, żeby przygotować sprawę spadkową — odpowiedział spokojnie.
— Bez mojej wiedzy?
— Jestem synem tak samo jak ty. Poza tym nie znasz się na dokumentach.
Zapytałam o oszczędności ojca. Wiedziałam, iż jeszcze rok wcześniej miał ponad dwieście tysięcy złotych. Odkładał przez całe życie i często powtarzał, iż pieniądze mają być podzielone między nas.
— Konto jest prawie puste — stwierdził Robert. — Leczenie kosztowało. Tata musiał wszystko wydać.
Nie zgadzało się to z prawdą. Ojciec leczył się w ramach NFZ, a większość leków kupowałam z jego emerytury.
Następnego dnia zaczęłam porządkować ubrania. W kieszeni zimowego płaszcza ojca znalazłam złożoną kartkę. Było to bankowe potwierdzenie przelewu na dwieście dziesięć tysięcy złotych.
Odbiorcą był Robert.
Najważniejszy okazał się tytuł operacji:
„Pożyczka na ratowanie firmy, zgodnie z umową z 14 lutego. Zwrot do końca roku”.
Na odwrocie ojciec napisał drżącą ręką:
„Drugi egzemplarz umowy u mecenas Anny Milewskiej”.
Robert zabrał dokumenty, ponieważ chciał ukryć, iż pieniądze nie były darowizną. Stanowiły dług wobec ojca, a po jego odejściu wierzytelność wchodziła do spadku.
Jeszcze tego samego dnia zadzwoniłam do wskazanej prawniczki. Znała ojca od lat.
— Pani tata przewidział, iż mogą pojawić się problemy — powiedziała. — Dlatego zostawił u mnie kopię umowy.
Dokument zawierał podpis Roberta. Brat zobowiązał się zwrócić całą kwotę w ciągu dziesięciu miesięcy. Ojciec pożyczył mu pieniądze, ponieważ jego firma budowlana była bliska upadku.
Mecenas przekazała mi również krótką notatkę taty.
„Robert obiecał oddać pieniądze. Ewa nie może stracić swojej części tylko dlatego, iż pomagałem synowi. jeżeli będzie mówił, iż to prezent, nie wierzcie mu”.
Rozpłakałam się. Ojciec, który przez całe życie bronił Roberta, pod koniec zaczął się go obawiać.
Wieczorem brat przyjechał do mnie. Gdy zobaczył potwierdzenie przelewu, zbladł.
— Tata powiedział, iż nie będzie domagał się zwrotu — oznajmił.
— Dlaczego więc podpisałeś umowę?
— To była tylko formalność.
— Skoro niczego nie ukrywałeś, dlaczego zabrałeś dokumenty przed naszym powrotem z pogrzebu?
Robert zaczął krzyczeć. Twierdził, iż firma przez cały czas ma problemy, a ja chcę odebrać pracę jego rodzinie. Na końcu powiedział, iż to jemu należy się dom, ponieważ jest synem i „przedłuża nazwisko”.
— A ja przez trzy lata zmieniałam ojcu opatrunki i spałam przy jego łóżku — odpowiedziałam. — Ty pojawiłeś się wtedy, gdy zostały tylko pieniądze.
Podczas postępowania spadkowego Robert utrzymywał, iż ojciec ustnie zwolnił go z długu. Nie miał jednak żadnego dowodu. Istniała za to podpisana umowa, historia przelewu oraz wiadomości, w których obiecywał spłatę rat.
Sprawa ciągnęła się miesiącami. Ostatecznie brat zgodził się na ugodę. Zrezygnował ze swojego udziału w domu, a pozostałą część długu zobowiązał się spłacać w ratach.
Od tamtej pory nie utrzymujemy kontaktu.
Czasami zastanawiam się, czy ojciec wiedział, iż Robert spróbuje nas oszukać. Chyba właśnie dlatego zostawił kopię umowy u prawniczki, a potwierdzenie przelewu schował w płaszczu, który zakładał tylko na ważne okazje.
Brat zabrał z domu wszystkie dokumenty, zanim zdążyłam zdjąć czarną sukienkę po pogrzebie. Był przekonany, iż wraz z nimi zabrał również prawdę.
Nie wiedział, iż ojciec zostawił jeden kawałek papieru tam, gdzie zachłanny syn nigdy nie pomyślał, żeby zajrzeć.
