Przez ostatnie trzy lata codziennie robiłam mu zakupy, podawałam leki i pomagałam wstać z łóżka. Mój brat Krzysztof mieszkał niespełna sto kilometrów dalej, ale zawsze był zbyt zajęty, żeby przyjechać.
Zjawił się w sobotę, zanim zdążyłam zamówić kwiaty na pogrzeb.
Nie zapytał, jak wyglądały ostatnie chwile ojca. Nie wszedł choćby do pokoju, w którym stało jego puste łóżko.
— Daj mi klucze — powiedział, wyciągając rękę.
— Po co?
— Trzeba zabezpieczyć dom. Dokumenty, gotówkę, biżuterię. Nie wiadomo, kto się tutaj kręcił.
Spojrzał na mnie tak, jakbym to ja była osobą, której nie można ufać.
— Nikt się nie kręcił. Byłam przy ojcu do końca.
— Właśnie dlatego nie powinnaś sama przeglądać jego rzeczy. Dom należy teraz do nas obojga.
Krzysztof wszedł do środka, chociaż nie dostał kluczy. Od razu skierował się do gabinetu. Otwierał szuflady, zaglądał pod dokumenty i nerwowo przesuwał książki.
— Czego szukasz? — zapytałam.
— Czerwonej teczki. Ojciec trzymał w niej papiery dotyczące domu.
Zastanowiło mnie, skąd o niej wiedział. Przez telefon wielokrotnie twierdził, iż od wielu miesięcy nie rozmawiał z ojcem.
Kiedy powiedziałam, iż niczego mu nie dam przed pogrzebem, uderzył pięścią w stół.
— Nie udawaj świętej! Wprowadziłaś się tutaj pod koniec jego życia, żeby wszystko przejąć.
— Nie wprowadziłam się. Przychodziłam, bo nie miał kto podać mu szklanki wody.
— Sama tego chciałaś. Teraz nie oczekuj nagrody.
W drzwiach stanęła pani Irena, sąsiadka ojca. Trzymała telefon i małą kopertę.
— Pan Stefan prosił, żebym przyszła, jeżeli pan Krzysztof zjawi się po klucze — powiedziała.
Brat nagle zamilkł.
— Ojciec nie mógł pani o to prosić.
— Poprosił trzy dni przed wyjazdem do szpitala. Kazał mi również zachować nagranie.
Pani Irena uruchomiła film. Na ekranie zobaczyłam ojca siedzącego w swoim fotelu. Był wychudzony i bardzo słaby, ale mówił wyraźnie.
„Nagrywam to, ponieważ boję się, iż po moim odejściu Krzysztof będzie szukał dokumentów. Przyjechał do mnie w zeszłym tygodniu. Chciał, żebym przepisał na niego dom. Powiedział, iż jeżeli nie podpiszę, nie pomoże mi więcej i nie przyjedzie choćby na pogrzeb”.
Spojrzałam na brata. Jego twarz zrobiła się czerwona.
Na nagraniu ojciec mówił dalej:
„Osiem lat temu sprzedałem działkę po rodzicach. Krzysztof dostał ode mnie sto osiemdziesiąt tysięcy złotych na firmę. Obiecał, iż odda, ale później nazwał te pieniądze swoją częścią spadku. Joanna nie dostała wtedy nic. Powiedziała, iż wystarczy jej, żebym był zdrowy”.
Łzy spłynęły mi po twarzy. Nie wiedziałam, iż ojciec pamiętał tamtą rozmowę.
„Dom zapisałem Joannie u notariusza. Nie płacę jej nim za opiekę. Zostawiam go osobie, która przez te wszystkie lata zachowywała się jak moje dziecko. Oryginały dokumentów nie znajdują się w domu. Pani Irena wie, gdzie ich szukać”.
Nagranie się skończyło. W pokoju panowała cisza.
— Stary człowiek nie wiedział, co mówi — rzucił Krzysztof. — Nastawiłyście go przeciwko mnie.
Pani Irena wyjęła z koperty wizytówkę notariusza oraz potwierdzenie przekazania dokumentów do kancelarii.
— Pan Stefan przewidział, iż właśnie to pan powie.
Brat próbował wyrwać jej kopertę, ale odsunęła rękę. Zagroziłam, iż wezwę policję. Wtedy zaczął krzyczeć, iż jeszcze pożałuję i iż nie dostanę ani metra tego domu.
Przed wyjściem odwrócił się do mnie.
— jeżeli ojciec naprawdę tak zdecydował, nie mam po co iść na pogrzeb.
— Pogrzeb nie jest spotkaniem spadkobierców — odpowiedziałam. — Przychodzi się na niego pożegnać człowieka.
Krzysztof jednak pojawił się w kościele. Spóźnił się prawie pół godziny, ponieważ wcześniej był w kancelarii, próbując dowiedzieć się, co dokładnie podpisał ojciec. Podczas stypy nie wspomniał ani jednego wspólnego wspomnienia. Pytał jedynie o wartość domu i pieniądze na koncie.
Po kilku tygodniach notariusz potwierdził istnienie testamentu oraz dokumentów dotyczących pieniędzy przekazanych bratu. Krzysztof zapowiedział walkę. Przestał jednak twierdzić, iż od miesięcy nie widział ojca — nagranie udowadniało, iż odwiedził go krótko przed pobytem w szpitalu.
Nie po to, żeby zapytać o zdrowie. Przyjechał z gotowymi dokumentami i długopisem.
Dom po ojcu przez cały czas pachnie jego herbatą i wodą po goleniu. Czerwona teczka nigdy się nie znalazła, bo ojciec celowo zostawił pustą szufladę. Wiedział, czego brat będzie szukał w pierwszej kolejności.
Krzysztof zdążył przyjechać po klucze jeszcze przed pogrzebem. Szkoda, iż przez ostatnie lata ani razu nie znalazł klucza do drzwi, za którymi samotnie czekał na niego własny ojciec.
