Z desperacji zgodziła się wyjść za syna bogacza, który nie mógł chodzić A miesiąc później zauważyła
Chyba sobie żartujesz powiedziała Kinga, wpatrując się w Jana Kowalskiego szeroko otwartymi oczami.
Pokręcił głową.
Nie, nie żartuję. Ale dam ci czas do namysłu. Bo oferta nie jest zwyczajna. Mogę się choćby domyślać, o czym teraz myślisz. Zważ wszystko, przemyśl dobrze wrócę za tydzień.
Kinga patrzyła, jak odchodzi, kompletnie zbita z tropu. Słowa, które przed chwilą usłyszała, nie mieściły się jej w głowie.
Znała Jana Kowalskiego od trzech lat. Miał sieć stacji benzynowych i kilka innych biznesów. Kinga pracowała dorywczo jako sprzątaczka na jednej z nich. Zawsze witał personel uprzejmie i rozmawiał ciepło. W sumie był dobrym człowiekiem.
Płaca na stacji była przyzwoita, więc chętnych do pracy nie brakowało. Dwa miesiące wcześniej, po skończonym sprzątaniu, Kinga siedziała na zewnątrz zmiana dobiegała końca, miała chwilę wolnego.
Nagle drzwi od zaplecza otworzyły się i pojawił się Jan Kowalski.
Mogę usiąść?
Kinga zerwała się na równe nogi.
Oczywiście po co pytasz?
Czemu się zrywasz? Siadaj, nie gryzę. Ładny dzień.
Uśmiechnęła się i znów usiadła.
Tak, wiosną zawsze wydaje się, iż pogoda jest idealna.
Bo wszyscy mają już dość zimy.
Może masz rację.
Chciałem zapytać: dlaczego pracujesz jako sprzątaczka? Iza proponowała ci przejście na kasę, prawda? Lepsza płaca, lżejsza praca.
Chętnie. Ale grafik mi nie pasuje córka jest mała i często choruje. Jak jest zdrowa, to sąsiadka może ją pilnować. Ale jak coś się dzieje, muszę być sama. Więc z Izą wymieniamy się zmianami. Zawsze mi pomaga.
Rozumiem Co się dzieje z dziewczynką?
Oj, nie pytaj Lekarze nie bardzo wiedzą. Ma ataki duszności, panikę, różne rzeczy. A poważne badania są prywatne. Mówią, żeby czekać, może z tego wyrośnie. Tylko ja nie mogę tak po prostu czekać
Trzymaj się. Wszystko będzie dobrze.
Kinga podziękowała. Tego wieczoru dowiedziała się, iż Jan Kowalski wypłacił jej premię bez wyjaśnień, po prostu wręczył.
Potem go nie widziała. A teraz, dziś, pojawił się w jej domu.
Gdy Kinga go zobaczyła, serce prawie jej stanęło. A gdy usłyszała jego propozycję zrobiło się jeszcze gorzej.
Jan Kowalski miał syna Krzysia, prawie trzydziestkę. Siedem z tych lat spędził na wózku po wypadku. Lekarze zrobili, co mogli, ale nie stanął już na nogi. Depresja, wycofanie, prawie całkowite milczenie choćby z ojcem.
Więc Jan wpadł na pomysł: ożenić syna. Na serio. Żeby znów miał cel, chęć do życia, do walki. Nie był pewien, czy to zadziała, ale postanowił spróbować. I wydawało mu się, iż Kinga jest idealną osobą do tej roli.
Kinga, będziesz miała wszystko zapewnione. Twoja córka dostanie wszystkie badania, całe leczenie. Proponuję ci roczny kontrakt. Po roku odejdziesz bez względu na wszystko. jeżeli Krzyś się poprawi wspaniale. jeżeli nie wynagrodzę cię hojnie.
Kinga nie mogła wydusić z siebie słowa ogarnęło ją oburzenie.
Jakby czytał w jej myślach, Jan powiedział cicho:
Kinga, proszę, pomóż mi. To korzystne dla obu stron. Nie jestem choćby pewien, czy mój syn cię dotknie. A tobie będzie łatwiej będziesz szanowana, oficjalnie zamężna. Wyobraź sobie, iż wyszłaś nie z miłości, ale z konieczności. Tylko proszę: ani słowa nikomu o naszej rozmowie.
Zaczekaj, Janie A twój Krzyś zgadza się?
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
Mówi, iż mu wszystko jedno. Powiem mu, iż mam problemy z biznesem, ze zdrowiem Najważniejsze, iż będzie żonaty. Oficjalnie. Zawsze mi ufał. Więc to kłamstwo w dobrym celu.
Jan odszedł, a Kinga długo siedziała w osłupieniu. W środku kipiało z oburzenia. Ale jego szczere słowa nieco złagodziły propozycję.
A jeżeli się nad tym zastanowić Czego by nie zrobiła dla małej Zosi?
Czegokolwiek.
A on? Też był ojcem. Też kochał swojego syna.
Jej zmiana choćby się nie skończyła, gdy zadzwonił telefon:
Kinga, szybko! Zosia ma atak! Mocny!
Jadę! Wzywajcie karetkę!
Dotarła w chwili, gdy karetka podjeżdżała pod bramę.
Gdzie ty byłaś, matko? zapytał surowo lekarz.
W pracy
Atak był naprawdę ciężki.
Może do szpitala? zapytała nieśmiało Kinga.
Lekarz, który był tu pierwszy raz, machnął zmęczoną ręką.
Po co? Tam nie pomogą. Tylko dziecko wystraszą. Powinniście jechać do Warszawy do dobrej kliniki, do specjalistów.
Czterdzieści minut później lekarze odjechali.
Kinga wzięła telefon i wybrała numer Jana Kowalskiego.
Zgadzam się. Zosia miała kolejny atak.
Następnego dnia wyjeżdżali.
Jan sam po nich przyjechał w towarzystwie młodego, ogolonego mężczyzny.
Kinga, weź tylko najpotrzebniejsze. Resztę kupimy.
Skinęła głową.
Zosia z ciekawością przyglądała się samochodowi dużemu i błyszczącemu.
Jan przykucnął przed nią.
Podoba ci się?
Bardzo!
Chcesz usiąść z przodu? Wtedy wszystko zobaczysz.
Mogę? Bardzo chcę!
Dziewczynka spojrzała na matkę.
Jak nas policja zobaczy, dostaniemy mandat powiedziała Kinga stanowczo.
Jan roześmiał się i otworzył drzwi.
Wskakuj, Zosia! A jak ktoś będzie chciał mandat, to my im wystawimy!
Im bliżej domu, tym bardziej Kinga się denerwowała.
Boże, po co się zgodziłam? A jeżeli on jest dziwny, agresywny?
Jan zauważył jej niepokój.
Kinga, uspokój się. Do ślubu jest cały tydzień. Możesz w każdej chwili się rozmyślić. A Krzyś to dobry chłopak, mądry, tylko coś w nim pękło. Sam
