Wzajemne połączenia w Obrazie i Podobieństwie / skryba021

publixo.com 6 dni temu

Wzajemne połączenia w Obrazie i Podobieństwie

Obecnie spójrzmy na to, co jest w Obrazie – na wewnętrzną strukturę, na relacje, jakie zachodzą w Jednym Bogu. Chociaż już to przedtem pobieżnie wspomnieliśmy, co czyni ta relacja w prokreacji u podstaw nowego życia? Co to naprawdę znaczy, iż w Bogu zachodzi dynamiczna rzeczywistość? To istotne pytanie, a odpowiedzi dostarcza wcześniej zamieszczony schemat rysunku. Z pojęcia Jednego Boga wyłania się Oblubieniec, a także wyłania się Oblubienica. Wydaje się to być oczywiste. Skoro jest Oblubieniec, to musi być Oblubienica, aby powstała prokreacja, a z aktu prokreacyjnego rodzi się dziecko. Dzieckiem prokreacji – co znamy z rzeczywistości ludzkiej egzystencji – może być chłopiec lub dziewczynka. Nie oznacza tylko dziecka pierworodnego, ale także inne dzieci przychodzące na świat w tym samym małżeństwie.
Skoro zagłębiamy się w relacje zachodzące w Obrazie i Podobieństwie, to należy nam dostrzec bardzo istotną wewnętrzną relację, wynikającą z tej rzeczywistości. W pojęciu Dziecka zawarta jest dwojaka rzeczywistość; po pierwsze dziecko płci męskiej otrzymuje obraz i podobieństwo Boga Ojca, zaś dziewczynka obraz i podobieństwo Boga Matki, czyli Ducha Świętego. prawdopodobnie czytelnik zada sobie pytanie, skąd taki wniosek? Odpowiedź wydaje się być oczywista: ludzka prokreacja w małżeństwie ujawnia nie tylko poczęcie i zrodzenie licznego potomstwa z jednego aktu. Więc dlaczego miałoby się pozbawiać Boga takiej możliwości, ( zaznaczamy, iż my tutaj nie przesądzamy tej kwestii, tylko zaznaczamy możliwość) a choćby o wiele większych. Nasze ograniczone pojęcie chciałoby wszystko ująć we własne ramy.

Z aktu Oblubieńca + Oblubienicy = Dziecko.
Oblubieniec = Ojciec (staje się w chwili poczęcia dziecka).
Oblubienica = Matka (staje się w chwili poczęcia dziecka).
Dziecko = Syn lub córka.
Syn = obraz Boga Ojca.
Córka = Obraz Matki (Ducha Świętego).

Spójrzmy na jądro osoby dziecka:
Bóg Ojciec => korzenie chłopca (cząstka bóstwa, ducha i miłości).
Bóg Matka => korzenie dziewczynki ( cząstka bóstwa, ducha i miłości).
Mogą wydawać się na pierwszy rzut oka takie same, ale inna tkwi w nich substancjalność. DNA, wedle którego powstaje Obraz i Podobieństwo.

Przyjrzyjmy się zawartym chromosomom w osobie człowieka.
W kodzie mężczyzny są chromosomy o nazwie Y i X, a niewiasty X i X.
Połączenie męskiego Y i żeńskiego X = chłopiec.
Połączenie męskiego X i żeńskiego X = dziewczynka.
Pamiętajmy, iż Y i X mężczyzny i niewiasty X i X ma swoje źródło w Akcie Pierwotnej Prokreacji w Obrazie i Podobieństwie Boga.
Rozumiemy , iż w „ cząstce bóstwa, ducha i miłości” jest zawarty kod z chromosonami, udziałem mężczyzny Y i X , a u niewiasty X i X .
Pozwól Czytelniku, iż tutaj przytoczę rozmowę z przyjacielem, który mówi, iż nie jest w pełni ojcem, bo ma dwie córki, to jego żona stała się matką, zaś on czeka na syna, by być ojcem w relacji do syna w przekazanym Obrazie i Podobieństwie Boga Ojca. Dlaczego: bo X męskie i X żeńskie dało córkę , zaś Y i X daje chłopca, syna . Mężczyzna posiada w sobie odwzorowany obraz Jednego Boga i gdy w nim zachodzi relacja oblubieńcza to emanuje Y lub X . W przypadku emanacji X łączy się z X niewiasty, wtedy powstaje obraz oblubienicy, jej dziecko w „ cząstce bóstwa, ducha i miłości” otrzymuje chromosomy X i X stając się odwzorowanym obrazem i podobieństwem niewiasty, w drugim przypadku chłopiec dziedziczy cechy swego ojca. Mówi się o Jezusie jako Synu Bożym, gdyż dziedziczy cechy swego Ojca, - większość cech męskich z chromosomu Y, dlatego rodzi się jako chłopiec.
Dostrzegamy zachodzące relacje, jakie wyłaniają się z Jedynego Boga, owe odkrycie jest tym pełniejsze, gdyż ukazuje, na czym polega pojawiający się obraz dziecka, tym bardziej w jego odmiennej płciowości. Poprzez odsłanianą relację mamy wyraźne określenie, takie jak i od czego jest zależna ludzka płciowość. To, co osoba ludzka posiada w sobie, swoje odniesienie, podobieństwo jest dziedzicznym aktem od Osoby Boga Oblubieńca i jest dziedzicznym aktem od Osoby Oblubienicy - Matki Boga (Ducha Świętego). Pierwotna Prokreacja wywiera wpływ na to, co jest „w nas”, możemy szeroko zaobserwować działanie owego połączenia w naszej ludzkiej osobie. Jednakże pojawiające się we świecie eksperymenty z płciowością cofają o krok w destrukcję i oddalenie od niezbywalnej rzeczywistości otrzymanej u podstaw życia. Nauka w pełni potwierdza, iż mężczyzna jest nośnikiem chromosomów oznaczonych Y i X, zaś kobieta posiada X i X. W akcie poczęcia połączenie Y męskiego z X żeńskiego daje płeć męską dziecka, zaś połączenie X męskiego z X żeńskiego daje płeć żeńską dziecka. Przecież otrzymany Obraz i Podobieństwo pokazuje, iż to połączenie istnieje już w Pierwotnej Prokreacji, dającej życie mężczyźnie i niewieście i właśnie jest zawarte w strukturze osoby ludzkiej. Nasza łączność daje nam moc, aby „pierwiastek życia”, jaki niesie nam partycypacja w relacji Bóg - człowiek przekazywać w darze nowemu pokoleniu.
We wszystkich płaszczyznach, od momentu prokreacji w naszych najgłębszych strukturach, jesteśmy integralną częścią bóstwa, ducha i miłości płynącej z Pierwotnej Prokreacji, czego doświadcza każda nowa prokreacja ludzka. Fakt, iż te odkrycia pokazują, iż możemy dążyć naszą świadomością do czerpania „pierwiastka życia”, my sami, jak i nasze potomstwo, czyli zmierzać do tej potęgi, która dała życie pierwszym ludziom. Dążyć do tej rzeczywistości, aby doświadczać przebóstwienia ludzkiej osoby. Poprzez obraz i podobieństwo żyjący w tobie, we mnie i we wszystkich ludziach, otrzymany dar przenosimy z pokolenia na pokolenia, wciąż mamy bezpośrednią łączność z Bóstwem, Duchem i Miłością, owe płaszczyzny tworzą wszystko w nas, od daru życia „cząstki bóstwa, duszy i miłości”, po zawarte w nich adekwatności DNA i to, iż pokarm przeistacza w nasze ciało, zaś dobre czyny niosą „pierwiastek życia” dla duszy, aż po miłość scalającą ludzi ze sobą i Bogiem. Jest jednakże mały kruczek: nasza partycypacja, aby uczestniczyć w mocy „pierwiastka życia” tkwiącego w Bóstwie, Duchu i Miłości Boga, domaga się zaufania, wolnej woli zdolnej uczestniczyć w tej rzeczywistości – musimy się przebudzić z letargu, umieć odczytywać to, co łączy nasze wnętrze z Wnętrzem Boga. Korzystanie z tak niesamowitej potężnej mocy niesie ze sobą zmianę myślenia, postrzegania, widzenia siebie w afirmacji Źródła Życia. Uczestnictwo w mocy, na którą wskazuje Jezus Chrystus, gdy mówi, iż gdy powiecie tej górze, aby się przeniosła, to tak się stanie, o ile nie zwątpicie (por. Mt 17,20). Wraz z dokonaną zmianą w naszej percepcji możemy wykorzystać najpotężniejszą siłę we wszechświecie w celu rozwiązania spraw choćby najbardziej niemożliwych w danej sytuacji.
Dzieje się tak wówczas, gdy pozwolimy sobie na nowy sposób widzenia swojej relacji w Bogu. Ta afirmacja w Bogu, której potrzebujemy, jest tym, aby ujrzeć siebie jako cząstkę, nie oddzieloną od Niego, współistniejącą, żyjącą wiarą, nadzieją i miłością.
Aby dostrzec partycypację w mocy Boga, musimy widzieć siebie jako kochające dziecko, które otrzymało życie od Niego i dostrzegać istniejące więzi niezbywalne, których nie jest w stanie zniszczyć choćby grzech – jako wartość niekompatybilna, ze strukturą płaszczyzny bóstwa, ducha i miłości, stąd pojawia się konieczność usunięcia zaistniałej destrukcji.
Poprzez połączenie w „pierwiastku życia”, którego nośnikiem jest uczynek człowieka, który wiąże w Obrazie i Podobieństwie z Bogiem i własną osobę i innych ludzi, którzy pozostają we wspólnocie (jako osoba pierwotnej prokreacji). Chociaż szczegóły wzajemnego oddziaływania zdają się być odległe, to są bardzo realne. Zdajemy sobie sprawę, iż czyn ludzki jest nośnikiem tej samej rzeczywistości: „I widział Bóg, iż było dobre i bardzo dobre” (por. Rdz 1, 1in) będąc nośnikiem światła. Przykład bilokacji ojca franciszkanina Pio, który wskazuje, iż to co odległe, może stać się nam bardzo bliskie – moc Boga urzeczywistnia się momentalnie, iż wszystko w każdej chwili jest możliwe - szybciej niż z prędkością światła. W danej chwili docierał tam, gdzie trzeba było udzielić pomocy. Z punktu widzenia zwykłego człowieka, te fenomeny są niemożliwe, ale wyraźnie są i nie tylko możliwe, ale wskazują nam na coś więcej, iż oddalenie od Obrazu i Podobieństwa Boga niektórych jednostek ludzkich nie są zbytnio uświadamiane.
Wolność partycypacji, jaką człowiek może ujawniać, jako funkcjonujące działanie, jeżeli spojrzymy na to zanurzenie w aspektach cnót, może przyjmować niepożądany kierunek. Wtedy to zjednoczenie z Źródłem Życia może być poza naszym dążeniem. Każdy czyn z osobna daje określone rezultaty, stanowi nośnik esencji i oddziałuje na rodzaj zjednoczenia. Pamiętajmy, iż w tym działaniu bierze udział cała osoba. Na kartach Pisma Świętego znajdziemy takie znaki, które nieomylnie pozwalają rozpoznać, iż to jest afirmacja w Bogu. Takim znakiem jest miłość. „Bóg jest miłością, kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim” (1J 4,16). Jest to więc znak szczególnie jasny i czytelny. Drugi podobny znak to dusza: „Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie` (J 4,23). Natomiast znak ciała jest także łatwy do odczytania, gdyż wezwanie do działania, tworzenia, jakie Bóg nakazuje „czyńcie sobie ziemię poddaną” ujawnia troskę o potrzeby bliźniego np. zbudować dom, powołać potomka do życia, dać pokarm dziecku. I wiele innych możliwości.

Idź do oryginalnego materiału