Wysnuwam na jawie surrealną opowieść, w której mój los kręci się wokół złotych klatek i wirujących obrazów codzienności. Mam trzydzieści pięć lat, a moje młodsze ja, dwudziestoletnia Pola, wciąż liczy każdą złotówkę, będąc wieczną studentką na Uniwersytecie Warszawskim i pracującą za dnia w piekarni przy ulicy Puławskiej. Wracałam do mieszkania w bloku, chłodna Warszawska noc otulała moje spuchnięte nogi, a ja kalkulowałam żenującą sumę na bilety komunikacji miejskiej, ksero, chleb i opłaty. Marzyłam nie o luksusach, tylko o złudnej stabilności, jak o ciepłym kocu snułam się pomiędzy wyobrażeniami spokoju a lepką rzeczywistością.
Wtedy w moim śnie pojawił się Leonard czterdziestoletni wykładowca na uniwersytecie, pachnący dobrym garniturem i jeżdżący własną Skodą. Mówił o podróżach do Krakowa i Zakopanego, o inwestowaniu w mieszkania na Mokotowie, o bezpieczeństwie. Nie zakochałam się od razu; bardziej pociągała mnie wizja jego życia niż jego głos czy twarz. Nad spokojnym stole i grubym portfelem, przemknęło pragnienie odpoczynku od ciągłej walki.
Nasza relacja od startu była jak rozdwojony sen. Ja szukałam ceny w menu, on zamawiał żurek i schabowego bez patrzenia na rachunek. Gdy ja myślałam o dodatkowej pracy w Lidlu, on planował zakup nowego mieszkania jako inwestycji. Szeptał przez mgłę słowa: Nie musisz żyć tak ciasno, Mogę dać ci lepsze życie, Nie chcę, żebyś zmagała się sama. Te frazy odbijały się jak echo, zostając w mojej głowie.
Wiedziałam, iż dyplom zmieni moją przyszłość, ale trwałoby to lata. Z nim mogłam przeskoczyć w sekundę jak przez skaczącą kałużę. Po pół roku Leonard oświadczył się. Nie płakałam ze szczęścia, tylko zamilkłam; przez sen zwiedzałam myśl o mamie, cień zmęczonych poranków, o tym, by nie liczyć już groszy, o domku nad Wisłą.
Mama była przeciwna na początku. Mówiła, iż jestem za młoda, iż Leonard jest za stary, iż nie widzi we mnie zakochanej. Odpowiedziałam, iż miłość nie płaci rachunków, iż zmęczyły mnie wieczne braki, iż pragnę czegoś lepszego. Były łzy, długie rozmowy przy herbacie z malinami. W końcu zaakceptowała nie chciała mnie stracić.
Wyszłam za niego półtora roku po pierwszym spotkaniu wszystko działo się jak w filmie: duży dom na Żoliborzu, nowe meble, podróże po Mazurach, zdjęcia z uśmiechem na Instagramie. Czułam się jak aktorka ucząca się roli, wybranej nie z serca, ale z wygody.
Nie mogę powiedzieć, iż Leonard to zły człowiek. Jest zabezpieczający, odpowiedzialny, wspaniały ojciec naszych dzieci, pomaga finansowo swojej mamie i mojej, obecny w życiu, wierny, spokojny. On nie jest problemem. To ja nie kocham go tym prawdziwym, burzliwym uczuciem. Szanuję, podziwiam, jestem wdzięczna za wszystko, ale nie czuję tej miłości, przez którą serce kręci piruety.
Jego rytm życia jest inny: kładzie się wcześnie, nie lubi wychodzić, preferuje ciche wieczory, nie pragnie zmian. Ja wciąż chcę się włóczyć po świecie, śmiać się głośno, improwizować, czuć motyle pod skórą. Dostosowuję się. Zawsze się dostosowuję.
Są noce, kiedy leżę w ogromnym łóżku, z klimatyzacją, ciszą i wygodą, i czuję dziwną pustkę. Nie smutek raczej poczucie, iż żyję poprawnie, ale nie swoim szczęściem. Gotuję w pięknej kuchni, prowadzę dzieci do renomowanych szkół, niczego mi nie brakuje a jednak brakuje mi emocji, pragnień, złudzeń. On mówi Kocham cię, ja odpowiadam Ja też, ale wewnętrzny głos brzmi inaczej, senne echo.
Czasem pytam siebie, co by było, gdybym została sama, ukończyła studia bez skrótów, poczekała na inną miłość. Czasem czuję winę choćby za te myśli, bo są kobiety, które oddałyby wszystko za taką stabilizację. I wtedy rodzi się poczucie winy: nie mam prawa narzekać, ale nie potrafię oszukać samej siebie.
Jaką radę można mi dać, by obudzić szczęście w tej pięknej, surrealnej złotej klatce?
