Wysłałam synowi 420 tysięcy. Tytuł przelewu: „Na nowy start”.
Zadzwonił po czterech dniach.
Z pretensjami.
— Mamo, ja nie potrzebuję twojej pomocy — powiedział.
W tle słyszałam, jak jakaś kobieta podnosi głos po angielsku.
— Ja sobie świetnie radzę — dodał.
— Wiem — odpowiedziałam.
— Ale ja nie wysłałam ci pomocy.
Zapadła cisza.
Inna niż ta, do której przywykłam.
Nie taka, która obrasta kurzem przez miesiące.
Taka, w której on coś liczył.
Zyski, straty, podatki.
Może mnie.
— To co to jest? — zapytał w końcu.
— Spadek po dziadku — odparłam.
— Połowa tego, co dostałam za działkę.
— Twoja połowa.
To była prawda.
Choć nie cała.
Mąż zawsze mówił, iż działka będzie kiedyś dla Michała.
Ale mąż nie żył już czternaście miesięcy.
A Michał nie przyjechał choćby na jego grób.
Nie dzwonił. Nie pisał.
Nie zapytał, jak sobie radzę sama w tym domu.
Mimo to nie chciałam zemsty.
Chciałam, żeby te pieniądze były jego.
Żeby wreszcie przestał się szarpać.
— Połowa? — zdziwił się. — To ile dokładnie?
— Czterysta dwadzieścia tysięcy — powiedziałam spokojnie.
Znowu cisza.
Dłuższa niż poprzednia.
— Dlaczego teraz? — zapytał.
— Bo teraz je mam — odpowiedziałam.
— A wcześniej nie miałam.
— Mogłaś poczekać, aż coś ustalimy — rzucił nerwowo.
— Nie musiałam niczego ustalać — powiedziałam.
— To twoje pieniądze. Od twojego dziadka.
— Ta kobieta mówi, iż to podejrzane — wypalił.
— Że chcesz nas kontrolować.
Poczułam ucisk w gardle.
— Nie chcę was kontrolować, Michale — odpowiedziałam cicho.
— Chcę, żebyś miał na nowy start.
— A jeżeli ja nie chcę nowego startu od ciebie? — zapytał ostro.
— To odeślę pieniądze tam, skąd przyszły — powiedziałam.
— Do ziemi dziadka.
Zamilkł.
— Nie musisz ich przyjmować — dodałam.
— Ale nie musisz też szukać w tym podstępu.
— To był dar, nie pułapka.
Westchnął głośno.
— Przepraszam — powiedział w końcu.
— Po prostu… jestem zmęczony.
— Ja też jestem zmęczona, synku — odpowiedziałam.
— Ale to się nie zmieni od kłótni o pieniądze.
Rozłączył się bez słowa.
Spojrzałam na zdjęcie męża na półce.
Czterysta dwadzieścia tysięcy. I cisza, która teraz była moja.
