Pamiętam, jak kiedyś odwiedziliśmy rodzinę na Podlasiu i tam, przy wspólnym stole, opowiedziano nam dawną historię, która krążyła po okolicy. To opowieść o Małgorzacie, niegdysiejszej żonie Andrzeja. Ich małżeństwo trwało przeszło dwa dziesięciolecia. Choć nie znam wszystkich niuansów ich wspólnego życia, przekazano mi to, co ludzie przez lata zapamiętali.
Po ślubie rodzice Małgorzaty ofiarowali młodym mieszkanie w Białymstoku. Andrzej zatrudniony był w stolarni, a Małgorzata pracowała w lokalnym urzędzie. Zarabiali przyzwoicie, pieniędzy na życie nie brakowało. Andrzej był człowiekiem złotej rączki samodzielnie urządzał mieszkanie, dbał o wszystko od mebli po najmniejsze naprawy.
Z tego związku narodził się syn, Szymon, chłopak o trudnym i kapryśnym usposobieniu nieposłuszny, przekonany o własnej racji. Małgorzata zawsze mu pobłażała, za to Andrzej próbował wprowadzać zasady. To prowadziło do ciągłych nieporozumień pomiędzy małżonkami. Andrzej wierzył, iż Szymon powinien nauczyć się odpowiedzialności i samodzielności, żeby kiedyś był porządnym człowiekiem.
Gdy Szymon był mały, ojciec choćby zabierał go do warsztatu, chcąc nauczyć prostych prac, wierząc, iż każdy Polak powinien umieć poradzić sobie w codziennych sprawach. Szymon początkowo wykazywał zainteresowanie, ale gwałtownie mu przeszło.
Małgorzata obrała za to inną metodę wychowawczą często powtarzała Szymonowi, iż nie musi niczego robić własnymi rękami, iż nie po to się uczy. Regularnie kupowała mu drogie prezenty raz modne ubrania, innym razem nowy telefon. gwałtownie syn przyzwyczaił się, iż wszystko mu się należy, a praca go nie dotyczy.
Im bardziej syn był rozpieszczany, tym większy dystans pojawiał się między małżonkami. W końcu Szymon ukończył liceum i dostał się na uczelnię w Warszawie. Rodzice opłacali czesne, ale chłopakowi nie zależało na nauce, a wyniki miał mizerne.
Popatrz tylko na swojego syna zwracał się Andrzej do żony. Nic go nie interesuje, wszystko masz mu załatwić. Może jeszcze za niego znajdę pracę? O nie, niech dalej siedzi na twojej łasce! Tak ci najlepiej?
Przecież to także twój syn odpowiadała Małgorzata. Nie przesadzaj!
Szymon już nie jest dzieckiem, jeszcze parę miesięcy i będzie dorosły! Pozwól mu w końcu żyć po swojemu. Ostrzegałem cię, ale nigdy mnie nie słuchałaś. Gdybyś pozwoliła, byłby teraz zupełnie innym człowiekiem.
Ciekawe, czy jesteś w ogóle zadowolony z życia. Od lat mieszkasz w moim mieszkaniu, a choćby nie próbowałeś kupić własnego. Dobra praca, a ty tylko narzekasz i wyliczasz! Chcesz mnie pouczać, jak wychować dziecko?
Tylko o tym teraz rozmawiamy! Naprawdę, nie spodziewałem się, iż zaczniesz mi wypominać mieszkanie. Przecież to był ślubny prezent dla nas, razem zaczynaliśmy, razem urządzaliśmy, razem wszystko przeżywaliśmy. Myślałem, iż to nasz dom…
Małgorzata westchnęła ciężko i wyszła z pokoju. Po tej kłótni relacje pomiędzy nimi zaczęły się psuć jeszcze bardziej. Szymon ustawicznie stał po stronie matki, ignorując prośby ojca o pomoc zawsze miał wymówkę, zawsze jakieś zajęcie. Andrzej w końcu zrozumiał, iż nie jest już w tej rodzinie potrzebny.
Pewnego sobotniego poranka spakował więc swoje rzeczy i odszedł. Okazało się wtedy, iż od lat zbierał pieniądze, planując kupno małego domu na wsi pod Łomżą. Marzył, by kiedyś spędzić tam starość, najlepiej wśród zieleni, nieopodal Narwi, razem z Małgorzatą. Los jednak chciał inaczej. Andrzej kupił dom, sam go wykończył przez kolejne miesiące. Po pewnym czasie poznał wdowę, Zofię, z którą dziś dzieli codzienność.
Minęły od tego czasu dwa lata, a ani Małgorzata, ani Szymon nie skontaktowali się już z Andrzejem, nie zadzwonili choćby na imieniny. Tak już w polskim życiu bywa losy ludzi rozchodzą się, czasem nie do naprawienia.
