Zaczęło się od tego, iż wróciłem do mieszkania godzinę wcześniej, niż planowałem. Remont w biurze skończył się przed czasem, majstrowie zwinęli kable, a ja stałem w przedpokoju i patrzyłem na buty, które nie należały ani do mnie, ani do Alki. Drogie, skórzane, z metalową klamrą. Takie nosi jej brat, Bartek.
Sypialnia pachniała czymś obcym. Alka siedziała na brzegu łóżka, blada jak ściana po malowaniu, a z szafy wystawał rękaw mojej własnej kurtki — tej, którą dostałem od ojca na trzydziestkę. Kurtka drgała.
Bartek. Mój szwagier. Facet, z którym piłem piwo na działce, któremu pożyczałem klucze od garażu. Facet, który w zeszłym roku trzymał mi głowę, kiedy rzygałem po zatruciu grzybami.
Nie krzyknąłem. Nie otworzyłem szafy. Poprosiłem Alkę o szklankę wody, zrobiłem zdjęcie rozgrzebanego łóżka, butów z klamrą, rękawa kurtki. A potem wyszedłem, mówiąc, iż boli mnie głowa i iż muszę się przewietrzyć.
Dopiero wieczorem zrozumiałem, iż to nie był zwykły romans.
Alka miała w telefonie aplikację od wideodomofonu. Ja też. Zamontowałem ten system półtora roku temu, po tym jak sąsiadowi z parteru ukradli rower sprzed drzwi. Firma, która to zakładała, zrobiła mi osobny dostęp administratora — bo mieszkanie było moje, zanim poznaliśmy się z Alką. Kupiłem je za pieniądze, które dostałem od dziadka. Cały wkład własny, cały kredyt — wszystko na mnie. Alka nigdy nie dopłaciła ani złotówki, bo pracowała wtedy jako kelnerka.
Otworzyłem logi.
Trzynaście wejść w ciągu dwóch miesięcy. Zawsze wtedy, gdy byłem na delegacjach — a jeżdżę do Gdańska co drugi tydzień, bo tam jest nasze główne biuro. Bartek wchodził, przebywał po trzy godziny, wychodził. Raz przyniósł butelkę szampana. Innym razem został do pierwszej w nocy. W dniu naszych piątych urodzin związku, kiedy ja stałem w korku na obwodnicy Poznania z tortem na siedzeniu pasażera.
Poczułem, jakby ktoś wyciągnął mi wszystkie żebra przez gardło.
I wtedy zobaczyłem coś gorszego.
Notatki w telefonie Alki. Zostawiła telefon na ładowarce w kuchni, a ja nigdy nie zaglądałem do cudzych rzeczy. Ale tego wieczoru coś mnie tknęło. Może to, iż Bartek wyszedł pospiesznie, a Alka choćby nie zapytała, jak się czuję. Może to, iż z szafki zniknęła teczka z dokumentami mieszkania.
W notatkach była lista. Starannie ułożona, z datami i kwotami. „Pozew o podział majątku — luty”. „Oświadczenie o niepoczytalności — marzec”. „Przesłuchanie sąsiada z dołu — kwiecień”. I numer telefonu do prawnika, który — jak się okazało — był znajomym Bartka z roku.
Plan był prosty: doprowadzić do tego, żebym to ja wyglądał na agresora. Bartek miał zeznawać, iż groziłem Alce, iż piłem, iż byłem niestabilny. Potem pozew o eksmisję, potem sprzedaż mieszkania, potem ucieczka z kasą.
Alka chciała odebrać mi nie tylko dach nad głową. Chciała zrobić to moim kosztem.
Zadzwoniłem do jedynego człowieka, który znał się na prawie lepiej niż ja na hydraulice. Mój kuzyn, Tomek, adwokat z kancelarii przy ulicy Garbary. Przyjechał w czterdzieści minut, obejrzał notatki, logi, zdjęcia. Siedział długo, gładząc brodę. W końcu powiedział:
— Słuchaj. Oni choćby nie wiedzą, iż mieszkanie jest kupione przed ślubem.
— Wiem.
— A wiesz, co to znaczy w polskim prawie?
— Że jest moje.
— Gorzej. Bo jeżeli teraz sprzedasz je bez zgody żony, to ona i tak dostanie połowę. Ale oni chcą zrobić coś innego. Chcą najpierw przejąć administracyjnie. A to jest niemożliwe, bo w akcie notarialnym jest paragraf o wyłączności własności. Mój ojciec to dopilnował, jak jeszcze żył.
Spojrzałem na niego.
— Czyli?
— Czyli iż ich cały plan opiera się na tym, iż ty podpiszesz zgodę na sprzedaż. Bez tego nic nie zrobią. Nic.
Uśmiechnąłem się pierwszy raz od dwudziestu czterech godzin.
Następnego ranka Alka zachowywała się jak dawniej. Zrobiła śniadanie, parzyła mi kawę z ekspresu, który kupiliśmy w promocji na wyprzedaży, pogłaskała mnie po ramieniu.
— Kochanie, musimy dziś podjechać do notariusza. Formalność z tym kredytem.
— Jasne — odpowiedziałem, jakbym nie spał całą noc w kuchni na krześle.
W kancelarii notarialnej przy ulicy Święty Marcin czekał już Bartek. Siedział obok Alki, trzymał na kolanach skórzaną aktówkę. Kiedy wszedłem, zesztywniał.
— Ty tutaj? — zapytałem spokojnie.
— Pomagam siostrze w papierach — mruknął, nie patrząc mi w oczy.
Notariuszka rozłożyła dokumenty. Umowa przedwstępna sprzedaży. Kupiec — jakiś podstawiony koleś z Bydgoszczy. Warunki — jakby sam diabeł je układał: cała kwota do ręki, ale Alka miała pełnomocnictwo do odbioru pieniędzy, bo ja — według ich wersji — często wyjeżdżałem służbowo.
Przeczytałem to wszystko powoli. Każdą stronę. Każdy paragraf. A potem odłożyłem dokument.
— Nie podpiszę.
Alka zbladła.
— Co?
— Nie podpiszę, bo to mieszkanie jest moje. W całości. Przed ślubem. Bez zrzeczenia się to żadna sprzedaż.
— Ale ja… — zaczęła.
— Ty nie masz nic. Prawnie nic.
Bartek poderwał się z krzesła.
— Grozisz jej? — warknął. — Ty chory zaborco, patrz na niego, jak ona płacze!
Ale Alka nie płakała. Patrzyła na mnie tak, jakby zobaczyła mnie pierwszy raz w życiu.
Wyjąłem telefon. Odtworzyłem fragment nocnego zapisu z wideodomofonu, w którym Alka mówi do Bartka: „Musisz go wkurzyć przy notariuszu. Najlepiej, żeby cię uderzył. Wtedy mamy zeznanie o agresji”.
W kancelarii zaległa taka cisza, iż słychać było tykanie zegara z kukułką, który notariuszka trzymała na szafce jako ozdobę.
— To jest podstawa do zawiadomienia o próbie oszustwa — powiedział Tomek, który wszedł chwilę po mnie.
Alka wstała tak gwałtownie, iż przewróciła krzesło.
— Ja cię nienawidzę! — wrzasnęła. — Ty zimny draniu! Wiesz, jak długo to planowałam?
— Trzynaście wejść, dwa miesiące, jedna teczka — odparłem. — Wiem.
Bartek sięgnął po coś do marynarki. Może po długopis, może po telefon. Nie zdążyłem się dowiedzieć, bo Tomek zrobił krok do przodu.
— Siadaj. Bo następny telefon będzie na policję.
Andrej, mój ojciec, zawsze mówił, iż najważniejsze to nie dać się sprowokować. Tego dnia w końcu go zrozumiałem.
Rozwód trwał dwa miesiące. Sąd nie miał wątpliwości. Mieszkanie zostało moje. Nagrania przelały szalę. Alka próbowała jeszcze czegoś w apelacji, ale jej prawnik wycofał się po pierwszej rozprawie, gdy zobaczył materiał. Bartek zniknął z miasta — podobno wyjechał do pracy za granicę, do Niemiec, bo finansowo zaczął się staczać, a długi po pożyczce na auto wisiały mu nad głową.
A ja? Zostałem w mieszkaniu. Sam. Wymieniłem zamek, pomalowałem ściany na kolor, który Alka zawsze nazywała zbyt ciemnym. Kupiłem nowy stół, stary rozpadł się po tym, jak podczas którejś z awantur rzuciłem na niego klucze. Zamontowałem też kamerę na klatce — już nie z powodu sąsiadów.
W zeszłym tygodniu znalazłem w skrzynce list. Alka pisała, iż chce się spotkać, żeby „wyjaśnić nieporozumienia”. Że jest jej przykro. Że tęskni za tym, co było.
Spakowałem list do koperty z napisem „dla sądu”. A potem założyłem słuchawki i poszedłem na siłownię.
Mieszkanie pachniało farbą i kawą. Moim życiem.
Po raz pierwszy od dawna nie czekałem, aż telefon zawibruje.
