Wynoś się z mojego mieszkania! – powiedziała spokojnie mama — Wynoś się — zupełnie spokojnie powiedziała matka. Arina rzuciła ironiczny uśmiech i oparła się wygodniej na krześle — była przekonana, iż matka zwraca się do jej przyjaciółki. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natalia odwróciła się do córki. — Lena, widziałaś post? — Przyjaciółka dosłownie wpadła do kuchni, nie zdejmując płaszcza. — Arisha urodziła! 3400, 52 centymetry. Kopia ojca, tak samo zadarty nosek. Już obleciałam wszystkie sklepy, nakupiłam ciuszków. Czemu jesteś taka naburmuszona? — Gratuluję, Natalko. Cieszę się z was, — Lena wstała, żeby zrobić przyjaciółce herbatę. — Siadaj, zdejmij płaszcz. — Ojej, nie mam czasu w siedzenie, — Natalia przysiadła tylko na brzegu krzesła. — Tyle spraw, tyle spraw. Arinka taka dzielna, wszystko sama ogarnia, własnymi rękoma. Mąż złoty, mieszkanie na kredyt wzięli, remont kończą. Jestem dumna z mojej dziewczyny. Dobrze ją wychowałam! Lena postawiła kubek z herbatą przed przyjaciółką. No, dobrze… Gdyby tylko Natka wiedziała… *** Dokładnie dwa lata temu Arina, córka Natalii, pojawiła się u Leny bez zapowiedzi, zapłakana i roztrzęsiona. — Ciociu Lenko, tylko błagam, nie mów mamie. Proszę! jeżeli się dowie, dostanie zawału, — wyła Arina, miętosiła mokrą chusteczkę. — Arina, uspokój się. Opowiadaj, co się stało? — Lena naprawdę się przestraszyła. — Ja… w pracy… — Arina pociągnęła nosem — Koleżance zginęły z torebki pieniądze. Pięćdziesiąt tysięcy. A kamery nagrały, jak wchodziłam do biura, gdy nikogo nie było. Przysięgam, nie wzięłam! Naprawdę! Ale powiedzieli, iż albo oddam pięćdziesiąt tysięcy do jutra do południa, albo zgłaszają na policję. Niby mają „świadka”, który mnie widział z portfelem. To pułapka, ciociu Lena! Ale kto mi uwierzy? — Pięćdziesiąt tysięcy? — Lena zmarszczyła brwi. — A czemu nie poszłaś do ojca? — Byłam! — Arina zaniosła się kolejnym szlochem. — On powiedział, iż sama sobie winna, nie da mi ani grosza, jak taka nieudaczna jestem. Powiedział: „Idź na policję, tam cię życia nauczą”. choćby do mieszkania mnie nie wpuścił, przez drzwi nakrzyczał. Ciociu Lena, nie mam już do kogo iść. Mam dwadzieścia tysięcy, zbierałam. Brakuje mi trzydziestu. — A mama? Czemu nie powiesz? Przecież to twoja mama. — Nie! Mama mnie zabije. Zawsze powtarza, iż ją tylko wstydzę, a tu jeszcze kradzież… Przecież ona pracuje w szkole, wszyscy ją znają. Błagam, pożycz mi trzydzieści tysięcy, proszę! Przysięgam, będę oddawać po dwa-trzy tysiące tygodniowo. Mam już inną pracę! Proszę, ciociu! Serce Leny ścisnęło się z żalu. Dwudziestoletnia dziewczyna, całe życie przed nią, a tu taka plama. Ojciec odmówił, matka by ją zgromiła… — Kto w życiu nie popełnia błędów? — pomyślała Lena. Arina nie przestawała płakać. — Dobrze — powiedziała. — Mam te pieniądze. Odkładałam na zęby, ale poczekają. Tylko obiecaj, iż to ostatni raz. I twojej mamie ani słowa, skoro tak się boisz. — Dziękuję! Dziękuję, ciociu Lenko! Życie mi uratowałaś! — Arina rzuciła jej się na szyję. W pierwszym tygodniu Arina naprawdę oddała dwa tysiące. Przyszła szczęśliwa i powiedziała, iż wszystko się ułożyło, nie ma sprawy w policji, na nowej pracy wszystko dobrze. A potem… przestała odpowiadać na wiadomości. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widywała ją u Natalii na rodzinnych imprezach, ale Arina zachowywała się, jakby były dla siebie prawie obce — obojętne „dzień dobry” i tyle. Lena nie chciała naciskać. — Młoda jest, wstydzi się, to unika — myślała. Uznała, iż te trzydzieści tysięcy to nie cena za wieloletnią przyjaźń z Natalią. Po prostu darowała dług. Zapomniała. *** — W ogóle mnie słuchasz? — Natalia zamachała ręką przed twarzą Leny. — O czym rozmyślasz? — E, nic, własne sprawy — odpowiedziała Lena, potrząsając głową. — Słuchaj — Natalia ściszyła głos. — Spotkałam ostatnio Kasię, pamiętasz naszą byłą sąsiadkę? Podeszła wczoraj do mnie w sklepie. Dziwna jakaś. Zaczęła wypytywać o Arinkę, czy spłaciła długi. W ogóle nie rozumiałam, o co chodzi. Powiedziałam jej, iż Arinka samodzielna, sama zarabia. Kasia dziwnie się uśmiechnęła i poszła. Nie wiesz, czy Arina coś od niej kiedyś pożyczała? Lena poczuła, jak coś ściska jej wnętrzności. — Nie wiem, Natalka. Może jakieś drobniaki. — Dobra, uciekam. Muszę jeszcze do apteki — Natalia wstała, ucałowała Lenę w policzek i wyszła. Wieczorem Lena nie mogła już wytrzymać. Znalazła numer Kasi i zadzwoniła. — Kasia, cześć. Tu Lena. Widziałam się dziś z Natalią. O co chodziło z tymi długami Ariny? Po drugiej stronie zapadło ciężkie milczenie. — O rany, Lenka… Myślałam, iż wiesz. Przecież jesteście z nimi najbliżej. Dwa lata temu Arinka przyleciała do mnie. Cała roztrzęsiona, oczy czerwone. Powiedziała, iż oskarżyli ją w pracy o kradzież. Albo odda trzydzieści tysięcy, albo więzienie. Błagała, by mamie nie mówić, płakała. Durnowata, pożyczyłam jej te pieniądze. Obiecała oddać za miesiąc. Potem zniknęła… Lena aż ścisnęła telefon. — Trzydzieści tysięcy? — powtórzyła. — Dokładnie trzydzieści? — No właśnie. Mówiła, iż tyle brakuje. Oddała pięćset złotych po pół roku i cisza. A potem dowiedziałam się od Wery z trzeciej klatki, iż do niej Arina przyszła z identyczną opowieścią. Wera dała jej czterdzieści tysięcy. Galina Pietrowna, ich dawna nauczycielka, też „ratowała” Arinkę przed więzieniem. Dała jej pięćdziesiąt tysięcy. — Czekaj… — Lena opadła na kanapę. — To co, u wszystkich prosiła o mniej więcej te same kwoty i z tą samą historią? — No właśnie — Kasia zrobiła się ostra. — Dziewczyna po prostu zebrała „haracz” od wszystkich przyjaciółek mamy. Każdej po trzydzieści-czterdzieści tysięcy. Historyjkę o kradzieży wymyśliła, zagrała na litość. My przecież wszystkie Natalię lubimy, to milczałyśmy, nie chciałyśmy jej martwić. A Arina kasę pewnie przehulała. Zaraz potem zdjęcia z Turcji wrzucała na fejsa. — Ja też dałam jej te trzydzieści tysięcy — powiedziała cicho Lena. — No to pięknie, — westchnęła Kasia. — Tych osób jest pewnie z pięć czy sześć. Prawie biznes, Lena! To już nie „błąd młodości”, tylko po prostu oszustwo. A Natalia nie ma o niczym pojęcia. Dumna z córki, a córka — złodziejka! Lena odłożyła telefon. Zaszumiało jej w głowie. Nie żal jej było pieniędzy — już dawno się z nimi pogodziła. Było jej po prostu niedobrze, jak bardzo dwudziestoletnia dziewczyna cynicznie wykorzystała zaufanie dorosłych kobiet. *** Następnego dnia Lena poszła do Natalii. Nie planowała awantury. Chciała tylko spojrzeć Arinie w oczy. Akurat wróciła ze szpitala i do czasu skończenia remontu w nowym mieszkaniu mieszkała u mamy. — O, ciocia Lena! — Arina uśmiechnęła się sztywno na widok mamy przyjaciółki. — Zapraszam na herbatę? Natalia krzątała się przy kuchni. — Oj, Lenka, siadaj, czemu nie zadzwoniłaś? Lena usiadła naprzeciwko Ariny. — Arina, — zaczęła spokojnie. — Spotkałam Kasię. I Werę. I Galinę Pietrowną. Rozmawiałyśmy długo. Założyłyśmy taki „klub pomocy pokrzywdzonym”. Arina znieruchomiała, pobladła, rzuciła szybkie spojrzenie na matkę. — O co chodzi, Leno? — Natalia odwróciła się z niepokojem. — Arina wie, o co chodzi — Lena patrzyła na młodą kobietę. — Pamiętasz, Arinko, tę nieładną historię sprzed dwóch lat? Wtedy prosiłaś mnie o trzydzieści tysięcy. I Kasię. I Werę o czterdzieści. I Galinę Pietrowną o pięćdziesiąt. Wszystkie „ratowałyśmy” cię przed więzieniem. Każda myślała, iż zna twój sekret jako jedyna. Czajnik w dłoni Natalii zadrżał, woda prychnęła na kuchenkę. — Jakie pięćdziesiąt tysięcy? — Natalia ostrożnie odstawiła czajnik. — Arina? O czym ona mówi? Pożyczałaś pieniądze od moich koleżanek? choćby od Galiny Pietrownej?! — Mamo… to nie tak… — Arina zaczęła się jąkać. — Ja… ja oddawałam… prawie… — Nie oddałaś nic, Arina — przerwała Lena. — Przyniosłaś dwa tysiące na „pokaz”, potem zapadłaś się pod ziemię. Po prostu zebrałaś od nas sumę blisko dwustu tysięcy, wymyślając smutną bajeczkę. Milczałyśmy, bo szkoda nam było twojej mamy. Ale wczoraj zrozumiałam, iż szkoda, to było nas. — Arina, popatrz mi w oczy. Wyłudziłaś pieniądze od moich przyjaciółek?! Zmyśliłaś kradzież, żeby okraść tych, którzy mnie odwiedzają? — Mamo, potrzebowałam pieniędzy na przeprowadzkę! — wybuchła Arina. — Przecież nic mi nie dawaliście! Ojciec nie dał grosza, a mi trzeba było zacząć życie! Co w tym złego? Dla nich to nie majątek, nie zabrałam ostatnich pieniędzy! Lena poczuła obrzydzenie. Tak to wygląda naprawdę… — Rozumiem. Natalka, przepraszam, iż teraz to wszystko wyciągam, ale nie zamierzam tego dalej kryć. Nie chcę zachęcać do takich zachowań. Traktowała nas wszystkie jak idiotki! Natalia oparła ręce na stole. Drżała cała. — Wynoś się, — spokojnie powiedziała. Arina uśmiechnęła się pobłażliwie, pewna, iż mama mówi do Leny. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natalia zwróciła się do córki. — Natychmiast zbieraj rzeczy i idź do męża. Nie chcę cię tu widzieć! Arina zbielała. — Mamo, mam małe dziecko! Nie wolno mi się denerwować! — Nie masz już matki, Arina. Matka była wtedy, gdy myślałam, iż jesteś uczciwą osobą. Ty jesteś złodziejką. Galina Pietrowna… Boże, przecież ona codziennie do mnie dzwoniła, pytała jak się mamy, ani słowa nie pisnęła… Jak ja jej teraz w oczy spojrzę?! Arina złapała torbę, rzuciła na podłogę ręcznik. — Udławcie się tymi pieniędzmi! — wrzasnęła. — Stare wariatki! Idźcie w diabły, obie! Arina pobiegła do pokoju, złapała nosidełko z dzieckiem i wybiegła z mieszkania. Natalia osunęła się na krzesło i zakryła twarz dłońmi. Leny było wstyd. — Przepraszam, Natalko… — Nie, Leno… To ja ciebie przepraszam. Za to, iż takie zero wychowałam. Naprawdę wierzyłam, iż sama osiągnęła sukces, a ona… Boże, co za wstyd… Lena pogłaskała przyjaciółkę po ramieniu, a Natalia zaniosła się płaczem. *** Tydzień później mąż Ariny, blady i wychudzony, objechał wszystkich „wierzycieli”, przepraszał ze spuszczonym wzrokiem. Obiecywał, iż wszystko spłaci. I rzeczywiście, po kilku dniach zaczęły spływać przelewy — pięćdziesiąt tysięcy Galinie Pietrownej zapłaciła Natalia. Lena nie czuła się winna. Oszustka zasłużyła na konsekwencje. Prawda?