Wynoś się z mojego mieszkania! – powiedziała mama — Wynoś się, — powiedziała matka spokojnym tonem. Arina uśmiechnęła się lekceważąco i oparła oparcie krzesła — była przekonana, iż matka mówi do jej koleżanki. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natalia zwróciła się do córki. — Lenka, widziałaś post? — koleżanka wpadła do kuchni bez zdejmowania płaszcza. — Arisia urodziła! 3400 gramów, 52 centymetry. Cała wykapana tata, choćby taki sam zadarty nosek. Obiegłam już wszystkie sklepy, nakupowałam ubranek. Czemu taka markotna jesteś? — Gratuluję, Natalio. Cieszę się z was, — Lena wstała, by nalać koleżance herbaty. — Siadaj, płaszcz zdejmij. — Oj, nie mam czasu siedzieć, — Natalia przysiadła na skraju krzesła. — Tyle spraw, tyle spraw. Arinka taka dzielna, wszystko sama, wszystko o własnych siłach. Mąż jej to złoto, właśnie kupili mieszkanie na kredyt, remont kończą. Dumna jestem z mojej dziewczyny. Dobrze ją wychowałam! Lena bez słowa postawiła filiżankę przed koleżanką. No tak, dobrze… Gdyby tylko Natalia wiedziała… *** Dokładnie dwa lata temu Arina, córka Natalii, przyszła do niej bez zapowiedzi, z zapłakanymi oczami i trzęsącymi się dłońmi. — Ciociu Lenko, proszę, tylko nie mów mamie. Błagam! Jak się dowie, tego nie przeżyje, — wyła Arina, miętosiła mokrą chusteczkę. — Arina, uspokój się. Opowiedz, co się stało? — Lena się przestraszyła. — Ja… w pracy… — Arina pociągnęła nosem. — Koleżance zginęły z torebki pieniądze. Pięćdziesiąt tysięcy. A kamery zarejestrowały, jak wchodziłam do pokoju, gdy nikogo nie było. Przysięgam, ciociu Leno, nie brałam! Ale oni mówią: albo zwracam pięćdziesiąt tysięcy do jutra do południa, albo zgłaszają na policję. Mają „świadka”, iż niby widział, jak chowam portfel. To pułapka, ciociu Leno! Ale kto mi uwierzy? — Pięćdziesiąt tysięcy? — Lena zmarszczyła brwi. — Czemu nie poszłaś do ojca? — Poszłam! — Arina znów wybuchnęła płaczem. — Powiedział, iż sama jestem sobie winna, iż nie da mi ani grosza, skoro taka ze mnie ofiara. Powiedział: „Idź na policję, niech cię tam nauczą życia”. choćby do mieszkania mnie nie wpuścił, przez drzwi nawrzeszczał. Ciociu Lenko, nie mam już do kogo iść. Mam dwadzieścia tysięcy, odłożone. Brakuje mi trzydziestu. — A mama? Czemu jej nie powiesz? Jest twoją matką. — Nie! Mama mnie zje. I tak mówi, iż przynoszę jej wstyd, a tu jeszcze kradzież… Pracuje w szkole, wszyscy ją znają. Proszę, pożycz mi trzydzieści tysięcy, dobrze? Przysięgam, będę oddawać po dwa–trzy tysiące tygodniowo. Już szukam innej pracy! Proszę, ciociu Leno! Lena żal się zrobiło dziewczyny. Dwadzieścia lat, życie dopiero się zaczyna, a już taka plama. Ojciec odmówił, odwrócił się, matka naprawdę jeszcze jej… urwie głowę… — Kto w życiu nie popełnia błędów? — pomyślała wtedy Lena. Arina nie przestawała płakać. — Dobrze, — powiedziała. — Mam te pieniądze. Miały być na zęby, ale zęby poczekają. Tylko obiecaj, iż to ostatni raz. I twojej mamie naprawdę nic nie powiem, skoro tak się boisz. — Dziękuję! Dziękuję, ciociu Leno! Życie mi uratowałaś! — Arina rzuciła się jej na szyję. W pierwszy tydzień Arina rzeczywiście przyniosła dwa tysiące. Przybiegła radosna, powiedziała, iż wszystko załatwione, policja nie ingeruje, w nowej pracy jest świetnie. A potem… potem przestała odpowiadać na wiadomości. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widziała ją na imieninach u Natalii, ale Arina zachowywała się tak, jakby z Leną były ledwie znajome — zimne „dzień dobry” i tyle. Lena nie naciskała. Myślała: — Młoda, wstydzi się, dlatego unika. Uznała, iż trzydzieści tysięcy to niewielka cena za wieloletnią przyjaźń z Natalią. Po prostu spisała dług na straty i zapomniała. *** — Słuchasz mnie w ogóle? — Natalia machnęła przed twarzą Leny ręką. — O czym tak myślisz? — Tak sobie, — Lena otrząsnęła się. — O swoich sprawach. — Słuchaj, — Natalia ściszyła głos. — Spotkałam Ksenie, no wiesz, dawną sąsiadkę? Wczoraj w sklepie do mnie podeszła. Dziwna jakaś. Zaczęła wypytywać o Arisię, czy oddała długi. Nie zrozumiałam, o co jej chodzi. Powiedziałam, iż moja Arina jest samodzielna, sama zarabia. A Ksena dziwnie się uśmiechnęła i poszła. Nie wiesz, czy Arisia była jej coś winna? Lena poczuła narastające napięcie. — Nie wiem, Natalio. Może drobne. — Dobra, idę już. Muszę jeszcze wpaść do apteki, — Natalia wstała, cmoknęła Lenę w policzek i wyszła. Wieczorem Lena nie wytrzymała. Znalazła numer Kseni i zadzwoniła. — Ksenia, cześć. To Lena. Słuchaj, dzisiaj widziałaś Natalię? O jakie długi pytałaś? Na drugim końcu usłyszała ciężki westchnienie. — Ojej, Lenka… Myślałam, iż jesteś w temacie. Przecież z nimi najbliżej jesteś. Dwa lata temu Arina przyszła do mnie. Cała roztrzęsiona, zapłakana. Powiedziała, iż ją o kradzież w pracy oskarżają. Albo oddaje trzydzieści tysięcy, albo więzienie. Błagała, żeby mamie nie mówić, płakała. Ja, głupia, dałam jej te pieniądze. Obiecała, iż za miesiąc odda. I przepadła… Lena ścisnęła słuchawkę. — Trzydzieści tysięcy? — powtórzyła. — Dokładnie trzydzieści? — Tak, powiedziała, iż jej dokładnie tyle brakuje. Oddała pięćset złotych po pół roku i zniknęła. A potem dowiedziałam się od Wiery z trzeciej klatki, iż do niej Arina z tą samą historią przyszła. Wiera dała jej czterdzieści tysięcy. I jeszcze pani Galina, ich dawna nauczycielka, też „ratowała” Arisię przed więzieniem. Tamta w ogóle dała pięćdziesiąt. — Poczekaj… — Lena usiadła na kanapie. — Czyli co? Do wszystkich przyszła z jedną historią i prosiła o identyczne sumy? — Wygląda na to, — głos Kseni stwardniał. — Dziewczyna po prostu zebrała „daninę” od wszystkich przyjaciółek matki. Od każdej po trzydzieści–czterdzieści tysięcy. Zmyśliła historię, grała na litość. Kochamy Natalię, więc milczałyśmy, nie chciałyśmy jej martwić. A Arina za te pieniądze najwyraźniej sobie pobalowała. Bo miesiąc później wstawiła na Facebooka zdjęcia z Turcji. — Ja też jej dałam trzydzieści tysięcy, — powiedziała cicho Lena. — No i widzisz, — parsknęła Ksena. — Jest nas takich pewnie pięć–sześć. To już biznes, Lenka. To nie „błąd młodości”, ale czyste oszustwo. A Natalia nie ma o niczym pojęcia. Chodzi dumna z córeczki. A córka — złodziejka! Lena odłożyła słuchawkę. W uszach szumiało. Pieniędzy jej nie żal — już dawno się z nimi pożegnała. Mdliło ją natomiast świadomość, jak przemyślanie i bez skrupułów dwudziestoletnia dziewczyna wyrolowała dorosłe kobiety, wykorzystując ich zaufanie. *** Następnego dnia Lena poszła do Natalii. Nie miała zamiaru robić afery. Chciała po prostu spojrzeć Arinie w oczy. Ta właśnie wróciła ze szpitala i, póki trwał remont jej mieszkania na kredyt, przebywała u matki. — O, ciociu Leno! — Arina uśmiechnęła się sztucznie na widok koleżanki mamy w drzwiach. — Proszę, herbaty? Natalia krzątała się przy kuchni. — Oj, Lenka, siadaj. Czemu nie zadzwoniłaś? Lena usiadła naprzeciw Ariny. — Arina, — zaczęła spokojnie. — Spotkałam Ksenę. I Wierę. I panią Galinę. Wczoraj długo rozmawiałyśmy. Założyłyśmy, można powiedzieć, klub „poszkodowanych”. Arina zamarła, pobladła i spojrzała gwałtownie na matkę, która stała odwrócona. — O czym mowa, Leno? — Natalia się odwróciła. — O tym Arina dobrze wie, — Lena spojrzała dziewczynie prosto w oczy. — Pamiętasz, Aro, tamtą paskudną historię sprzed dwóch lat? Kiedy prosiłaś mnie o trzydzieści tysięcy? I Ksenę o trzydzieści? I Wierę o czterdzieści, i panią Galinę o pięćdziesiąt. Wszystkie cię „ratowałyśmy” przed więzieniem. Każdej wydawało się, iż zna twoją wielką tajemnicę tylko ona. Ręka Natalii zadrżała, wrzątek wylał się na kuchenkę. — Jakie pięćdziesiąt tysięcy? — Natalia odstawiła czajnik. — Arina? O czym ona mówi? Pożyczałaś pieniądze moim koleżankom? choćby pani Galinie?! — Mamo… to nie tak… — Arina zaczęła się jąkać. — Ja… prawie wszystko oddałam… — Nic nie oddałaś, Arina, — Lena skwitowała. — Przyniosłaś mi dwa tysiące na odczepnego i zniknęłaś. Po prostu wyciągnęłaś od nas około dwustu tysięcy na zmyśloną historię. Milczałyśmy z litości dla twojej mamy. Ale zrozumiałam wczoraj, iż żałować należało nie jej — tylko samych siebie. — Arina, spojrzyj na mnie. Wyłudziłaś pieniądze od moich koleżanek?! Zmyśliłaś historię o kradzieży, żeby oszukać tych, którzy przychodzą do mnie w gości? — Mamo, bardzo potrzebne mi były pieniądze na wyprowadzkę! — krzyknęła Arina. — Nic mi nie dawaliście! Ojciec nie dał mi ani złotówki, musiałam zacząć życie! Co w tym złego? Im tych pieniędzy nie brakuje, przecież nie zabrałam ostatniego! Lena poczuła wstręt. Tak to więc wygląda… — Wszystko jasne. Natalio, przepraszam, iż ci to mówię akurat teraz, ale już nie mogę tego dłużej ukrywać. Nie chcę tego dalej tolerować. Wszystkie nas ma za głupie! Natalia stała oparta o stół. Jej ramiona drżały. — Wynoś się, — powiedziała spokojnym tonem. Arina uśmiechnęła się i oparła na krześle — była pewna, iż chodzi o Lenę. — Wynoś się z mojego mieszkania! — Natalia odwróciła się do córki. — Pakuj się, idź do męża. I żebym cię tu więcej nie widziała! Arina zbladła. — Mamo, mam malutkie dziecko! Nie mogę się denerwować! — Nie masz już matki, Arina. Matka była tej dziewczyny, którą uważałam za uczciwą. Ty jesteś złodziejką. Pani Galina… Boże, codziennie dzwoniła, pytała, co u nas, i ani słowa nie powiedziała… Jak ja jej teraz spojrzę w oczy? Jak? Arina chwyciła torbę, rzuciła ścierką o podłogę. — Udławcie się tymi swoimi pieniędzmi! — krzyknęła. — Wstrętne staruchy! Idźcie do diabła! Wpadła do pokoju, chwyciła gondolę z dzieckiem i wybiegła. Natalia opadła na krzesło i zakryła twarz dłońmi. Leni zrobiło się głupio. — Przepraszam, Natalio… — Nie, Lenka… To ja cię przepraszam. Że takiego… potwora wychowałam. Naprawdę wierzyłam, iż doszła do wszystkiego sama, a ona… Boże, jaki wstyd… Lena pogładziła przyjaciółkę po ramieniu, a Natalia się rozryczała. *** Po tygodniu mąż Ariny, blady i przybity, objechał wszystkich „wierzycieli”, przepraszał, nie patrząc w oczy. Obiecał, iż odda pieniądze. I faktycznie, zaczęły spływać przelewy — pięćdziesiąt tysięcy dla pani Galiny zwróciła Natalia. Lena nie czuje się winna. Oszustka przecież zasłużyła na karę. Prawda?