Wyjdę za mąż, ale nie za tego przystojniaka. Tak, jest wspaniałym chłopakiem pod każdym względem. Al…

Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest świetnym chłopakiem pod każdym względem, ale to nie mój świat.

Znów mama przyszła z konkubentem, a do tego jeszcze z jakimś facetem. Już podpici, pomyślała Kinga, chowając się w kącie za szafką.

I choćby nie ma się gdzie schować, na zewnątrz już śnieg. Mam już dość tego wszystkiego. W czerwcu skończę gimnazjum i wyjadę do miasta. Dostanę się do kolegium nauczycielskiego i zostanę nauczycielką. Do miasta jest tylko dziesięć kilometrów, ale będę mieszkać w akademiku.

Mama z gośćmi rozsiadła się w kuchni. Usłyszała chlupot, gdy nalewali wódę do szklanek, a po mieszkaniu zapachniało kiełbasą. Kinga mimowolnie przełknęła ślinę.

Poczekaj, ty! odezwał się głos mamy.

Co ty się tak krygujesz?

Jest was dwóch…

Jakbyś pierwszy raz z dwoma była, mruknął Andrzej, konkubent mamy.

Zabrzęczały talerze, było słychać szuranie i sapanie. Kinga jeszcze bardziej wcisnęła się w kąt. Nagle zrobiło się cicho.

Słuchaj, Bartku, ona śpi powiedział konkubent.

Sam mówiłeś, fajna dziewczyna, ale coś mi nie gra…

Słuchaj, ona ma córkę…

Jaką córkę?

Kinga! Jest już prawie dorosła. Pewnie schowała się w pokoju.

Przyprowadź ją tu! ucieszył się Bartek.

Kinga, gdzie jesteś? Andrzej wszedł do pokoju i gdy zobaczył dziewczynę, uśmiechnął się obrzydliwie. Chodź, posiedzisz z nami!

Tu mi dobrze.

Co się wstydzisz? Andrzej próbował objąć Kingę.

Dziewczyna chwyciła wazon ze szafki i z impetem uderzyła nim w głowę konkubenta mamy.
Zabrzęczało szkło. Kinga wyrwała się i wybiegła z pokoju.

Łap ją! krzyknął Andrzej.
Ale dziewczyna była już przy drzwiach. Nie miała czasu zakładać butów, wyskoczyła na dwór w samych skarpetach, starych spodenkach i t-shircie.

Za nią ruszyli mężczyźni. Wieczorem na zaśnieżonej ulicy w wiosce panował pustka. Dokąd pobiec? Za plecami rozlegały się krzyki. W ogromnym domu, obok którego przebiegała, szczekał pies. Potem ktoś zawołał zwierzaka.

Kinga podbiegła do bramy i zaczęła stukać. Otworzył ją mężczyzna, może czterdziestoletni.

Pomóżcie mi! wyszeptała błagalnie.

Chodź, szybko! chwycił ją za rękę i zamknął drzwi.

Mietku, kto tam? z ganku wyszła kobieta.

Coś się dzieje, za nią gonią jacyś mężczyźni wyjaśnił gospodarz.

gwałtownie do środka! kobieta złapała Kingę za rękę. Tam nam wszystko opowiesz.

Kinga, wyjdź po dobroci! wrzasnął Andrzej.

Mietku, daj spokój! krzyknęła gospodyni. Wejdź do domu!

Z ulicy dobiegały krzyki, a z podwórka szczekanie psa.

Trzeba zadzwonić na policję kobieta wyjęła telefon.

Lena, poczekaj. Najpierw sam spróbuję załatwić sprawę. Znają mnie, są stąd.

Chyba żartujesz, chcesz z nimi rozmawiać?

Spokojnie. Uspokój Kingę.
Gospodarz wziął torbę, podszedł do lodówki, włożył do niej butelkę i kawał kiełbasy.

Na podwórku pogłaskał psa i razem wyszli na ulicę. Do niego podbiegł Andrzej:

Oddaj Kingę!

Proszę, bierzcie to i idźcie!

Andrzej otworzył torbę, uśmiechnął się i mrugnął do kolegi. Odeszli razem.
***
Nazywam się Lena Romanowska kobieta postawiła czajnik na gazie. Usiądź, opowiedz, kim jesteś i co się stało.

Mam na imię Kinga dygotała, uderzając zębami o siebie. Mieszkam na tej ulicy, tylko na końcu.

A, jesteś córką Edyty?

Tak.

Dopiero niedawno się tu wprowadziliśmy, a już o twojej mamie słyszeliśmy.
Kinga spuściła głowę i rozpłakała się.

Już dobrze, nie płacz!
Lena podeszła i lekko przytuliła Kingę. Ten gest był dla niej czymś niezwykłym. Kinga objęła kobietę i rozszlochała się jeszcze mocniej.

Już, już! Zaraz wypijemy herbatę.
Wszedł gospodarz domu:

Załatwione.

A z tą ślicznotką, co zrobimy? Lena spojrzała na Kingę i się uśmiechnęła.

Pogadamy jutro! Najpierw herbata, potem kąpiel.

Jesteś głodna? Lena postawiła przed dziewczyną kubek herbaty i się uśmiechnęła. Widzę, iż bardzo.

Na stole pojawiły się kanapki, reszta tortu.

Jedz, jedz! zachęcił gospodarz, widząc jak Kinga patrzy na jedzenie.

Nie wypytywali Kingi o nic więcej. Starali się też nie zwracać uwagi, widząc, jakie jest skrępowana.

Po kolacji Lena zaprowadziła ją do łazienki:
Wykąp się, załóż ten szlafrok!
***
Kinga marzyła tylko o jednym: by tej nocy nikt nie wyrzucił jej na mróz. Miło leżeć w ciepłej wodzie, kiedy za oknem tak zimno. Ale czas już wyjść; gospodarze czekają.

Wyszła z łazienki. Małżeństwo siedziało na kanapie.

Dziękuję! uśmiechnęła się nieśmiało.

Wiesz co, Kingo zaczęła Lena. Zdaje się, iż nikt cię nie szuka, a do domu nie chcesz wracać.

Kinga spuściła głowę.

Jutro rano musimy wyjechać

Rozumiem pochyliła się jeszcze niżej.

Zostaniesz sama. Nikomu nie otwieraj drzwi! Na podwórku nasz Max nikogo obcego nie wpuści. Rozumiesz?

Tak! wykrzyknęła, nie kryjąc wzruszenia.

Możesz ugotować zupę, jeżeli chcesz żartował Mietek. Umiiesz?

Umiem! pospieszyła z odpowiedzią Kinga, wciąż bojąc się, iż ją wyrzucą. Dobrze gotuję. I sprzątać też mogę.

Posprzątaj na dole, jeżeli dasz radę zgodziła się Lena.

***
Obudziła się razem z gospodarzami. Udawała, iż śpi, bo bała się, iż ją wyproszą. Potem usłyszała odjeżdżający samochód i ciszę.

Wstała. Umyła się. W kuchni gorący czajnik, chleb, kiełbasa, ser. Na stole przygotowane wieprzowe żeberka.

Zjadła śniadanie. Posprzątała, umyła podłogę.

W korytarzu znalazła odkurzacz i zaczęła sprzątać.

Ledwo wyłączyła odkurzacz…

Co tu się wyprawia? usłyszała za sobą głos.

Szybko się odwróciła. Przed nią stał wysoki, przystojny chłopak, osiemnaście lat, brązowe oczy pełne ciekawości.

Sprzątam wymamrotała. A ty kim jesteś?

Hmmm… pokręcił głową i wyciągnął telefon z kieszeni.

Mamo, jestem w domu. A kim jest ta dziewczyna?

Synku, niech ta dziewczynka chwilę u nas pobędzie.

Dla mnie obojętnie.
Schował telefon, ocenił Kingę wzrokiem i poszedł do kuchni.

Zrobić panu herbaty? zapytała nieśmiało.

Sam sobie zrobię.
***
Kinga schowała odkurzacz. Kontynuowała ścieranie kurzu, nasłuchując każdego szmeru z kuchni.

Chłopak zjadł śniadanie, poszedł do łazienki, a po chwili wrócił pachnąc wodą po goleniu.

Na zewnątrz ktoś wrzeszczał:

Hej, gospodarzu, daj jeszcze jedną flaszkę!

Co oni chcą? chłopak podszedł do okna.

Nie otwieraj im! przestraszona wykrzyknęła Kinga.

Spojrzał na nią z zaciekawieniem, uśmiechnął się i wyszedł.

Kinga podbiegła do okna. Za ogrodzeniem stali konkubent mamy z kolegą i coś wykrzykiwali. Dziewczyna zatrwożyła się.

Chłopak wyszedł, tamci podbiegli do niego, ale nagle obaj przewrócili się w śnieg. Wyglądało, iż Kinga ledwo powstrzymała śmiech. Po rozmowie z chłopakiem ruszyli z opuszczonymi głowami w stronę domu Kingi.

***
Chłopak wrócił, spojrzał na Kingę.

Wystraszyłaś się?

Odruchowo wtuliła się w jego pierś i rozpłakała.

Jak masz na imię? zapytał.

Kinga.

Ja jestem Mateusz. Nie płacz. Już was nie zaczepią.
***
Mateusz poszedł do swojego pokoju i nie wychodził aż do wieczora. Kinga ugotowała rosół. Usiadła przy stole w kuchni, zamyślona.

Bardzo chciała zostać tutaj z tymi dobrymi ludźmi, ale czuła, iż przekroczyła granicę.

Gospodarze wrócili. Lena z podziwem wzruszyła ramionami, oceniając porządek. Mietek pochwalił zupę.

Chyba wrócę do domu powiedziała ponuro Kinga. Dziękuję za wszystko!

Kingo, zostań jeszcze parę dni!

Dziękuję, pani Leno! Ale pójdę do siebie odpowiedziała stanowczo.

Podeszła do drzwi i zatrzymała się. Cały dzień chodziła po ich domu w cudzym szlafroku i kapciach.

Chodź! Lena wzięła ją za ramie i zaprowadziła do garderoby.

Otworzyła szafę, przejrzała rzeczy, wyciągnęła dżinsy, sweter i ciepłą kurtkę sportową.

Zakładaj! Jesteśmy prawie tego samego wzrostu.

Ale… nie trzeba…

Nie pójdziesz przecież do domu na golasa. Zakładaj, zakładaj! Nie zubożeję.

Założyła. Ukradkiem rzuciła okiem w lustro. Takich fajnych rzeczy nigdy nie miała.
W korytarzu Lena założyła jej czapkę i zimowe buty.

Kingo, noś na zdrowie!

Dziękuję, pani Leno!
***
Życie wróciło do starego rytmu. Choć niezupełnie starego. Mama znalazła pracę na fermie, jej konkubent zniknął razem z kolegą.

Nadeszła wiosna. Tego dnia Kinga siedziała w domu nad książkami, gdy ktoś zastukał do bramy. Spojrzała przez okno stał tam Mateusz. Gdy ją zobaczył, skinął głową. Czyli mam wyjść!

Nie wyszła wyleciała.
Cześć! uśmiechnął się Mateusz.

Witaj!

Mama cię prosiła.
***
Znowu weszła do domu, w którym spędziła najszczęśliwszy dzień w życiu.

Witaj, Kingo! Lena objęła ją na progu.

Miło panią widzieć, pani Leno!

Chodź, zrobimy sobie herbatę!
Gospodyni posadziła ją przy stole, nalała napoju.

Mam do ciebie prośbę. Lecimy z mężem na miesiąc do Turcji uśmiechnęła się marzycielsko. Syn rzadko bywa w domu. Mogłabyś pilnować domu? Nakarmić Maxa i kota, kwiaty podlać mam ich mnóstwo.

Oczywiście, pani Leno!

Dobrze Lena wyjęła pieniądze. Oto pięć tysięcy złotych.

Pani Leno, przecież nie trzeba…

Bierz! Nam nie ubędzie. Chodź, oprowadzę cię!

Kinga skrupulatnie zapamiętała, gdzie stoją doniczki, gdzie karma kota i mięso dla psa. Lena zawołała:

Mateusz! syn od razu pojawił się w przedpokoju. Zapoznaj Kingę z Maxem!

Chodź chłopak delikatnie położył rękę na jej ramieniu.

Wyszli na podwórko, odpięli Maxa i poszli na spacer. Mateusz opowiadał o studiach, karate, o biznesie ojca.

A Kinga myślała o czymś innym: czuła, iż dzieli ją wielka przepaść od Mateusza i jego rodziny. Oni są dobrzy, mili, ale to nie bajka o Kopciuszku, to prawdziwe życie.

Za dwa miesiące zdaje egzaminy do kolegium, na pewno zdam. Będę się uczyć, pracować, walczyć, ale zostanę kimś. Wyjdę kiedyś za mąż, ale nie za tego przystojniaka. Jest świetny, ale nie dla mnie.

Jestem wdzięczna pani Lenie za ubrania i te pięć tysięcy złotych. Przynajmniej dzięki nim przetrwam pierwsze dni w mieście.

W tej chwili Kinga poczuła, iż właśnie teraz kończy się jej ciężkie dzieciństwo, a nadchodzi dorosłość trudna, ale taka, gdzie wszystko zależy od niej samej.

Doszli do domu. Kinga pogłaskała Maxa po szyi, uśmiechnęła się do Mateusza i ruszyła do siebie. Jutro zaczyna nową pracę w tym domu. Tylko praca i tyle.

Życie jest nieprzewidywalne, ale najważniejsze to wierzyć w siebie, nie bać się być sobą i pomagać innym, jak otrzymało się pomoc w potrzebie.