„Wychodzę za mąż. Za twojego byłego męża. To ci nie przeszkadza, prawda? Dawid już podarował mi pierścionek zaręczynowy” – koleżanka wręczyła jej ten sam pierścionek, który Dawid kiedyś ofiarował Wiktorii.

Dlaczego adekwatnie postanowiłaś się rozwieść? zagadnęła teściowa z tonu, jakby miała do tego pełne prawo. Zuzanna nie wyobrażała sobie wspólnego mieszkania z rodzicami męża. To Marcin ją przekonał. Upierał się, iż mama nie może się pogodzić z myślą, by jej trzydziestoczteroletni syn wyprowadził się z domu. Ale Zuzannie zrobiło się go żal.

Nasze spojrzenia na życie są bardzo różne. Tak się czasem bywa. Nie jesteśmy pierwsi, nie będziemy ostatni powiedziała spokojnie, choć w rzeczywistości chciała powiedzieć o wiele więcej.

Ale jaki był naprawdę powód? Otóż teściowa dzwoniła codziennie do Marcina przez wideorozmowę, żeby sprawdzić, czy Zuzanna na pewno daje sobie radę z domem. Tak było w te dni, kiedy nie mogła ich odwiedzić osobiście. Już na weselu, kiedy składała im życzenia, powiedziała:

Cieszę się, iż mój ukochany syn w końcu się ożenił. Oczywiście, mógłby znaleźć kogoś lepszego, ale jest jak jest. Nie gniewaj się, synowo.

Może już wtedy Zuzanna powinna była odejść. Teściowa od dawna marzyła o tym, żeby Zuzanna zostawiła Marcina, i robiła wszystko, by tak się stało. ale Marcin choćby nie próbował żony bronić. Kiedy pewnego razu przejeżdżali samochodem obok domu teściowej, a matka męża nie pozwoliła Zuzannie wejść do środka, Marcin milczał. Teściowa zażądała rozmowy z synem na osobności, a Zuzanna musiała marznąć przed domem przez godzinę.

Czemu nie odeszła od razu? Sama nie wie. Ale teraz w końcu podjęła decyzję. Nie zaczynaj tu ze mną tej śpiewki o różnych poglądach teściowa patrzyła na nią chłodno. To tylko w filmach. Powiedz mi wprost, co ci nie odpowiadało w moim synu. Przyznaj, nie jesteś tą, którą chciałabym widzieć przy Marcinie. A teraz, gdy sprawy zaszły tak daleko, nie puszczę cię tak łatwo. Powiedz, co ci się w nim nie podobało.

Zuzanna uśmiechnęła się złośliwie. Nie potrzebowała jej zgody. Odeszła dla siebie. Weszła do tego domu tylko dla męża. Powód rozwodu był jeden. Teściowa.

Odchodzę powiedziała cicho Zuzanna.

Nie pozwalam ci! prychnęła teściowa.

A mnie to zupełnie nie obchodzi. Dla mnie nie jesteś nikim odparła Zuzanna spokojnie.

Oddaj połowę wartości pierścionka! wrzasnęła teściowa.

Słucham? Zuzanna uniosła brew.

Chcę połowę ceny pierścionka z powrotem. Tego, który kupił ci mój syn!

Zuzanna zaśmiała się krótko.

Mówi pani o tym pierścionku, bo pewnie to jedyna rzecz, jaką pani syn potrafił kupić w życiu? Może go sobie pani zabrać. Nie chcę go choćby dotykać.

Tak się rozstali. Zuzanna próbowała pojąć, jak to możliwe, iż zgodziła się wyjść za mąż za kogoś takiego jak Marcin. Przecież jego matka już dawno pokazała swoje prawdziwe oblicze, jeszcze przed ślubem. Dlaczego się zgodziła? Tylko Bóg wie.

Ja też wychodzę za mąż powiedziała kiedyś jej koleżanka z pracy, Aneta.

Serio? Za kogo?

Mam nadzieję, iż się nie obrazisz…

Naprawdę? Zuzanna aż się wzdrygnęła. Żartujesz chyba? Przecież dobrze wiedziałaś, jak się rozstaliśmy. Wiem, ale każdy ma inne doświadczenia. Marcin jest bardzo opiekuńczy, a jego mama wszystkim pomaga. Czasem choćby aż za bardzo, ale to nic.

Dla mnie to wszystko jedno. Najważniejsze, iż mam to już za sobą odparła Zuzanna z uśmiechem.

Zobacz, jaki pierścionek mi Marcin dał. Popatrz.

Zuzanna od razu wiedziała, co zobaczy. To był ten sam pierścionek, który kiedyś jej wręczył Marcin. Nie zdziwiła się. choćby nie kupili nowego.

Na pierścionku było wygrawerowane: „Na zawsze razem”. Chciałaby, żeby ktoś zatarł ten napis na zawsze.