Dlaczego zdecydowałaś się na rozwód? zapytała teściowa, jakby naprawdę miała do tego prawo. Weronika choćby nie chciała mieszkać z rodzicami męża. To Adam ją do tego namówił. Tłumaczył, iż jego mama nie potrafi pogodzić się z tym, iż jej syn się wyprowadza. Człowiek mający trzydzieści cztery lata! Ale Weronice zrobiło się po prostu żal Adama.
Mamy po prostu inne podejście do życia. Tak bywa, nie jesteśmy pierwsi ani ostatni odpowiedziała, choć najchętniej wyłożyłaby wszystko prosto z mostu.
A prawda była taka, iż jej teściowa codziennie dzwoniła do Adama przez wideo, żeby sprawdzić, czy Weronika dobrze sobie radzi. Robiła tak zawsze, kiedy nie mogła przyjechać na miejsce. choćby w dniu ślubu, kiedy składała młodym życzenia, powiedziała coś, co Weronika zapamiętała na zawsze:
Bardzo się cieszę, iż mój ukochany syn wreszcie się ożenił. Oczywiście mógł znaleźć lepszą kandydatkę. Ale trudno, jest jak jest. Nie obrażaj się, synowo.
Może właśnie wtedy Weronika powinna była odejść. Teściowa od dawna marzyła, by Weronika opuściła Adama i robiła wszystko, by tak się stało. Adam choćby nie próbował stanąć w obronie żony. Kiedy pewnego dnia jechali samochodem i zatrzymali się pod domem jego mamy, a teściowa nie pozwoliła Weronice wejść, Adam nie pisnął choćby słowa. Teściowa zarządziła, iż musi porozmawiać z synem sam na sam. Weronika była zmuszona czekać na dworze ponad godzinę.
I znowu pytanie, czemu wtedy nie odeszła? Sama nie zna odpowiedzi. Ale teraz w końcu postanowiła. Nie zaczynaj mi tu filozofować. Różne opinie, to tylko w filmach. No powiedz wprost, co ci się w moim synu nie podoba! Przyznam szczerze, nie jesteś kobietą, którą chciałabym widzieć przy Adamie. I teraz, kiedy sprawy potoczyły się tak, nie pozwolę ci tak po prostu odejść. Powiedz mi, co ci nie odpowiadało.
Weronika uśmiechnęła się z przekąsem. Nie potrzebowała jej zgody. Odeszła sama, tylko przez wzgląd na męża się dotąd powstrzymywała. A powód ich rozwodu był jeden teściowa. Odchodzę powiedziała spokojnie Weronika. Nie pozwalam! rzuciła teściowa. Wiesz co, mam to gdzieś. Dla mnie nie jesteś nikim ważnym odpowiedziała Weronika. Oddaj mi połowę wartości pierścionka! krzyknęła teściowa.
Słucham? Weronika spojrzała na nią, nie dowierzając.
Chcę, żebyś oddała połowę pieniędzy za pierścionek zaręczynowy. Ten, który kupił ci Adam naciskała teściowa.
Weronika parsknęła śmiechem.
Czy pierścionek to jedyne, co twój syn potrafił sam sobie kupić w życiu? Zostaw go sobie, choćby nie chcę go widzieć.
I tak się rozstali. Weronika długo jeszcze zastanawiała się, jak to możliwe, iż zgodziła się na ślub z kimś takim jak Adam. Przecież już przed ślubem jego matka pokazała swoją prawdziwą twarz. Jak mogła się wtedy zgodzić? Tylko Bóg jeden wie.
A ja wychodzę za mąż powiedziała kiedyś jej koleżanka z pracy.
Naprawdę? Za kogo? zapytała bez przekonania Weronika.
Nie zgadniesz No nie mów, iż za Adama. Mojego byłego Weronika od razu się domyśliła.
Tak, wiem, jak się rozstaliście. Ale dla wszystkich to inaczej wygląda. Adam to bardzo opiekuńczy facet. Jego mama nam we wszystkim pomaga. Czasem choćby za bardzo, ale mniejsza z tym.
Jak dla mnie to dobrze, iż już to mam za sobą ucięła rozmowę Weronika.
A wiesz, jaki pierścionek mi dał Adam? Spójrz.
Weronika od razu wiedziała, co zobaczy. To był dokładnie ten sam pierścionek, który kiedyś kupił jej Adam. choćby nie chciało im się kupić nowego. Nic dziwnego.
Na pierścionku wygrawerowane było: Na zawsze razem. W duchu Weronika pomyślała, iż dobrze, gdyby dało się to zetrzećWeronika dotknęła palcem chłodnego szkła filiżanki i uśmiechnęła się lekko. Zrozumiała nagle, iż cały czas żyła nie swoim życiem iż pozwalała, by ktoś inny wybierał dla niej kolory ścian, słowa, którymi miała się posługiwać, a choćby sposób, w jaki powinna się czuć. Teraz to się skończyło.
Życzę wam szczęścia powiedziała cicho koleżance. Ale w środku już nie czuła żalu ani rozgoryczenia. Przeciwnie, po raz pierwszy od dawna ogarnął ją spokój. Przyszłość nie była już lękiem, tylko pusta kartką, którą mogła zapełnić własnym pismem. Kiedy wracała do domu, wiatr igrał z jej włosami, wolny i dziki. Zatrzymała się na środku mostu, spojrzała w nurt rzeki i szeroko się uśmiechnęła.
Odebrała telefon. Mamo, co robisz? zapytała jej córeczka. Wracam. Do siebie, odpowiedziała Weronika. Doceniła w końcu, jak dobrze brzmią w jej ustach te dwa słowa, i wiedziała, iż tym razem naprawdę są jej.
