Wybacz mi, synku.
To historia rodziny, którą w Polsce najpewniej określiliby jako niepełną czy rozbitą. Matka wychowuje syna samotnie ojciec odszedł, zanim syn skończył choćby rok. Teraz chłopak ma czternaście lat, ona trzydzieści cztery i pracuje jako księgowa w niewielkiej firmie w Łodzi.
Ostatni rok był dla mnie piekłem. Gdy do piątej klasy Antoni uczył się naprawdę dobrze, później stopnie zaczęły spadać najpierw trójki, potem coraz gorzej. Chciałam już tylko jednego, żeby Antoni skończył podstawówkę i zdobył jakiś zawód!
Ciągłe wezwania do szkoły były udręką. Wychowawczyni nie owijała w bawełnę potrafiła robić mi wymówki przy innych nauczycielach. Wszyscy chętnie wypominali, co znowu przeskrobał mój syn, jak kiepsko się uczy. Wracałam do domu przybita i rozdrażniona, z poczuciem, iż wobec tej sytuacji jestem bezradna. Moje upomnienia Antoni znosił milcząco i z niechęcią. Lekcji dalej nie odrabiał, w domu nie pomagał.
Dziś też, wracając po pracy, zobaczyłam, iż znowu nie posprzątał pokoju. Choć rano kategorycznie poleciłam: Wrócisz ze szkoły, posprzątaj w mieszkaniu!. Stawiając wodę na herbatę, z goryczą zabrałam się za sprzątanie. Zgarniając kurz, zauważyłam, iż nie ma kryształowego wazonu, tego jedynego w domu, dostałam go od koleżanek na urodziny (sama nigdy bym sobie nie pozwoliła na taki luksus!). Zamarłam. Wyniósł? Sprzedał?
W głowie kłębiły się najczarniejsze myśli. Przecież ostatnio widziałam go z jakimiś podejrzanymi chłopakami pod blokiem. Zapytany, kto to, Antoni wymamrotał coś niewyraźnie, wyraźnie pokazując, żeby się nie wtrącać. To jakaś zła grupa! przeszyła mnie myśl. O Boże, co jeżeli to przez nich? Może go zmusili? Albo… może sam zaczął coś palić? Bać się choćby pomyśleć! Zbiegłam po schodach, wybiegłam przed blok ciemno już, przechodnie z rzadka mijali kamienice.
Wróciłam powoli do domu. Sama sobie winna! Sama! oskarżałam się w myślach. Przecież jemu już dawno nie jest tu dobrze. choćby rano budzę go krzykiem; wieczorami tylko wrzeszczę. Synku, za jaką karę dostałeś taką nieudolną matkę Płakałam długo. Potem z zacięciem zaczęłam sprzątać bezczynność była nie do wytrzymania.
Wycierając zakamarki za lodówką, natrafiłam na zmiętą gazetę. Wyciągnęłam, usłyszałam brzęk szkła. W gazecie pokruszone kawałki mojego kryształowego wazonu…
Stłukł… stłukł! dotarło nagle do mnie i rozpłakałam się na nowo, tym razem z ulgą. To znaczy, nie ukradł, nie sprzedał, ale po prostu rozbił i schował! Teraz, biedak, nie wraca do domu, bo się boi! Przez moment znów zesztywniałam przecież nie jest głupi! Wyobraziłam sobie, jak zareagowałabym, widząc rozbity wazon poczułam żal i zmęczenie Cicho westchnęłam i zabrałam się za kolację. Nakryłam do stołu, położyłam świeże serwetki, rozstawiłam talerze.
Antoni pojawił się pod drzwiami dopiero przed dwunastą w nocy. Wszedł i bez słowa stanął na progu. Rzuciłam się do niego: Antoś! Gdzieś tyle był? Tak się martwiłam, zmarzłeś? Ujęłam jego lodowate ręce w swoje dłonie, ogrzałam je i pocałowałam syna w policzek: Idź, umyj ręce. Zrobiłam ci twoje ulubione. On, wyraźnie zaskoczony, poszedł do łazienki.
Potem wszedł do kuchni, ale powiedziałam: Nakryłam w pokoju. Trafił więc do pokoju, który błyszczał czystością, usiadł ostrożnie przy stole. No, jedz, syneczku usłyszał mój czuły głos. Dawno już zapomniał, jak brzmi matczyna łagodność. Siedział z głową opuszczoną, nie tknął jedzenia.
Czemu nie jesz, synku?
Podniósł głowę i zachrypniętym głosem powiedział:
Rozbiłem wazon.
Wiem, synku odpowiedziałam. Nic się nie stało. Wszystko kiedyś się tłucze.
Nagle Antoni, pochylony nad stołem, zapłakał na głos. Podeszłam, objęłam go za ramiona i razem płakaliśmy w ciszy. Gdy się uspokoił, powiedziałam tylko:
Wybacz mi, synku. Krzyczę na ciebie, czasem jestem surowa. Wiem, iż ci ciężko, widzę, iż nie masz butów ani kurtki takich jak inni w klasie. Jest mi ciężko, pracuję na dwa etaty, wracam zmęczona i dom mnie przytłacza. Przepraszam cię za wszystko, już nigdy nie będę cię ranić.
Kolację zjedliśmy w milczeniu, spokojnie położyliśmy się spać. Rano nie musiałam go budzić wstał sam. Odprowadzając go do szkoły, po raz pierwszy nie powiedziałam jak zwykle tylko uważaj mi tam, ale pocałowałam go w policzek i powiedziałam: Do zobaczenia wieczorem!.
Wieczorem, wracając z pracy, zobaczyłam, iż podłoga jest umyta, a Antoni czeka z kolacją usmażył mi ziemniaki.
Od tego dnia sama sobie zabroniłam rozmawiać z nim o szkole, o ocenach. jeżeli mnie bolą choćby te rzadkie wizyty u nauczycieli, to co dopiero jemu?
Gdy pewnego dnia powiedział, iż po podstawówce chce pójść dalej do liceum nie zdradziłam zwątpienia. Raz zerknęłam ukradkiem w jego dziennik nie było tam żadnej jedynki.
Ale najważniejszy dla mnie był wieczór, kiedy po kolacji rozłożyłam rachunki, a Antoni usiadł obok mnie, mówiąc, iż chce mi pomóc podliczyć opłaty. Po godzinie poczułam, jak jego głowa opiera się na moim ramieniu.
Zastygłam. Gdy był mały, często tak przytulał się do mnie, a zasypiając, kładł mi głowę na ręce. Zrozumiałam, iż odzyskałam syna.
