Wszystko, co się nie dzieje, wychodzi na dobre
Jadwiga Malinowska matka Małgosi od lat próbowała ukształtować córkę na własne podobieństwo. Małgosia starała się być posłuszną, bo kochała mamę i nie chciała jej zawieść. A mama była przekonana, iż jest kobietą sukcesu, więc wymagała od córki ścisłego stosowania się do jej złotych rad.
Małgosiu mówiła surowo Jadwiga, jeżeli chcesz osiągnąć w życiu to, co ja, musisz iść naszą wspólną drogą, którą ja ci wytyczam. Żaden krok w bok! Zrozumiałaś na całe życie?
Tak, mamo odpowiadała cichutko Małgosia.
Jadwiga chciała mieć córkę idealną, Miss Perfekcję, tylko rzeczywistość bywa przewrotna. Im bardziej Małgosia się starała, tym mniej jej wychodziło.
Dziecko to dziecko. Małgosia nieraz coś rozlała, porwała, przewróciła się albo stłukła, ale w szkole była prymuską, bo wiedziała, iż jeżeli dostanie trójkę, mama przeżyje dramat.
Małgosiu, wstyd! Dostałaś tróję? Ty w ogóle masz do nas szacunek? Nie kompromituj mnie i popraw ocenę!
Dobrze, mamo zgadzała się córka i nieśmiało próbowała tłumaczyć: To tylko jedna, przez przypadek
Nieważne. Musisz być lepsza i mądrzejsza od wszystkich!
Małgosia bardzo to przeżywała, ale oceny gwałtownie poprawiała, rzecz jasna. Szkołę skończyła z czerwonym paskiem, bo przecież nie mogło być inaczej. Jadwiga była dumna, gdy córka bez trudu dostała się na Uniwersytet Warszawski.
No, córko, dumna z ciebie jestem powiedziała jej raz matka. Tak trzymaj i nie odpuszczaj!
Jadwiga prowadziła własną firmę budowlaną totalnie niekobiecą branżę. Ale zarządzała z tak żelazną ręką, iż niejeden facet przecierał oczy ze zdziwienia. Była pewna, iż po studiach Małgosia będzie pracować u boku mamy.
Małgosia podskórnie marzyła o samodzielności, chciała złapać oddech i wyjechać na studia do innego miasta, ale to były tylko nieśmiałe mrzonki.
Gdzie ty, córeczko, chcesz jechać? Do innego miasta? Zwariowałaś? Nasz uniwersytet jest świetny, koniec tematu!
Oczywiście, Małgosia nie ośmieliła się protestować. Na trzecim roku wydarzyła się rzecz niebywała Małgosia zakochała się po uszy. Randkowała już wcześniej, czasami choćby po kryjomu przed mamą, ale nic poważnego z tego nie wynikało.
Paweł, jasnowłosy i niebieskooki chłopak z sąsiedniej grupy, kompletnie ją zauroczył. Był mniej ambitny w nauce, kursówki szły mu jak krew z nosa. Pewnego dnia zagadnął ją w korytarzu.
Małgosia, ratuj! Kursówka mnie pokonała, możesz pomóc?
Jasne, pomogę odpowiedziała radośnie, bo Paweł wyraźnie jej się podobał.
Od tego czasu Małgosia pisała za niego prace, a on płacił jej miłością, pozwalając siebie kochać. Randkowali, chodzili do kina i kawiarni, życie nabrało kolorów.
Jadwiga Malinowska gwałtownie coś wyczuła.
Małgosiu, zakochałaś się? zapytała wprost.
Skąd wiesz? zdziwiła się córka.
Masz to wypisane na czole. Poznaj mnie z nim. Muszę zobaczyć, co to za ptaszek.
Paweł został zaproszony na domowy obiad, rodzice przyjęli go przyzwoicie, mama choćby się powstrzymała od złośliwości. Ale jak tylko chłopak wyszedł, Jadwiga odpaliła:
Co to za miłość, Małgosiu? On cię wykorzystuje, o czym tu rozmawiać. Żaden z niego orzeł, nie błyszczy intelektem, taki przeciętny. Coś ty w nim zobaczyła?
To nie tak, mamo odważyła się sprzeciwić córka. Paweł jest ambitny, dużo czyta, interesuje się historią. Nie każdy musi być takim geniuszem jak ty, poza tym jest młody.
To nie facet dla ciebie postawiła na swoim mama.
Po raz pierwszy Małgosia postanowiła trzymać się własnego zdania.
Przepraszam, mamo, ale możesz sobie gadać, co chcesz, i tak będę go kochać.
Jadwiga spojrzała zaskoczona, zamachała ręką.
Kiedyś zrozumiesz twój Paweł to taka szara myszka.
Małgosia postawiła na swoim i po studiach wyszła za Pawła. Matka się pomyliła, a Małgosia była z tego dumna.
Życie lubi być przewrotne przeciętniacy potrafią czasem wejść znacznie wyżej niż prymusi. I rzeczywiście, Paweł dostał prestiżową pracę, a Małgosia pracowała pod skrzydłami mamy.
Paweł miał już własne mieszkanie od rodziców klasyka w Warszawie dzięki czemu Małgosia w końcu odetchnęła bez codziennej kontroli mamy. Niestety, za wcześnie się cieszyła, bo mama ściągnęła ją do firmy.
Pewnego dnia Paweł wrócił z pracy z nowiną:
Małgosiu, awansowałem na kierownika działu, na początku na próbę. Dam z siebie wszystko!
No i dał. Po trzech miesiącach dostał etat na stałe. Paweł powoli zaczynał się irytować tym, iż żona z czerwonym dyplomem wciąż tkwi u mamusi.
Małgosiu, pracując z matką, nigdzie nie dojdziesz. Oderwij się wreszcie od tej pępowiny. Cały czas cię gniecie! A ona to nie obraź się typowa twardzielka, a ty się podporządkowujesz
Przykro było tego słuchać, ale trochę racji miał. Z czasem Paweł przestał ją krytykować, ale zrobił się zamknięty i obojętny. Małgosia choćby zaczęło to pasować przynajmniej nie narzekał, a ona miała spokój.
Minął kolejny rok, aż tu któregoś dnia Paweł wraca cichutko i mówi:
Małgosiu, zakochałem się w innej. Odchodzę. Ona jest zupełnie inna niż ty prawdziwa.
Małgosia wybuchła pierwszy raz w życiu. Krzyczała, tłukła talerze, wywaliła jego telefon na ścianę, podarła kilka jego koszul, potem siadła i się uspokoiła.
Paweł patrzył na to wszystko i rzekł:
W tobie jednak drzemie temperament. Szkoda, iż za późno się przekonałem i poszedł w siną dal.
Nienawidzę cię! powiedziała i tyle ją widzieli. Spakowała się, wynajęła kawalerkę i tyle.
Mamie nie powiedziała ani słowa, bo wiedziała, jaki będzie komentarz. Udawała przed nią jeszcze ze dwa miesiące, ale wytrawny nos Jadwigi wywęszył kłopoty.
Małgosiu, co się dzieje? Oczy masz puste, chodzisz jak cień. Kryzys z mężem?
Skąd! Nie mam kryzysu z mężem, bo nie mam męża.
O rety. Wiedziałam, iż cię zostawi. Kiedy to się stało?
Jeszcze w kwietniu.
I nic nie mówiłaś przez tyle czasu?!
Małgosia westchnęła. Cóż, przerwać matce się nie dało, wysłuchiwała więc litanii na temat Pawła i własnej głupoty.
Ostrzegałam cię, przynajmniej już nie jesteś jego gosposią. Dobrze, iż dzieci nie macie. od dzisiaj radzę słuchać moich rad. Jasne?!
Mamo wszystko, co się nie dzieje, wychodzi na dobre odpowiedziała Małgosia, po czym dodała: I w ogóle rzucam robotę u ciebie. Mam dość. I wyszła z gabinetu, zostawiając Jadwigę w osłupieniu.
Małgosia uznała, iż czas uciec jak najdalej od mamy, bo inaczej będzie słuchać codziennych tyrad i „leczenia” rozstania. Nie wiedząc, co ze sobą zrobić, wyszła z domu, wsiadła do tramwaju, wysiadła gdzieś na Mokotowie, i akurat… potknęła się w asfalcie, zaliczając dziurę.
Tylko tego mi brakowało mruknęła, chwytając się za nogę.
Co się pani stało? podbiegł do niej chłopak ze sklepu zoologicznego obok, bo tramwaj już odjechał. Pomógł wstać, noga bolała paskudnie.
Boli? zapytał z troską.
No jakby trochę zgrzytając zębami odpowiedziała.
No dobra, proszę chwycić mnie za szyję zarządził i zanim Małgosia zdążyła zaprotestować, przeniósł ją do swojego peżocika. Muszę panią zawieźć do szpitala, może to złamanie
Jestem Eugeniusz, a pani?
Małgosia.
W szpitalu wyszło, iż to tylko skręcenie, zawinęli jej nogę bandażem i puścili do domu. Eugeniusz cierpliwie czekał całą godzinę, a potem odwiózł ją pod drzwi kawalerki.
Daj mi swój numer poprosił uprzejmie, może jeszcze będziesz potrzebować pomocy.
Małgosia nie protestowała. Następnego dnia Eugeniusz odezwał się:
Co ci przywieźć? Podejrzewam, iż noga jak boli, tak boli.
Może sok, owoce… i chleba mi nie starczyło wymamrotała.
Za dwie godziny zadzwonił domofon, Małgosia doczłapała się do drzwi, Eugeniusz wszedł z dwoma wielkimi siatami.
O rany, po co tyle?
Świętujemy znajomość! Spokojnie, ja wszystko zrobię sam. Zostaniemy już na ty?
Małgosia wybuchła śmiechem pasowało jej to! Eugeniusz się uwijał, na stole pojawił się kebab z mikrofali, sok w kieliszkach żadnego wina, bo nie pije. I wieczór minął zaskakująco miło.
Cztery miesiące później Małgosia i Eugeniusz wzięli ślub. Rok po tym pojawiła się córeczka Zuzia. Gdy ktoś pytał Małgosię, gdzie znalazła takiego super faceta, śmiała się:
Zgarnął mnie z chodnika! Nie wierzycie? To jego zapytajcie!
Trzymaj się, czytaj dalej, bo nigdy nie wiesz, co życie szykuje za zakrętem! Powodzenia!
