Wszyscy obecni oniemieli, gdy wśród gości pojawiło się dwunastu wysokich mężczyzn w galowych mundurach Marynarki Wojennej. Ich kroki były zsynchronizowane, postawa pewna, a spojrzenia pełne powagi. Podeszli powoli, w idealnym szyku, przyciągając uwagę wszystkich.
Kasia zatrzymała się, ściskając ramię ojca. Nie rozumiała, co się dzieje. Jej ojciec, równie zaskoczony, szepnął:
Co to ma znaczyć? Salwa honorowa?
Niewielu gości wiedziało, jaki związek Kasia mogła mieć z marynarką wojenną. Pan młody, Marek, wydawał się równie zaskoczony, patrząc zdezorientowany na grupę żołnierzy, którzy zatrzymali się zaledwie kilka metrów od przygotowanej na ceremonię przestrzeni.
Wtedy z ich szeregu wysunął się jeden mężczyzna. Jego mundur różnił się nieco widać było, iż to oficer. Trzymał w dłoni niewielkie, eleganckie pudełko z polakierowanego drewna. Spojrzał na Kasię z ciepłym uśmiechem i powiedział głośno, by wszyscy usłyszeli:
Panno Kasiu, czy pozwoli pani na chwilę przerwy przed ceremonią?
Kasia, wciąż zmieszana, skinęła głową.
Nazywam się kapitan Tomasz Nowak. Sześć miesięcy temu odszedł od nas jeden z najbardziej zasłużonych weteranów Marynarki Wojennej, porucznik Jan Kowalczyk. Nie miał znanej rodziny. W testamencie wymienił tylko jedno imię jedyną osobę, którą chciał uhonorować to pani.
Wśród gości rozległ się szmer. Kasia przycisnęła dłoń do ust. Kowalczyk To nazwisko nic jej nie mówiło. Ale wtedy
To ten pan ten z rogu ulicy wyszeptała bardziej do siebie.
Tomasz potwierdził skinieniem.
Tak. Porucznik Kowalczyk po służbie wybrał życie w odosobnieniu. Cierpiał, zarówno fizycznie, jak i psychicznie, po misjach. Odrzucał pomoc państwa, ale odnalazł spokój w codziennym rytuale, który stworzyliście razem. Bez słów, bez obietnic, bez oczekiwań. Tylko czysta dobroć.
Kasia poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Przypomniała sobie teraz jego dłonie, sposób, w jaki trzymał książkę, jego spojrzenie w niebo. Obecność spokojną, pełną godności, ale naznaczoną ciężarem życia w milczeniu. Nigdy nie pytał, nigdy nie żądał wyjaśnień. Po prostu był.
W tym pudełku kontynuował kapitan znajduje się medal honorowy, który Kowalczyk chciał pani przekazać. To wyraz wdzięczności za to, co dla niego zrobiłaś. Zostawił też list.
Tomasz podał jej pudełko. Kasia otworzyła je drżącymi rękami. Wewnątrz, na błękitno-morskiej aksamicie, lśnił złoty medal, z dyskretnie wygrawerowanym na odwrocie nazwiskiem: Porucznik Jan Kowalczyk W służbie człowieczeństwa. Pod nim leżał starannie złożony list.
Kasia go rozwinęła. Pismo było schludne, eleganckie:
Droga Panno Kasiu,
Nigdy nie powiedziałem pani ani słowa. Nie dlatego, iż nie chciałem, ale dlatego, iż nasza cisza była głębsza niż jakakolwiek rozmowa. Każdego ranka śniadanie, które mi pani zostawiała, nie było tylko posiłkiem to była przypomn
