Ludzie mają teraz cuda na kiju.
Lodówki, co gadają więcej niż teściowa na imieninach.
Auta, które piszczą, jak tylko zapniesz pas nie tak, jak trzeba.
Kosiarki, co kosztują więcej niż pierwszy czynsz za kawalerkę w Warszawie.
A ja?
Ja mam starą kosiarkę. Z odpryskującą farbą, sznurkiem do odpalania, który ewidentnie ma gorsze dni, i uporem godnym kozicy tatrzańskiej.
Kosiarka trafiła do mnie tak, jak większość narzędzi do przetrwaniaprzez przypadek i brak alternatyw.
Mój były kupił ją lata temu za parę złotych na osiedlowym pchlim targu. To jeszcze wtedy, kiedy my znaczyło coś wiecznego, a rachunki płaciło się w terminie. Gdy przyszedł rozwód, dzieliliśmy tylko to, co się dało.
On odjechał ze wszystkim, co dobrze wyglądało na zdjęciach na Insta.
Mi została reszta rzeczy, dzięki którym da się przeżyć. Trochę podstawowych garnków, odkurzacz, który brzmi, jakby wył w męczarniach, i… kosiarka. Bo trawie nie robi różnicy, ile masz na koncie.
Nie zatrzymałam jej z sentymentu. Po prostu nie było mnie stać na nową.
A potem czas zrobił, co zawsze robi.
Życie mojego eks rozpadło się jak suche liście na wietrzezłe decyzje, głośniejsze wymówki, coraz dziwniejsze poglądy.
Nowinki o nim docierały do mnie od tych samych znajomych, co zawsze rozmawiają tak, jakby trzymali w rękach porcelanowego aniołka.
On stracił te wszystkie fajerwerki.
Te rzeczy, co miały robić wrażenie.
Te, które krzyczały patrzcie na mnie!
A ja? Ja ciągle mam moją kosiarkę.
I lata lecą.
Jedenaście wiosen z rzędu to ja nią koszę.
Jedenaście – tylko ja, bez drugiej pary rąk.
Jedenaście lat w trybie: napraw-sama, ogarnij-sama, poradz-sobie-sama.
A tu niespodzianka nie mam garażu.
Ani szopy z dachem.
Ani choćby grzecznego kącika z napisem Sprzęt tylko pod przykryciem.
Więc ona cały rok koczuje na dworze, tam gdzie zimowy mróz gryzie w metal.
Znacie polską zimę taki klimat, iż plastik pęka jak palce przy pisaniu SMS-a bez rękawiczek.
To ten rodzaj zimna, gdzie wiatr kąsa policzki, a śnieg zamienia wszystko w beton.
Każdej wiosny szykuję się na najgorsze.
Wychodzę z domu jak do starej znajomej, co mogła już o mnie zapomnieć.
Zgarnę liście z obudowy.
Wyciągnę zgniecioną gazetę ze środka (skąd ona tam się bierze?!).
Sprawdzam, czy jest benzyna tak czule, jak pielęgniarka mierząca puls.
Potem przychodzi rytuał:
Parę razy wciskam ten gumowy grzybek taki mały, różowy serduszko, co pompuje benzynę.
Wydaje dźwięk.
Obietnica w wersji mini.
Staję na trawie stopa 38, żadne tam robocze buciory, ale jakoś dają radę.
Łapię za rączkę.
Pociągam sznurek.
Cisza.
Pociągam jeszcze raz.
Nadal nic.
Za trzecim razem szepczę pod nosem coś dramatycznego, jakbym targowała się z polskimi bogami:
Błagam… nie dziś. Nie teraz.
Bo jak nie odpali, to nie tylko kłopot.
To nowy wydatek.
Nowa zagwozdka.
Kolejna przypominajka, iż życie lubi wrzucać pod górkę.
A wtedy ona, jakby była obrażona, iż w nią zwątpiłam
budzi się z rykiem.
Niczego nie udaje.
Nie szepcze, tylko wrzeszczy stukotem:
Ciągle tutaj jestem. No to jazda!
Każdej wiosny od jedenastu lat.
Po deszczu, śniegu, błocie i upałach; cokolwiek nie spadło z nieba, ona odpala i robi swoje.
I zawsze wtedy czuję głupią, czułą wdzięczność, jakby mi serducho puchło.
Nie dlatego, iż to kosiarka.
Bo ona jest dowodem.
Dowodem, iż coś może być stare, krzywe, a i tak wstać i przyjść na czas.
Dowodem, iż wytrwałość to nie uroda, tylko upór.
Dowodem, iż żeby przeżyć, nie trzeba błyszczeć.
O takich cichych triumfach mało kto gada.
Wszyscy wolą te filmy: Nowa fura, nowy dom, nowe życie!
A przecież zwycięstwo bywa malutkie:
Maszyna, która nie chce umrzeć.
Kobieta, która dalej kosi swoje.
Trawnik, który znika, bo ktoś uparcie postanowił się nim zająć.
Skończyłam właśnie pięćdziesiątkę.
Kręgosłup protestuje częściej niż sejm.
Cierpliwość już nie taka elastyczna.
Budżet? Wciąż cyrkuluje między może a nie dzisiaj.
Ale kiedy kosiarka odpala, stoję tam z wyszczerzem na twarzy, ręce na rączkach, włosy wiatrem przeczesane, słucham jej pomruku jakby mi kibicowała.
Ona mojej historii nie zna.
Ale jest jej częścią.
No i tak.
Kocham moją kosiarkę.
Nie dlatego, iż jest wypasiona.
Tylko dlatego, iż jest wierna.
A w świecie, w którym wszystko się sypie, wierność to mały cud. Więc gdy ktoś pyta, czego mi brakuje, już nie wymieniam najnowszych modeli, lepszych bajerów, zmian na lepsze, które błyszczą tylko przez chwilę. Bo wiem, iż prawdziwe szczęście to nie jest pluszowy komfort czy świeżutkie dodatki. To chwila, gdy coś znajomego znów staje na wysokości zadania, a ty możesz westchnąć z ulgą i kosić dalej bez oklasków, bez widowni, tylko dla siebie.
Może kiedyś będzie mnie stać na nową kosiarkę. Może. Ale dopóki ta stara się nie podda, dopóty jestem u siebie. Po swojemu. Z tą swoją wiernością na czterech kółkach i własną trawą pod stopami.
A jeżeli życie znowu rzuci mi pod nogi przeszkodę niech wie, iż mam już wprawę w odpalaniu rzeczy, które innym wydają się dawno stracone.
Bo choćby najstarsza kosiarka potrafi, w odpowiednich rękach, śpiewać najpiękniejszą piosenkę wiosny.
