WSZYSCY JĄ OCENIALIŚMY
Milena stała w kościele i płakała już od dobrego kwadransa. Dla mnie to było naprawdę zaskakujące. Co ona tu robi, ta elegantka? pomyślałem. Takiej osoby to się już zupełnie nie spodziewałem zobaczyć w kościele.
Nie znaliśmy się z Mileną osobiście, ale widywałem ją bardzo często. Mieszkamy w tym samym bloku i spacerujemy po tym samym parku. Ja z czwórką moich dzieci, a ona ze swoimi trzema psami.
Zawsze ją ocenialiśmy. My to znaczy ja, inne mamy z dziećmi, babcie na ławkach, sąsiedzi, no i pewnie też przechodnie.
Milena była bardzo atrakcyjna, zawsze świetnie ubrana, sprawiała wrażenie osoby lekkodusznej i pewnej siebie.
Patrzcie, znowu faceta zmieniła mruczała za nią babcia Stasia, gdy siedziała na ławce pod klatką.
Już trzeci dodawała jej kumpela, babcia Zosia, powściągliwie zerkając, jak Milena z kolejnym facetem wsiada do drogiego samochodu.
Syn babci Zosi, czterdziestopięcioletni Włodek, dorobił się najwyżej starego poloneza.
Lepiej by dzieci rodziła, bo zegar biologiczny tyka wtrącał dziadek Stefan, wieczny oponent babć. Ale w kwestii oceny Mileny wyjątkowo wszyscy byli jednomyślni.
Potem cała ławka złośliwie komentowała, iż ten mileniowy facet zniknął. Zastanawiali się głośno: Bo to ladacznica! I pewnie w domu śmierdzi psami, fuj!
Jednak najbardziej Mileny nie lubiliśmy my rodzice z dziećmi.
Kiedy my, styrani, ganialiśmy za naszymi pociechami po zjeżdżalniach, huśtawkach, krzakach, śmietnikach albo gdziekolwiek, gdzie tylko dziecko sobie ubzdura, Milena spacerowała nonszalancko ze swoimi pieskami, jakby ją to wszystko nie obchodziło. Co więcej, zdawała się złośliwie podśmiewać z nas. Niby mówiła: Narobiliście dzieci, teraz nie śpicie po nocach. A ja? Żyję dla siebie. Wy liczycie, czy wystarczy Wam na kurtkę i buty dla Marysi, a ja nie muszę się tym martwić.
Od razu widać bezdzietna z wyboru. One wszystkie takie są komentowała moja koleżanka, Joanna, mama trzech chłopców.
Bogatym nudzi się i mają dziwactwa: pieski, kotki, myszki… kiwała głową ciężarna bliźniakami Anka, usiłując ściągnąć z drzewa swoją rozbrykaną córkę.
Egoistka zwyczajna dorzucała piątka dzieci mama, Basia. Nie chce się wysilać, woli jeździć po świecie, a ja już siódmy rok nie widziałam morza.
Tak, tak, przytakiwałem wszystkim, choćby tym babciom z podwórka. I pędziłem ratować moją zapłakaną, obdartą Tosię z parku.
Psy nachowała, lepiej by dzieci miała! raz niewyraźnie, ale dość głośno rzuciła jakaś babcia do wnuczka.
Niech się pani nie wtrąca! wybuchła wtedy Milena, po czym zrezygnowana odwróciła się na pięcie i odeszła ze swoimi psami.
Chamka! wrzasnęła za nią tamta babcia.
…Patrzyłem jeszcze kilka sekund na płaczącą Milenę pośród filarów kościoła, po czym wyszedłem na zewnątrz.
Proszę poczekać usłyszałem nagle za sobą. Chwileczkę.
Milena podeszła do mnie na kościelnym dziedzińcu.
To pan zawsze spaceruje z czwórką dziewczynek w parku?
Tak… A pani z trzema psami.
Tak. Czy moglibyśmy porozmawiać… Wie pan, od dawna patrzę na pana z tymi córkami, na inne mamy i zawsze podziwiam… wyszeptała… i zarumieniła się jak dziewczynka.
Pani?! byłem zdziwiony. Ledwo powstrzymałem się, żeby nie rzucić: Przecież pani nie chce dzieci, jest pani egoistką! I przypomniałem sobie jej złośliwe spojrzenia…
Tak się poznaliśmy. Usiadłem z Mileną na ławce. Rozmawialiśmy, a ona płakała. Widać było, iż potrzebuje się wygadać…
…Milena wychowała się w porządnej, ciepłej rodzinie. Od zawsze marzyła o dużej gromadce dzieci. Wyszła za mąż z wielkiej miłości. Niestety, po dwóch poronieniach i wyroku lekarzy bezpłodność ukochany mąż gwałtownie zniknął.
Z tego samego powodu odszedł drugi. Wcześniej jednak Milena długo się leczyła, a ostatecznie niemal nie zmarła podczas ciąży pozamacicznej.
Później był trzeci partner. Kolejna ciąża pozamaciczna. Tym razem uciekł, jak tylko usłyszał o możliwym dziecku. Interesowały go jedynie auto i pieniądze Mileny dzieci zdecydowanie nie mieściły się w jego planach.
Oddałabym wszystko, żeby mieć dziecko! wyznała łamiącym się głosem.
Myślałem, iż najbardziej kocha pani psy palnąłem niezręcznie.
Kocham psy zaśmiała się z rezygnacją. Ale to nie znaczy, iż nie pragnę dziecka.
Żeby nie czuć samotności, najpierw przygarnęła Tepę. Potem ktoś zostawił jej Mikea na czas remontu tak już został. Fenia zaś była znaleziona, wyziębiona na przystanku zimą.
Nie umiała odmówić pomocy.
Psy nachowała, lepiej by dzieci miała usłyszałem w głowie głos którejś babci z podwórka.
Zegar biologiczny tyka… ironizował wtedy dziadek Stefan.
Zegar naprawdę tykał… Milena miała już czterdzieści jeden lat. Wyglądała jednak maksymalnie na trzydzieści.
Postanowiła więc adoptować dziecko z domu dziecka. Nie miało znaczenia małe czy duże. Najpierw bardzo polubiła sześcioletniego Krzysia. A adekwatnie to on pierwszy podszedł i zapytał: Będziesz moją mamą? Będę! odpowiedziała płacząc.
Egoistka, nie chce się kłopotać zabrzmiało echo rozgoryczonej słowami Basi.
Nie pozwolono jej jednak zabrać Krzysia. Jego matka, chora na schizofrenię, nie pozbawiona była praw rodzicielskich.
To był dla mnie cios wspominała Milena. Nie mogłam zrozumieć, jak to możliwe… Dziecko cierpi, potrzebuje rodziny, a nic nie można zrobić.
Potem poznała czteroletnią Lenusię. Ta dziewczynka już dwa razy była w rodzinie zastępczej i dwa razy wracała z powrotem ponoć była zbyt żywa.
Ktoś w domu dziecka opowiadał, iż gdy druga mama zabierała Lenusię z powrotem, ta czołgała się na kolanach, łapała za spódnicę i błagała: Mamusiuniu, proszę, nie oddawaj mnie! Już będę grzeczna!
Gdy Milena się z nią spotkała, Lenusia od razu zapytała: A ty też mnie oddasz? Nie oddam! wykrztusiła przez łzy Milena.
Ale i przy adopcji Lenusi pojawiły się przeszkody. Milena nie chciała wchodzić w szczegóły. To moja córka i będę walczyć o nią! mówiła twardo.
Tego dnia Milena pierwszy raz w życiu przyszła do kościoła. Nie miałam już gdzie pójść! powiedziała.
Podszedł ksiądz, Milena długo z nim rozmawiała, zapisywała coś w notesie.
Wszystko będzie dobrze. Z Bogiem! usłyszałem, jak jej powiedział na koniec. Milena się rozpromieniła…
Wracaliśmy razem do domu.
Chyba myśli Pan, iż jestem wyniosła i zadufana zaczęła Milena. Ale ja mam już dość tłumaczenia wszystkim wszystkiego. Tyle się nasłuchałam…
Zamilkłem.
Milena zaprosiła mnie kiedyś z dziećmi na wizytę pobawić się z jej psami. Zgodziłem się. Na pewno pójdę. Ale jeszcze nie teraz.
W tej chwili jest mi po prostu wstyd.
Myślę tylko: Skąd w nas tyle jadu? Dlaczego tak łatwo o drugim człowieku wymyślać najgorsze?
A najbardziej pragnę, żeby Milena, ta wyjątkowa kobieta, tak strasznie przez nas oceniana, wreszcie była szczęśliwa. By Lenusia mogła ją przytulić, powiedzieć Mamusiu i już nigdy nie bać się, iż ktoś ją odda. I żeby obok radośnie biegały cudowne i wierne psy Tepa, Mike i Fenia…
A kto wie, może los się odmieni i będzie jeszcze dobry mąż, a Lenusia doczeka się rodzeństwa. Takie cuda przecież się zdarzają, prawda?
I żeby już żaden człowiek nie powiedział o nich nic złego… Dziś wiem, iż zanim ocenisz warto się zatrzymać. Nie wszyscy, którzy chodzą własnymi drogami, są egoistami. Może po prostu ratują siebie w sposób, którego my nie potrafimy zrozumieć.
