Wróżka przepowiedziała mi…

22 października, wtorek

Dziś po raz kolejny odwiedziłam Babcię Zosię, staruszkę, której dom zawsze pachniał pierogami i świeżo zaparzoną herbatą z jaśminem. Gdy weszłam, zobaczyłam ją przy starym stole, rozkładającą karty na zielonym obrusie. Jej spojrzenie przeszyło mnie jak zimny wiatr z Mazur, a ona spojrzała na mnie z taką przenikliwością, jakby potrafiła wyczytać moje myśli.

Co, dziewczynko, ciekawska? rzuciła ostry rzut, nie przerywając układania kart.
Usiadłam przymocowana do krzesła ze strachu, skinęłam i ostrożnie spojrzałam w jej ciemne, jak noc w Bieszczadach, oczy.

Przypominasz mi naszą Nurię! Królewska jak niebo! westchnęła, skrzyżowała palce i uśmiechnęła się nostalgicznie. Twoja babcia była prawdziwą damą wysoka, dostojna, szyja i pierś jak u łabędzia. A jak mądrze się zachowywała! Szkoda, iż skończyła jedynie cztery klasy wojna wciągnęła ją w wir, bo inaczej mogłaby wiele osiągnąć.

Babcia Helena, którą pamiętam jako dobrą przyjaciółkę mojej babci, zamknęła na chwilę usta, ale potem podniosła się i kontynuowała:

A młodość jej była jak ogień! Dziewczyny bały się jej, bo zawsze dbała o swoje dobro. choćby będąc zamężna, gdy spojrzała w czyjeś oczy, ten mężczyzna znikał w mgle! A mój dziadek kochał ją wiernie. Co do chłopców to tylko zabawa, przyznała z uśmiechem.

Babciu Zosiu, a wy z moją babcią się przyjaźniłyście? nie wytrzymałam i zapytałam.

O dziewczynko, my byłyśmy jak szpulka i nitka odpowiedziała, mrugając i błyskając złotymi oczkami. A wiesz, kto mnie nauczył wróżyć? dopytała, przyciskając powiekę.

Moje brwi uniosły się w zdziwieniu:

To była Nuri? wydało się z zachwitem.

Tak! potwierdziła z dumą.

Zanim zaczęła wyciągać karty, powiedziała:

Co w tych kolorowych papierkach? Nuri patrzy na nie i od razu wie, co było i co będzie! Ja też przejąłem tę mądrość od niej.

Babciu, czy naprawdę wszystko, co mówisz, jest prawdą? rozbawiłam się, patrząc na jej siwe warkocze wystające spod chusty.

Nie śmiej się, pocie! odparła, patrząc na mnie jak na szczeniaka. Zimny dreszcz przeszedł po mojej plecy.

Babciu Zosiu, przepraszam, żartowałam! błagałam.

Ech, Felek niewierny! mruknęła, ale w końcu dodała: W porządku, wybaczam. Pamiętaj tylko: nie da się przejść obok przeznaczonego męża i konia!

Babciu, czy mam już swojego narzeczonego? zapytałam niepewnie.

Ojej, chcesz zajrzeć w przyszłość, piękna? uśmiechnęła się, a jej twarz rozświetliła się licznymi zmarszczkami. Stare wróżki zawsze potrafią! Wzięła nową talię kart i rozłożyła na obrusie królów, damy, rycerzy w beretach i piękne damy w falbanach.

Ojej, Irka, patrz, droga znikła! Czy naprawdę wyjedziesz z kimś w dal? spytała zdziwiona, a potem wskazała na czerwonego króla. Pokochasz go, ale będzie niezrównany. Lepiej go nie podejmuj, bo serce pożegna się z goryczą.

A ten drugi, krzyżowy, będzie porządny! Z nim wszystko się układa, choć nie gwałtownie dodała, gładząc moje rude loki i oboje zaśmiałyśmy się serdecznie.

***

Często odwiedzałam Babcię Zosię. Nie znałam własnej babci odeszła dawno, a Babcia Helena mieszkała samotnie i kochała mnie jak własną wnuczkę. Czułam to, choć czasem serce drżało, gdy była w złym humorze. Babcia Zosia była znana w okolicy ludzie przyjeżdżali ze wszystkich stron. Nie pobierała pieniędzy, ale zawsze serwowała domowe ciasta i wypieki, które pachniały jak domowy chleb.

Babciu Zosiu, czy uda mi się przewidywać przyszłość? zapytałam ostrożnie, wkładając kolejny kęs pierogów z jajkiem i koperkiem.

Babcia przestała żuć i spojrzała na mnie czarnymi jak smoła oczami. Po chwili odetchnęła i wyszeptała:

Może ci się uda Przyjdź jutro, jeżeli nie zmienisz zdania. Będę cię uczyć.

***

Czas mijał jak lekki ptak, a ja pamiętam, jak wczoraj biegałam po kałużach, skakałam skakanką, puszczałam latawce z papieru. Teraz ja i przyjaciółka już skończyłyśmy siódmy klasę, odbyłyśmy praktyki i lato przytuliło nas ciepłym słońcem. Och, to cudowne lato! Pływałem, opalaliśmy się!

Z trójką w ręku pędziłam do domu, chcąc pochwalić się, iż prawie wszystkie oceny to piątki. Próg drzwi otworzyłam, a tam mama ze łzami w oczach trzymała wydrukowany list. List od cioci Neli pomyślałam. Znowu próbuje mnie namówić, bym pojechała do niej. Tata był przeciwny.

Aniu, czy naprawdę nam tutaj brak? Mamy dom, kury, gęsi, krowę, a nad rzeką szumi woda! protestował gorzko.

Nasze dziewczynki nie widziały kwitnących jabłoni, nie jadły wiśni, nie nurzały się w arbuzach szepnęła mama. Kolanko, chcę wrócić do domu! poprosiła oczywiście.

Wiadomo, iż łzy dziewczyny to potężna siła. Może tato po prostu tęsknił za nią tak, jak ja za Babcią Zosią.

***

1 września cała szkoła patrzyła na nas z ciekawością. Na apelu stałyśmy w pięknych sukienkach, z koronkowymi fartuszkami i dużymi kokardami, wyróżniając się pośród skromnie ubrane rówieśniczki. Nie przejmowałam się tym, tylko tym, jak zostanę przyjęta. W klasie podeszła do mnie dziewczyna.

Ja nazywam się Wanda przedstawiła się i uśmiechnęła szczerze. Irka, nie bój się, chłopaki u nas mili! Chcesz siedzieć przy mnie? spytała wielkimi szarymi oczami. Skinęłam z wdzięcznością i tak się zaprzyjaźniłyśmy.

Na dużej przerwie Wacław wziął gitarę i zaczął śpiewać. Jasnowłosy, przystojny, lekko pulchny chłopak miał w głosie taką tęsknotę, iż moje serce ruszyło się niczym fale Bałtyku. Wydawało się, iż nie widzi nikogo oprócz niej, dla której jego gitara płakała.

Czy on się zakochał w nas? szepnęła Wanda, patrząc na Wacławia.

Śpiewa dla ciebie odparła z smutkiem.

Żartujesz? zapytałam zdezorientowana.

Wanda pokręciła głową i półgłosem wyszeptała: Biedny Wacław!.

Czemu tak bywa, iż serce szuka jednego, a oczy patrzą na drugiego? Ten drugi jest jakby w połowie drogi, lubi wypić i ma w głowie małe armatki miłości.

W klasie pojawił się więc nasz własny Don Juan Tomek, przystojny chłopak o migdałowych oczach. Moja dusza, niczym ptak, wleciała w jego spojrzenie. Obiecałam sobie, iż będę go unikać za wszelką cenę, nie chcąc stać się kolejną ofiarą pięknego chłopaka.

Marek, nowy obiekt zainteresowania, patrzył na małą dziewczynkę z warkoczami, hipnotyzując ją. Jego spojrzenie ciągnęło się po moich nogach, wznosząc się coraz wyżej. Starałem się nie reagować, ale chłód, który przynosił, nie spodobał się innym.

Na lekcji WF-u Tomek błysnął: przebiegł 100 metrów szybciej niż wiatr, a dysk rzucił tak daleko, iż nauczyciel przyznał mu pochwałę. W piłce też był nie do pokonania, a wszystkie dziewczyny wiwatowały, choć jedne oczy pozostały zamknięte na jego zaloty. Tomek zbladł i nieco się schudł, ale przez cały czas nie potrafił przełamać lodu w moim sercu.

Jesień podkradła się podstępnie, a za nią przyszła biała zima. Szkoła ożyła, już niedługo miał przyjść Nowy Rok. Przygotowywaliśmy bal maskowy, ucząc się wierszy i piosenek, robiąc fantazyjne kostiumy. Tamara i ja wybrałyśmy role sióstr Larynych, a Tomka urzekła wesoła Olga, ja natomiast wolę zamyśloną Tatiannę. Ciotka Nela uszyła nam długie suknie, a nasze włosy zamieniły się w złotą kaskadę.

W klubie, kiedy otworzyliśmy drzwi, przeniosłyśmy się do bajkowego świata: husarze, rozbójnicy, księżniczki, wróżki, małpki i krasnale. Obok biegał Kaszkarz, a wesoła Baba Jaga kręciła się jak szalona.

Z tłumu wyłoniła się nasza Wanda Złotko i rozpromieniła nas uśmiechem i koroną. Po prezentacji zaczęły się tańce. Pierwszy, który podszedł i podał mi rękę, był Tomek! Spojrzał na mnie z prośbą w oczach.

Irka, zatańczysz ze mną? wymamrotał.

Nie mogłam się oprzeć. Całe ciało poddało się rytmom walca, a melodia wyniosła nas wysoko ponad ziemię. To uczucie trwało w mnie na zawsze.

***

Te spotkania były niepowtarzalne i czyste. Nie zapomnę pierwszych objęć, pierwszego słodkiego pocałunku. Kusiła mnie jego głęboka miłość, a jego słowa brzmiały niczym symfonia:

Kocham cię, Irko! Kocham bardzo!

Wieczorem znów sięgnęłam po karty.

Co przyniesie jutro? spytałam z drżeniem.

Na początku królowie i damy zapewniały, iż wszystko będzie dobrze z Tomkiem. Potem pojawiła się dama pik, której spojrzenie było jak jad. Serce pociągnęło ból, ale rankiem, gdy zobaczyłam oczy Tomka, niepokój odszedł niczym topniejący śnieg.

Pół roku później do szkoły przyjechała praktykantka piękna dziewczyna o kręconych czarnych włosach, wielkich oczach i smukłej sylwetce. Była mądra i urocza, a my, starsi uczniowie, uwielbialiśmy ją, zwłaszcza nasza pani Maja.

W sobotę Tomek obiecał randkę, nie przybył. Czekałam na niego w niedzielę, ale znowu go nie było. W końcu pojawił się w szkole, uśmiechnięty, ale w pośpiechu szedł do Neli, swojej ukochanej. Ich spojrzenia spotkały się i wszystko stało się jasne będą razem na zawsze.

Irka, zapomnij o tym głupim! rzekła mi przyjaciółka Tomka, Toma. Nie zasługujesz na takiego złodzieja serca! Płacząc, przytuliłyśmy się i płakałyśmy razem.

W sobotę Wanda obchodziła urodziny. Jej mama upiekła Napoleona, gości było mnóstwo. Kiedy goście wyszli, dziewczyny poprosiły mnie o wróżbę.

Czy naprawdę potrafisz? zapytały zdziwione.

Spróbuję przyjęłam karty.

Tomek wylosował dwóch kochanków dwa małżeństwa! krzyknęłam, a Wanda roześmiała się głośno. Karty ukazywały mi, iż nie potrzebuję dwóch mężów, bo królowie mnie oszukają, a ja znajdę prawdziwą miłość w innym miejscu.

Nagle usłyszałam głos matki Wandy:

To karta Śmierci!

Zaskoczona, odparłam żartem, a dziewczyny przytaknęły i podziękowały za wspaniałą zabawę.

***

Domowo, Tamara szepnęła mojej mamie, iż opowiadałam jej i Wannie wiele historii. Mama uśmiechnęła się ironicznie,Zamykam dziennik, czując, iż w sercu wreszcie odnalazłam spokój.