Wróciłam z apteki z saszetkami na nudności.
W przedpokoju usłyszałam głos teściowej.
Mówiła przez telefon, iż trzeba mnie wypalić.
Stałam nieruchomo, z torbą w ręce.
To był mój przedpokój, w moim mieszkaniu.
Mieszkanie na Pradze-Południe zostawiła mi babcia.
Dwa pokoje, kuchnia z oknem na podwórko.
Na balkonie rosły pelargonie babci.
Marek wiedział, iż to nie byle lokal.
Jego matka wiedziała to najlepiej.
Przyjechała „na parę tygodni”.
Miała problem z ogrzewaniem na Woli.
Miałam trzydzieści dwa lata, byłam w ósmym miesiącu ciąży.
Zgodziłam się, bo nie umiałam odmówić.
Pierwsze zdjęła moje lniane zasłony.
Powiesiła bordowe, bez pytania.
Potem przestawiła szafki w kuchni.
Potem zajęła pokój dla dziecka.
Postawiła tam swoją maszynę do szycia.
Zapytałam Marka, czy to normalne.
Odpowiedział: „Mama tylko pomaga”.
Wróciłam ze szpitala z Hanią w ramionach.
W łóżeczku leżała pościel teściowej.
Marek powtórzył: „Mama chce dobrze”.
Milczałam, bo byłam wykończona.
Rok później przyszedł rachunek za internet.
Był wystawiony na jej nazwisko.
Nie wiedziałam, kiedy to zmieniła.
Zapytałam, czy to pomyłka.
Powiedziała, iż „tak jest wygodniej”.
Dwa lata później byliśmy pod Otwockiem.
Cała rodzina siedziała przy stole.
Teściowa powiedziała, iż „zrobi porządek” w moim mieszkaniu.
Zapadła cisza, nikt nie zareagował.
Czekałam, aż ktoś zapyta, co to znaczy.
Nikt nie zapytał, choćby Marek.
Zapytałam sama, już w samochodzie.
„Co to znaczy, iż zrobi porządek?”
Marek zacisnął ręce na kierownicy.
„Nie wiem, o co ci chodzi” – powiedział.
„Wiesz dokładnie, o co mi chodzi”.
Nie odpowiedział, patrzył na drogę.
Teraz stałam w przedpokoju i słuchałam.
„Trzeba ją wypalić, bo inaczej się nie da” – mówiła teściowa.
Zrozumiałam, iż mówi o mnie.
Odłożyłam torbę z apteki na podłogę.
Weszłam do pokoju bez słowa.
Spojrzała na mnie i zamilkła.
„Kogo trzeba wypalić?” – zapytałam spokojnie.
Nie odpowiedziała, odłożyła telefon.
Od tamtej chwili wiedziałam, co robić.
To moje mieszkanie, nie jej.
