Wróciłam po ósmej w nieuprasowanej bluzce, a mąż zaprosił mnie do tej restauracji…

twojacena.pl 3 dni temu

Wróciłam po ósmej, zdyszana, z nieuprasowaną bluzką w ręku.

Marek czekał w kuchni, już ubrany, już gotowy.

— Pospiesz się, mamy rezerwację za dwadzieścia minut — powiedział.

— Co będzie, to będzie — mruknęłam do siebie.

Przeciągnęłam dłonią po zgniecionym materiale.

Żelazko stało na szafce, kabel zwisał bezwładnie.

Nie było czasu.

Bartek siedział w kuchni, odrabiał lekcje, słuchawki na uszach.

Nawet nie podniósł głowy, gdy przechodziłam.

Wciągnęłam bluzkę na siebie.

Poprawiłam włosy mokrą dłonią.

Spojrzałam w zwierciadło.

Wyglądałam jak po całym dniu pracy, bo właśnie taki dzień miałam.

Wyszłam, zanim zdążyłam się rozmyślić.

Marek czekał pod lokalem.

Miał na sobie tę skórzaną kurtkę z poprzecieranymi łokciami.

— Wyglądasz ładnie — powiedział, gdy podeszłam.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

Restauracja była nowa, przy samym rynku.

Wnętrze pachniało świeżą farbą i bazylią.

Usiedliśmy przy oknie.

Kelner przyniósł menu, otworzył je na winach.

— Dla nas tylko woda i dwie kawy — powiedział Marek.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

— Nie pijemy dziś wina? — spytałam.

— Nie dziś — odpowiedział krótko.

Milczałam chwilę, patrząc na obrus.

Czułam się niezręcznie w tej pogniecionej bluzce.

Czy ktoś to zauważył?

Czy to ważne wobec reszty wieczoru?

Marek położył dłoń na mojej.

— Ładnie wyglądasz — powtórzył.

Nie wiedziałam, czy mówi prawdę, czy chce mnie uspokoić.

Rozmawialiśmy o Bartku, o szkole, o niczym.

Jedliśmy w spokoju, bez pośpiechu.

Wróciliśmy do domu późno, zmęczeni, ale spokojni.

Rano siedziałam z kawą w kuchni.

Marek przeglądał telefon przy stole.

— Wiesz, iż miałam wczoraj na sobie nieuprasowaną bluzkę? — zapytałam znad kubka.

Oderwał wzrok od ekranu.

— Wiem — powiedział.

Czekałam na więcej.

— Nie zauważyłaś, iż ja też miałem niewyprasowaną koszulę? — dodał.

Trzymałam kubek oburącz.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

Zaśmiał się cicho, wracając do telefonu.

A ja patrzyłam na niego, jakbym widziała go pierwszy raz.

Czasem drobiazgi mówią więcej niż słowa.

Idź do oryginalnego materiału