Wróciłam po ósmej, zdyszana, z nieuprasowaną bluzką w ręku.
Marek czekał w kuchni, już ubrany, już gotowy.
— Pospiesz się, mamy rezerwację za dwadzieścia minut — powiedział.
— Co będzie, to będzie — mruknęłam do siebie.
Przeciągnęłam dłonią po zgniecionym materiale.
Żelazko stało na szafce, kabel zwisał bezwładnie.
Nie było czasu.
Bartek siedział w kuchni, odrabiał lekcje, słuchawki na uszach.
Nawet nie podniósł głowy, gdy przechodziłam.
Wciągnęłam bluzkę na siebie.
Poprawiłam włosy mokrą dłonią.
Spojrzałam w zwierciadło.
Wyglądałam jak po całym dniu pracy, bo właśnie taki dzień miałam.
Wyszłam, zanim zdążyłam się rozmyślić.
Marek czekał pod lokalem.
Miał na sobie tę skórzaną kurtkę z poprzecieranymi łokciami.
— Wyglądasz ładnie — powiedział, gdy podeszłam.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
Restauracja była nowa, przy samym rynku.
Wnętrze pachniało świeżą farbą i bazylią.
Usiedliśmy przy oknie.
Kelner przyniósł menu, otworzył je na winach.
— Dla nas tylko woda i dwie kawy — powiedział Marek.
Spojrzałam na niego zdziwiona.
— Nie pijemy dziś wina? — spytałam.
— Nie dziś — odpowiedział krótko.
Milczałam chwilę, patrząc na obrus.
Czułam się niezręcznie w tej pogniecionej bluzce.
Czy ktoś to zauważył?
Czy to ważne wobec reszty wieczoru?
Marek położył dłoń na mojej.
— Ładnie wyglądasz — powtórzył.
Nie wiedziałam, czy mówi prawdę, czy chce mnie uspokoić.
Rozmawialiśmy o Bartku, o szkole, o niczym.
Jedliśmy w spokoju, bez pośpiechu.
Wróciliśmy do domu późno, zmęczeni, ale spokojni.
Rano siedziałam z kawą w kuchni.
Marek przeglądał telefon przy stole.
— Wiesz, iż miałam wczoraj na sobie nieuprasowaną bluzkę? — zapytałam znad kubka.
Oderwał wzrok od ekranu.
— Wiem — powiedział.
Czekałam na więcej.
— Nie zauważyłaś, iż ja też miałem niewyprasowaną koszulę? — dodał.
Trzymałam kubek oburącz.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
Zaśmiał się cicho, wracając do telefonu.
A ja patrzyłam na niego, jakbym widziała go pierwszy raz.
Czasem drobiazgi mówią więcej niż słowa.
















