Wracaj do domu! Tam z tobą porozmawiam! warknąłem z niezadowoleniem. Jeszcze tego brakowało, żebym ludzi na ulicy zabawiał kłótnią!
Proszę bardzo! parsknęła Wanda. I co z tego!
Wanda, nie prowokuj mnie do grzechu! zagroziłem. Pogadamy w domu!
Ohoho! Jaki groźny! zarzuciła warkocz za plecy i pomaszerowała w stronę mieszkania.
Poczekałem, aż Wanda odejdzie wystarczająco daleko. Wtedy wyciągnąłem telefon i mruknąłem do mikrofonu:
Tak, poszła do domu! Przyjmijcie ją tam jak należy! Wiecie doskonale, co ustalaliśmy! I do piwnicy ją, niech trochę skruszeje! Zaraz będę!
Schowałem telefon do kieszeni i już miałem wejść do sklepu, żeby uczcić wychowanie żony, gdy ktoś chwycił mnie za rękę. Obcy facet.
Przepraszam, iż tak z marszu! uśmiechnął się niepewnie nieznajomy. Ale była tu z panem jakaś dziewczyna
Moja żona, a co? zmarszczyłem brwi.
A, nic, przepraszam jego uśmiech zrobił się błagalny i służalczy. Proszę mi powiedzieć, pan żony czasem nie ma na imię Wanda Kowalska?
Na imię Wanda potwierdziłem. Przed ślubem Kowalska. O co chodzi?
A czy przypadkiem nie Aurelia z ojca Stefanowna?
Zgadza się! odburknąłem. Skąd pan zna moją żonę?
Czy ona nie urodziła się w dziewięćdziesiątym trzecim?
Obliczyłem gwałtownie w głowie i przytaknąłem.
Tak. Ale po co te pytania i skąd znasz Wandę? spiąłem się.
Wanda pojawiła się w naszym miasteczku ledwie trzy lata temu. Wcześniej nikt o niej nie słyszał. Twierdziła, iż uciekła od rodziców, bo chcieli ją na siłę wydać za mąż.
Dlatego gdy w tak małym miasteczku nagle ktoś wyskakuje z tyloma szczegółami
Przepraszam, ja nie znam jej osobiście! facet poczerwieniał. Jestem, powiedzmy, fanem!
Słuchaj, fanie, zaraz ci policzę żebra, a potem dwa wyjmę, byś był szczuplejszy syknąłem groźnie. O co tu chodzi, jakie znowu gadanie o fanach? Chcesz mi żonę odbić?
Nie, proszę pana, to nie o to chodzi! facet podniósł ręce w obronnym geście. Ja jestem fanem jej talentu!
Co ty za bzdury gadasz? Wanda przecież nie ma żadnych specjalnych talentów zdębiałem.
No jak to? Żeby dostać dożywotnią dyskwalifikację w wieku osiemnastu lat w Muay Thai za nadmierną brutalność, trzeba mieć wielki talent! wykrzyknął.
Szkoda tylko, iż po wygranej na dwóch prywatnych turniejach przestała walczyć. Było na co popatrzeć na ringu!
Trzęsącymi się dłońmi próbowałem wydobyć telefon z kieszeni, ale wypadł na asfalt i rozpadł się. Zbierając go w pośpiechu, nie chciał już zaskoczyć.
Pobiegłem do domu jak wariat, mamrocząc pod nosem:
Boże, żebym tylko zdążył!
Gdy w naszej miejscowości pojawiła się nowa mieszkanka, od razu zwróciłem na nią uwagę. Zresztą, kto by nie spojrzał? Młoda, wysportowana, interesująca, pełna życia. Do tego dostała posadę nauczycielki WF-u w podstawówce.
Wszyscy zakładali, iż to jakieś młode dziewczę na stażu, zaliczy wyznaczone lata i wróci do miasta. Ale zaraz się okazało, iż ona ma dwadzieścia pięć lat i przyjechała na stałe.
Potem się spodziewaliśmy, iż ściągnie rodzinę z sobą, ale i na to się nie zapowiadało.
To podejrzane! plotkowały miejscowe kobiety. Taka młoda i ładna, a w naszej dziurze zamieszkała! Coś musi ukrywać!
Co za tajemnice teraz mogą być? wzruszały ramionami inne. Pewnie facet ją zostawił, przyjechała leczyć serce!
Albo uciekła od rodziców, tez nierzadko się zdarza, w telewizji o tym mówią!
Patrzyłem na Wandę, ale nie spieszyłem się podchodzić.
Kto ją tam wie, co ona przeżyła? Jak się wyklaruje, to pomyślę.
Praca w szkole to nie tylko harówka i wieczne zmęczenie. To i dyżury w pokoju nauczycielskim, gdzie każdy wylewa żale.
Po pół roku z Wandy wyciągnęli jej przejmującą historię.
Moi rodzice to biznesmeni. Dobrzy ludzie. Ale jak przyszły problemy, dostawca wystawił ich do wiatru, wszystko zaczęło się sypać. Tata wymyślił, żeby mnie wydać za mąż za odpowiedniego człowieka. Taki układ, by uratować interes.
A widzielibyście tego kandydata! Uciekłam, gdzie pieprz rośnie!
I jesteś zupełnie sama? kiwała głową doświadczona koleżanka.
Wszędzie ludzie żyją, wzruszała ramionami Wanda. Wolę sama walczyć o swoje niż wychodzić za kogoś bez uczuć!
I to nie byłby ślub, tylko sprzedaż! A towaru z siebie robić nie zamierzam!
Spokojnie, tu też znajdziesz miłość pocieszały nauczycielki. Nasza miejscowość mała, ale są tu porządni ludzie!
Gdy potwierdzona przez Wandę historia rozeszła się po okolicy, wiedziałem już, iż muszę ją mieć za żonę.
Biorę ją za żonę! Nasze panny stały się chciwe i bezczelne, a ta jest tutejsza przypadkowa. I krewnych jej nie zobaczymy!
Tak mówiłem rodzinie: mamie, ojcu, starszemu bratu.
Młoda, zdrowa, sportowa! Przypadkiem nie ćwiczy? Dzieci zdrowe da, po domu pomoże! Ile tam tych lekcji w szkole?
Świetna partia! kiwnęli głowami. Jak będzie marudzić, to nauczymy po swojemu!
Dlaczego byliśmy pewni, iż ślub będzie? Bo byłem dobry chłopak. Przystojny, a do tego zastępcą kierownika w hurtowni warzyw.
Przyjeżdżała kontrola byłem magazynierem. Postarałem się z optymalizacją, przesadziłem, ale dyrektora nie ruszyli miał plecy. Mnie za to uczynili zastępcą.
Wiesz jak robić, to rób! A jak zrobisz, tak cię rozliczymy!
Śmiali się, iż nadgorliwość nie popłaca. A jednak hurtownia pod moją ręką rozkwitła. Jako menedżer sprawdziłem się na medal.
Narzekali, iż jestem twardy z karami. Ale brat, którego uczyniłem szefem ochrony, to już był prawdziwy zwierz.
Zepsutą marchew wywalić nie dadzą. Sily się nie boją, brat brata zasłoni!
Nikt jednak nie zwracał na to uwagi, bo kradzieże na bazie się skończyły.
Jak Wanda miała odmówić takiemu porządnemu kandydatowi? Najpierw zgodziła się na spacer, potem przyjęła zaloty, w końcu została moją żoną.
Zabrałem Wandę z wynajmowanego pokoju i przywiozłem do domu.
Synowa, musisz rozumieć, iż tu mieszkamy razem, jako jedna wielka rodzina zaczęła teściowa.
Wszystko robimy wspólnie, pomagamy sobie! Nie wiem, jak było u was, ale u nas są zasady!
U mnie w rodzinie żadnych zasad nie było, rzuciła Wanda. Każdy wie, iż przed tym uciekłam! A jako żona Maksymiliana, będę się uczyć naszych zasad!
Takie oświadczenie entuzjastycznie przyjęto.
Ale przepraszam, prawie nic nie umiem zarumieniła się Wanda. Moi rodzice mieli od wszystkiego służbę.
To się zmieni! zaśmiał się teść. Nauczymy cię! Zdolna jesteś?
Teoretycznie tak odpowiedziała Wanda. Tylko niesprawiedliwości nie znoszę.
Kochana moja włączyła się teściowa sprawiedliwość to rzecz względna! Są reguły rodzinne i tyle! Szanować męża i jego rodzinę trzeba tak, jak sama chcesz być szanowana! Kobietę zdobi posłuszeństwo i łagodność, a mężczyzna zająć się dużymi problemami sam!
No, skoro tak trzeba wzruszyła ramionami Wanda ale bicia chyba nie stosujecie, co?
Ani bata, ani stajni nie trzymamy! zaśmiał się teść.
Co do bicia Wanda, niestety, nie pomyliła się. Wolność ograniczono jej do minimum już miesiąc po ślubie.
Tylko do pracy i sklepu! Wszystko inne:
A gdzie to się wybierasz? W domu roboty pełno! Jeszcze ogród, kury, kaczki! Wanda! krzyczała Natalia. Przecież to rodzina, a ja sama nie dam rady!
Sama też nie przesadzała. Maksymilian z bratem ciągle byli poza domem. Od rana do nocy, czasem na noc zostawali, bo hurtownia działała na okrągło.
Teść cierpiał na kręgosłup i nogi, więc radził z fotela. Wszystko spadło na Natalię i Wandę.
Ale sama Natalia też nie była już młoda: raz ciśnienie skoczy, raz pogoda da się we znaki, raz głowa boli. A dom roboty wymaga codziennie!
A co z życiem prywatnym? zapytała któregoś dnia Wanda. Nie chodzi mi o sprawy z mężem, tylko tak ogólnie. Kino, kawiarnia, spacer. Przecież choćby koleżanek tu nie mam!
Mężatka nie potrzebuje koleżanek! I zaufaj mi, więcej szkody z nich niż pożytku!
A kino i kawiarnia to już z mężem! Swoją drogą, u nas nie przystoi, żeby kobieta sama bywała publicznie! To nie miasto, a jak zaczną gadać, nigdy imienia nie oczyścisz!
Serio? zdziwiła się Wanda.
Kochana, mieszkałaś kiedyś w dużym mieście, u nas wszystko widać gołym okiem! Jakiś krok w bok i oklejają cię etykietami na lata! Jeszcze nauczycielka mogą cię ze szkoły wyrzucić z hańbą!
Logika żelazna, ale Wanda nie zamierzała chować się w domowych prochach.
Robiła swoje, pracowała, ale domagała się też szacunku dla siebie. Potrafiła się postawić, unieść głos, czy wprost wysłać kogo trzeba.
jeżeli pracować, to na równych! stwierdzała. Jak ktoś leży, a ktoś robi, to ja odpadam!
Dwa i pół roku minęło od ślubu. A Wanda ciągle nie mogła się uspokoić. Wymagała uczciwego udziału wszystkich w pracach domowych. Jak nie nie paliła się do roboty.
Ależ charakterek u tej Wandzi! jęczała Natalia, gdy Wanda szła do sklepu. Działa gorzej niż chrzan! Powiesz jej coś, to pięć razy odpowie!
I szacunku nie okazuje dla nas! dorzucił Stefan. Poproś ją o poduszkę czy wodę, a ona tylko jestem zajęta!
Maksymilianie, to już przesada odezwał się starszy brat Michał. Rodziców obraża! Gdzie się co takiego widziało, by na to pozwalać?
Wiem, iż nas sobie ustawia! Ja jej mąż, a ona mi się stawia! Muszę ją ujarzmić, jak dzikie zwierzę w cyrku! I jeszcze dzieci nie mamy! Jak będą, to już zupełnie wejdzie nam na głowę!
Trzeba ją przygotować powiedział Michał. Wyciągnij ją na spacer do rynku, a potem sama wróci do domu. My tu ją powitamy i pogadamy.
Jak słowem zechce zrozumieć, dobrze. Jak nie trochę siły użyjemy! A jak zacznie awanturować, zamkniemy w piwnicy, a w szkole powiemy, iż wyjechała na urlop! Posiedzi miesiąc, ochłonie!
Tak zrobiliśmy. Gdy Wandal wyciągnąłem na spacer, cała rodzina była gotowa, nastrajała się, wpadała już w święty gniew i czekała na mój sygnał, kiedy Wanda wróci.
Ale nie zdążyłem.
Furtka stała na miejscu, ale drzwi wejściowych do domu już nie było, jakby je diabli wzięli. W sieni na podłodze siedział Michał i wył, trzymając złamaną rękę. Wyciągnąłem z jego kieszeni telefon, wykręciłem numer pogotowia i podałem mu pod ucho:
Podaj adres! wrzasnąłem, przebiwszy się przez szok. I powiedz, żeby przyjechali od razu w kilka wozów!
Michał kiwał głową, krzywiąc się z bólu.
W przedpokoju, wśród połamanych mebli, leżał ojciec. Nieprzytomny, ale żywy. To już coś.
W kuchni, przy samych drzwiach, siedziała mama. Na twarzy narastał piękny siniak, a w rękach trzymała połamany na pół wielki wałek do ciasta, którym rozwałkowuje się placki na święta.
Za stołem kuchennym siedziała Wanda, spokojnie popijając herbatę.
Kochany? podniosła wzrok znad filiżanki. Przyszedłeś po swoją porcję?
N-nie… wymamrotałem.
To nie wiem, co ci zaproponować zamyśliła się Wanda. Może trochę sprawiedliwości w rodzinne relacje?
O tym trzeba było uprzedzić! wykrzyknąłem. Mało ludzi nie…
Wiem, ile można odpowiedziała nadzwyczaj spokojnie. Każdemu odpłaciłam tak, jak na to zasłużył. Kto wyszedł z czym, tym dostał!
Wałek złamałam o kolano! Teściowej choćby nie tknęłam, zderzyła się z drzwiami, wybiegając z przedpokoju!
A jak my teraz mamy razem żyć? zapytałem z rezygnacją.
Myślę, iż w zgodzie uśmiechnęła się Wanda. I, przede wszystkim, sprawiedliwie! O rozwodzie choćby nie myśl! Jestem w ciąży, a moje dziecko będzie miało ojca!
Przełknąłem ślinę:
Dobrze, kochana…
Kiedy wszyscy się wyleczyli i ochłonęli, zasady rodzinne zostały trochę zmienione.
A w domu zapanował spokój i zgoda. I już nigdy nikt nikomu nie zrobił krzywdy.
