Wpuściłam sobie na głowę — Tato, co to za nowości? Ograbiłeś sklep z antykami? — zapytała ze zdziwi…

No słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio wydarzyło… Pamiętasz moją historię z ojcem? No to teraz tylko trzymaj się.

Tato, skąd te wszystkie nowości? Okradłeś antykwariat czy jak? zapytałam, nie kryjąc zdziwienia, obserwując białą szydełkowaną serwetkę na mojej komodzie. Nigdy bym nie pomyślała, iż masz zamiłowanie do zabytków. Twój gust, serio, jak u babci Zosi…

Oj, Karolinko? A Ty to czemu bez zapowiedzi? Tata wyszedł z kuchni, nieco zaskoczony. Ja… to znaczy, nie spodziewałem się Ciebie…

Starał się zachować pozory, ale miał jakiś winny wyraz twarzy.

No i widzę, iż się nie spodziewałeś… skrzywiłam się i poszłam do salonu, bo czułam, iż tam czeka mnie jeszcze więcej niespodzianek. Tato… Skąd to wszystko? Co tu się dzieje?

Nie poznawałam swojego własnego mieszkania.

…Gdy tylko przejęłam je po babci, wyglądało strasznie. PRL-owskie meble, wielki kineskop na obdrapanej szafce, stare grzejniki, oderwane tapety… Ale to była MOJA kawalerka.

Wtedy miałam już trochę oszczędności, więc postanowiłam zrobić remont, ale z pomysłem. Wybrałam styl skandynawski jasne kolory, prostota, a przez to wszystko wydawało się większe. Z czułością dobierałam zasłony, puszyste dywaniki, wszystko idealnie pod ton…

A teraz? Zamiast moich grubych, nieprzepuszczających światła zasłon wisiały zwykłe nylonowe firany. Włoska kanapa przykryta była kocem z wielkim tygrysem, aż w oczy szczypało. Na stoliku stała różowa plastikowa waza i na niej udawane neonowe róże.

Ale to był tylko początek. Najgorsze były zapachy z kuchni unosił się smród smażonej ryby, tłuszczu. Czuć było papierosy. A przecież tata nigdy nie palił…

Karolinko, rozumiesz… w końcu się odezwał. Bo… nie jestem tu sam. Chciałem Ci powiedzieć wcześniej, ale jakoś nie wyszło.
Jak to, nie jesteś sam? zaskoczyłam się. Tato, przecież nie o tym była umowa!
Karola, musisz to zrozumieć, iż życie nie kończy się na Twojej mamie. Przecież jestem jeszcze młody, choćby emeryturę jeszcze nie dostaję. Mam prawo do własnego życia, prawda?

Zatkało mnie totalnie. No, niby tak ma prawo. Ale nie w moim mieszkaniu!

…Rodzice rozstali się rok temu. Mama przyjęła zdradę z godnością, rzuciła się w wir rozwoju osobistego. Z koleżankami bywała tak często, iż nie miała choćby czasu się zasmucić. Tata z kolei się załamał. Wrócił do swojej przedślubnej kawalerki totalna ruina. Przez dziesięć lat wynajmował ją studentom, dopóki ostatni nie zasnął z papierosem. Brakowało pieniędzy choćby na podstawowy remont. Tata owszem, nie sprzedał jej, ale już nie chciał tam mieszkać. adekwatnie tam się nie dało żyć. Czarna sadza na ścianach, powybijane szyby, pleśń… Koszmar.

Oj, Karola, nie wiem jak ja tam będę dalej żyć… biadolił. Niebezpiecznie tam choćby wejść, a zimą to w ogóle nie da rady. Nie mam tyle pieniędzy na remont… Jak zamarznę, to trudno, taki mój los.

Nie wytrzymałam, nie mogłam pozwolić, żeby ojciec mieszkał w takich warunkach. Co jeżeli coś mu się stanie? A moje mieszkanie przecież i tak się marnowało, bo niedawno wyszłam za Mateusza i zamieszkałam z nim. Wynajmować nie chciałam po tacie się zraziłam.

Tato, zamieszkaj na razie u mnie zaproponowałam. Wszystko jest na miejscu, wygodnie. Zrób sobie remont na spokojnie, a potem się przeniesiesz. Ale mam jeden warunek: żadnych gości.

Naprawdę mogę? nie dowierzał. Dziękuję, córeczko! Uratowałaś mnie. Obiecuję, będzie spokojnie i cicho!

No i miałam być spokojnie…

Rozmyślałam o tej rozmowie, gdy nagle drzwi do łazienki otworzyły się, a z chmurą pary wyłoniła się kobieta koło pięćdziesiątki, w moim ulubionym, frotowym szlafroku. Praktycznie jej nie zakrywał.

O, Olusiu, mamy gości? zasiarczyście odezwała się baba, uśmiechając się, jakby wszystko tu było jej. Mogłeś uprzedzić, trochę nie w formie jestem.

Przepraszam, ale kim Ty adekwatnie jesteś? zmrużyłam oczy. I dlaczego masz na sobie mój szlafrok?

Jestem Grażyna, ukochana kobieta Twojego ojca. Czemu się tak denerwujesz? Wzięłam, bo wisiał i się nudził.

Zaciskałam zęby ze złości.

Proszę, zdejmij go. Natychmiast powiedziałam stanowczo.

Karolina! tata aż się zgiął, starając się nas rozdzielić. Nie wywołuj awantury! Grażynka tylko…
Grażynka tylko założyła cudze rzeczy w cudzym domu! przerwałam mu. Tato, co Ty wyprawiasz? Przyprowadziłeś tu kochankę, pozwalasz jej grzebać w moich rzeczach?!

Grażyna wywróciła teatralnie oczami i walnęła się na tygrysi koc w salonie.

Nieuprzejma jesteś rzuciła. Jakbym była Olega, już dawno bym Cię porządnie przeczołgała. Jak Ty się odzywasz do własnego ojca? jeżeli on chce żyć z inną kobietą, to nie powinno Ciebie obchodzić, no nie?

No, zgłupiałam. Obca kobieta siedzi u mnie i szczuje mnie, jakby to było co najmniej jej dom.

Nie powinno mnie obchodzić… odparłam aż do chwili, kiedy dzieje się to w MOIM mieszkaniu.

Twoim? Grażyna podniosła brwi, patrząc pytająco na tatę.

Staliśmy tak, ojciec przyciśnięty do ściany, głowa opuszczona, z lękiem rzucał spojrzenie raz na mnie, raz na Grażynę. Miał nadzieję, iż ten sztorm sam się rozejdzie, ale to nie była ta pogoda.

Aha… Tata nie powiedział Ci, jak to naprawdę wygląda? uśmiechnęłam się chłodno. To teraz ja powiem: tu jest tylko gościem. To jest moje mieszkanie wszystko tu, choćby garnuszki, kupowałam sama. Pozwoliłam mu tu zamieszkać, ale nie sądziłam, iż będzie sprowadzał… „ukochaną kobietę”.

Grażyna zrobiła się czerwona.

Olku?… jej głos zrobił się lód. Co ona bredzi? Powiedziałeś, iż to Twoje mieszkanie. Okłamałeś mnie?

Tata chciał się chyba wtopić w ścianę. Uszy gorące, twarz czerwona cała.

No… Grażynko, to chyba nie tak Ci tłumaczyłem. Mam swoje mieszkanie, ale to nie to. Po prostu nie chciałem zawracać Ci głowy szczegółami.

Nie chciałeś zawracać?! Dziękuję bardzo! Przez Ciebie muszę słuchać jakichś komentarzy!

Film się skończył.

Wynocha powiedziałam cicho.

Co? Grażyna zamarła.

Wynocha stąd. Oboje. Macie godzinę. Jak zostaniecie pogadamy już w sądzie. Miałam dobry gest, a wyszło jak zwykle…

Ruszyłam do drzwi, ale tata nagle się odczepił od ściany i rzucił się do mnie.

Karola! Wyrzucisz własnego ojca na ulicę? Przecież wiesz, jak tam wygląda! Zginę tam!

Chwycił mnie za rękaw, serce mi zadrżało… Wspomnienia, poczucie winy, żal do starszego ojca… Rosło mi coś w gardle.

Ale spojrzałam na Grażynę.

Siedziała tam, z nogą na nogę, w moim szlafroku, patrząc na mnie z taką pogardą, iż wszystkie wahania zniknęły. Gdybym wtedy puściła, jutro zamki byłyby wymienione, tapety przyklejone od nowa.

Tato, jesteś dorosły. Wynajmij mieszkanie powiedziałam stanowczo, wyciągając rękę. Sam tego chciałeś. Umawialiśmy się, iż będziesz sam, a tymczasem przyprowadziłeś tu „ukochaną”, pozwoliłeś jej korzystać z moich rzeczy i zrujnowałeś to miejsce…

Oj, udław się tym swoim mieszkaniem! prychnęła Grażyna. Chodź, Olku. Nie poniżaj się przed nią. Wychowała się niewdzięcznicę…

Pół godziny pakowania rzeczy i po wszystkim. Tata wyszedł, skulony, jakby miał siedemdziesiąt lat, i pamiętam ten jego wzrok jak porzucony kundel w deszczu. Ale wytrzymałam ani drgnęłam.

Gdy wyszli, od razu otworzyłam wszystkie okna, żeby wygonić smród ryby, papierosów i tanich perfum. Szlafrok, koc i wszystko co zostawiła po sobie, wrzuciłam do śmietnika. Następnego dnia zadzwoniłam po sprzątanie i ślusarza od zamków. Aż mnie odrzucało od wszystkiego, czego dotykała tamta… Zwłaszcza ona.

Minęły cztery dni.

Teraz moje mieszkanie wróciło do dawnej formy. Żadnych sztucznych kwiatów, zero drażniących „zapachów”. Mieszkam przecież u męża, ale świadomość, iż tu panuje porządek, dodaje mi spokoju.

Z ojcem nie rozmawiałam. Ale na czwarty dzień sam zadzwonił.

Halo… odebrałam ze zwłoką.

No i co, Karola… podesłyszałam w słuchawce głos nawalony. Zadowolona? Grażyna odeszła. Zostawiła mnie…

No proszę, niespodzianka nie wytrzymałam. Zgaduję, kiedy się zorientowała, jak wygląda Twoje prawdziwe mieszkanie i ile tam trzeba roboty?

Tata cmoknął.

Tak… Postawiłem farelkę. Spaliśmy na dmuchanym materacu. Wytrzymała trzy dni… Potem powiedziała, iż jestem nędzarzem i oszustem. Spakowała się i poszła do swojej siostry. Uznała, iż zmarnowała czas… Ale my przecież się kochaliśmy, Karola!

Taka tam miłość… Ty szukałeś wygody, ona też. Oboje źle wymierzyliście.

Zapadła cisza. Ojciec jeszcze próbował.

Źle mi tu samemu, córciu… Strasznie tu… Mogę wrócić? Obiecuję! Będę sam, przysięgam!

Opuszczam głowę. Tata siedzi tam, w tej ruinie, w zimnie. Ale sam sobie taką rozwałkę zafundował: zdradził mamę, okłamał mnie, bajki sprzedał Grażynie.

Szkoda mi go jasne. Ale wiem, iż z litości nic dobrego nie będzie.

Nie, tato. Nie wpuszczę Cię odpowiedziałam. Wynajmij ekipę, zrób remont. Naucz się mieszkać w tym, co sam sobie zgotowałeś. W czym mogę pomóc, to polecić ludzi i tyle. Potrzebujesz dzwoń.

I rozłączyłam się.

Okrutnie? Może i tak. Ale nie chcę już, żeby ktokolwiek zostawiał ślady na moim szlafroku i mojej duszy. Czasem plam się nie da wyczyścić lepiej ich po prostu nie wpuszczać.