Mam pięćdziesiąt lat.
Mój mąż ma pięćdziesiąt pięć.
Całe życie żyliśmy skromnie, ale zgodnie.
Pomagaliśmy sobie wzajemnie.
Wspieraliśmy się w trudnościach.
Wychowaliśmy syna, Patryka.
Niedawno skończył dwadzieścia trzy lata.
Oświadczył, iż chce żyć osobno.
Przyjęliśmy to spokojnie, to normalny wiek.
Ale kryło się za tym coś gorszego.
Patryk dał do zrozumienia, iż nie zamierza wynajmować.
Uważał, iż powinniśmy kupić mu mieszkanie.
Miał już konkretny plan.
Sprzedać nasz dwupokojowy dom.
Za te pieniądze kupić dwie kawalerki.
Jedną dla nas, drugą dla niego.
Na początku nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
To nie tylko mieszkanie.
To nasz dom, nasze gniazdo.
Minęło tu całe nasze życie.
Mąż odmówił od razu, stanowczo.
Jest starej daty.
Uważa, iż dorosły syn sam powinien zarabiać.
Ja też go rozumiem.
Nie jesteśmy milionerami.
Ale dawaliśmy Patrykowi wszystko, co mogliśmy.
Dobre ubrania, zajęcia dodatkowe, korepetycje.
Płaciliśmy za jego naukę.
Żywiliśmy go, leczyliśmy.
Gdy chciał remontu pokoju, pomogliśmy.
Dla niego jednak to było zbyt mało.
Nie jest zadowolony z życia z rodzicami.
Uważa, iż w jego wieku to wstyd.
Dlatego, jego zdaniem, powinniśmy sprzedać mieszkanie.
Gdy ojciec odmówił, zrobiła się awantura.
Patryk krzyczał, iż jesteśmy biedakami.
Mówił, iż to nie jest prawdziwa rodzina.
Powiedział, iż nie prosił się na świat.
„Mogliście wcześniej pomyśleć” — rzucił ojcu w twarz.
Od tamtej pory rzadko rozmawiamy.
Mąż mówi, iż to przejściowe.
Ja nie jestem tego tak pewna.
Leżę nocami i patrzę w sufit.
Myślę — może on ma trochę racji?
Czy powinniśmy mu zapewnić start w życiu?
A jeżeli nie zdołaliśmy — to gdzie nasza zasługa?
Potem jednak biorę się w garść.
Daliśmy mu wszystko, co mieliśmy.
A on nie płaci za media.
Nie pomaga, nie mówi dziękuję.
Tylko żąda — „dajcie mi”.
Nie jesteśmy bogaci, ale pracowaliśmy uczciwie.
Daliśmy mu dach nad głową i miłość.
Nie zdradziliśmy go, nie opuściliśmy, nie piliśmy.
To było nasze wszystko.
