Witek wybiegł z klatki schodowej i ruszył gwałtownie w stronę sklepu.
Śpieszył się, bo sklep miał się niedługo zamknąć.
A nie chciał jeść kolacji bez chleba.
Przy wejściu stała mała dziewczynka, może czteroletnia.
Trzymała na rękach malutkiego pieska.
„Ciociu, proszę, kup mojemu pieskowi chlebka” — szepnęła cicho dziewczynka.
Patrzyła z nadzieją na kobietę wchodzącą do sklepu.
„Dziewczynko, gdzie twoja mama? Dlaczego tak późno jesteś sama na ulicy?” — rzuciła surowo kobieta.
„Idź do domu!” — dodała i weszła do środka.
Witek zatrzymał się, widząc całą scenę.
Wzrok dziecka był smutny i pełen rozpaczy.
Mężczyzna domyślił się, iż to nie piesek był głodny.
Zrozumiał, iż dziewczynka szuka jedzenia dla siebie.
„Twój piesek je chleb?” — zapytał z uśmiechem, podchodząc bliżej.
„Tak” — potwierdziła gwałtownie dziewczynka.
„Zazwyczaj lubi parówki i cukierki. Ale jak jest bardzo głodny, zjada też chlebek.”
„Rozumiem” — powiedział cicho Witek.
„Poczekajcie chwilę, zaraz wrócę” — dodał i wszedł do sklepu.
W sklepie wziął bochenek chleba.
Do koszyka wrzucił jeszcze mleko, jogurt, ciastka, cukierki i parówki.
Stojąc w kolejce, przypomniał sobie własne dzieciństwo.
Jego matka lubiła wypić, a ojca nigdy nie poznał.
Pamiętał dni głodu, gdy matka znikała na cały tydzień.
Wieczorami obchodził piaskownice, świecąc małą latarką.
Liczył, iż znajdzie porzuconego cukierka czy kawałek ciastka.
Pamiętał swój własny wzrok wtedy — bezradny, głodny.
Ta mała dziewczynka pod sklepem patrzyła na świat tak samo.
Wyszedł z zakupami i podszedł do dziecka.
Zrozumiał, iż sama nie udźwignie siatki.
W końcu trzymała na rękach drżącego pieska.
„Kupiłem twojemu pieskowi trochę jedzenia. Daleko mieszkasz?” — zapytał Witek.
„Nie. Tam, w tym bloku” — wskazała na pięciopiętrowiec.
„Chodź, pomogę ci zanieść.”
Dziewczynka od razu się ożywiła.
Szła przed mężczyzną, nucąc pod nosem znaną melodię.
„Jak masz na imię?” — spytał.
„Zosia” — przedstawiła się. „A to mój przyjaciel, Puszek.”
Po drodze opowiedziała, iż mieszka z mamą i babcią.
Puszka znalazła niedawno na ulicy i zabrała do domu.
Witek jeszcze miał nadzieję, iż się myli.
Może Zosia ma dobrą matkę, tylko żyją w biedzie?
„Tu mieszkam” — pokazała okno, skąd dobiegała głośna muzyka.
„Nie pójdę do domu. Pobawię się pod blokiem.”
„Daj nam to jedzenie, zjemy z Puszkiem kolację.”
„A babcia jest w domu?” — zapytał mężczyzna.
Było już po dziesiątej, a dziecko nie powinno być samo.
„Jest. Dostała emeryturę, piją teraz w kuchni” — zmarszczyła brwi Zosia.
Witek stał zdezorientowany.
Na osiedlu panowała cisza, nigdzie żywej duszy.
Nie mógł zostawić dziewczynki samej na ulicy.
Poprosił stanowczo, by wróciła do domu.
„Zamknijcie się z Puszkiem w pokoju, zjedzcie kolację i idźcie spać.”
„Jest już późno, niebezpiecznie tu teraz.”
„Nie chcesz, żeby ktoś ukradł twojego pieska, prawda?”
Zosia przytuliła Puszka mocniej.
Witek odprowadził ją do drzwi.
Odszedł, dopiero gdy weszła do mieszkania.
Wracał do domu w złym nastroju.
Myślał, iż teraz czasy są inne, iż opieka działa lepiej.
Okazało się, iż nic się nie zmieniło.
Żona najpierw się na niego obraziła.
Kolacja wystygła, a ona wypatrywała go przez okno.
Bała się, iż coś mu się stało.
Karolina była w szóstym miesiącu ciąży.
Witek przywykł już do jej humorów.
Widząc, iż coś go gryzie, zaczęła wypytywać.
Przy kolacji opowiedział o Zosi i jej piesku.
Puszek najwyraźniej był jej jedynym przyjacielem.
„Dobrze, iż jej pomogłeś. Przynajmniej się najedzą” — westchnęła Karolina.
„Nie martw się, dzieci w potrzebie jest mnóstwo.”
„Nie możemy pomóc wszystkim.”
„Zwłaszcza iż niedługo urodzi nam się syn.”
„Musisz myśleć o nim, nie o obcych dzieciach.”
Witek wiedział, iż ma rację.
Mimo to nie mógł przestać myśleć o Zosi.
Tej nocy prawie nie spał.
Tydzień później wracali z żoną ze spaceru.
Wstąpili po coś słodkiego do herbaty.
Pod sklepem znowu stała Zosia.
Tym razem płakała wniebogłosy, jakby spotkało ją nieszczęście.
„Zosiu! Co się stało?” — Witek podbiegł i przykucnął przy niej.
„Zabrali mi Puszka!” — wyjąkała.
„Chłopaki mi go odebrali i poszli w tamtą stronę!”
Witek poczuł, jak serce mu zamiera.
Karolina złapała go za rękę, przerażona.
„Zostań z nią” — powiedział do żony i ruszył biegiem.
Zosia płakała coraz głośniej, wskazując kierunek.
Witek pędził między blokami, rozglądając się na boki.
W końcu zobaczył grupkę chłopców za garażami.
Puszek wyrywał się, piszczał żałośnie.
Mężczyzna krzyknął głośno, a chłopcy uciekli w popłochu.
Wrócił z pieskiem, zziajany, ale szczęśliwy.
Zosia przytuliła Puszka, łkając z ulgi.
Tego wieczoru Witek postanowił, iż nie zostawi jej samej.
