Wiem o twoich romansach powiedziała żona. Wiktor zesztywniał.
Nie zadrżał nawet; nie pobladł chociaż w środku wszystko skurczyło mu się jak zmięty kawałek papieru, rzucony do kosza. Po prostu znieruchomiał.
Grażyna stała przy kuchence, mieszała coś w garnku. Zwyczajna scena plecy do męża, fartuszek w drobne grochy, zapach smażonej cebuli. Domowy obrazek. Przytulny. ale jej głos był pozbawiony emocji, jakby czytała wiadomości w radiu.
Wiktor choćby przez chwilę pomyślał, czy się nie przesłyszał? Może mówiła o ogórkach iż wie, gdzie taniej kupić na rynku? Albo o sąsiedzie z trzeciego piętra, który sprzedaje samochód?
Jednak nie.
O wszystkich twoich romansach powtórzyła Grażyna, nie odwracając się.
Wtedy naprawdę zrobiło mu się zimno. Bo w jej tonie nie było ani histerii, ani żalu. Ani tego, czego zawsze się bał: łez, wyrzutów, trzasku talerzy. Było po prostu stwierdzenie faktu. Jakby oznajmiła, iż mleko się skończyło.
Wiktor miał pięćdziesiąt dwa lata. Dwadzieścia osiem spędził z tą kobietą. Znał ją na wylot: gdzie ma pieprzyk na lewym ramieniu, jak marszczy nos, gdy próbuje zupę, jak wzdycha z rana. Ale takiego tonu nigdy u niej nie słyszał.
Grażynko zaczął, ale głos mu zgasł.
Odchrząknął. Spróbował jeszcze raz.
Grażynko, o co chodzi?
Odwróciła się. Spojrzała na niego długo, spokojnie, jakby widziała go po raz pierwszy. Albo raczej jakby oglądała stare, wyblakłe zdjęcie, gdzie już nic nie widać.
Na przykład o Martę powiedziała. Z twojej księgowości. Dwa tysiące osiemnasty rok, jeżeli się nie mylę.
Ziemia usunęła się Wiktorowi spod nóg. I to nie przenośnia naprawdę poczuł się, jakby zawisł w powietrzu.
Boże. Marta?!
Nawet nie pamiętał już jej twarzy. Było coś, może po firmowej wigilii? Krótka historia. Nic poważnego. Przysiągł sobie wtedy: nigdy więcej.
I o Kazimierze Grażyna mówiła niewzruszona. Tej z siłowni, która do ciebie zagadała. To było dwa lata temu.
Otworzył usta. Zamknął je.
A skąd ona wie o Kazimierze?!
Grażyna wyłączyła palnik. Zdjęła fartuch starannie, powoli, złożyła na pół. Usiadła przy stole.
Chcesz wiedzieć, jak się dowiedziałam? zapytała. Czy raczej ważniejsze jest, dlaczego milczałam?
Wiktor milczał. Nie dlatego, iż nie chciał mówić. Po prostu nie mógł.
Pierwszy raz zaczęła Grażyna podejrzewałam coś już dziesięć lat temu. Zacząłeś zostawać dłużej w pracy. Szczególnie w piątki. Wracałeś radosny, z błyskiem w oku. Perfumami od ciebie pachniało.
Uśmiechnęła się krzywo, bez cienia wesołości.
Myślałam: przewidziało mi się? Może ktoś w biurze zmienił perfumy? Wmawiałam sobie to cały miesiąc. A potem znalazłam w marynarce paragon z restauracji. Kolacja dla dwojga. Wino. Deser. Nigdy tam razem nie byliśmy.
Chciał coś powiedzieć wymyślić wymówkę, jak zawsze. Ale słowa ugrzęzły mu w gardle.
Wiesz co zrobiłam? Grażyna spojrzała mu prosto w oczy. Popłakałam w łazience. Potem się ogarnęłam. Przygotowałam kolację. Powitałam cię z uśmiechem. Córce nic nie powiedziałam miała wtedy piętnaście lat. Egzaminy, pierwsza miłość. Po co jej wiedzieć, iż tata
Przerwała. Przesunęła dłonią po stole, jakby chciała zetrzeć niewidoczny kurz.
Myślałam: przeżyję. Przejdzie samo. Faceci tacy są kryzys wieku średniego, hormony, głupoty. Wróci trudno. Ważne, iż rodzina cała.
Grażynko wymusił z siebie Wiktor.
Nie przerywaj ucięła. Pozwól mi powiedzieć.
Zamilkł.
A potem była druga. Trzecia. Czwarta. Przestałam liczyć. Twój telefon zawsze bez hasła. Myślałeś, iż nie zaglądam? Czytałam wiadomości. Te bzdurne SMS-y: Tęsknię, kotku, Jesteś najlepszy. Zdjęcia też widziałam jak je obejmujesz, jak się uśmiechasz. Głos po raz pierwszy jej się załamał. Ale gwałtownie się opanowała.
I ciągle pytałam samą siebie: po co mi to wszystko? Po co być z kimś, kto mnie nie kocha?
Kocham cię! wyrwało się Wiktorowi. Grażyna, ja
Nie, powiedziała stanowczo. Kochasz wygodę. Czyste mieszkanie. Ciepłą kolację. Wyprasowane koszule. Kobietę, która nie zadaje pytań.
Wstała. Podeszła do okna. Patrzyła w noc.
Wiesz, kiedy podjęłam decyzję? zapytała, nie oglądając się. Miesiąc temu. Córka przyjechała na weekend. Siedziałyśmy w kuchni przy herbacie. Powiedziała: Mamo, jakaś inna jesteś. Cicha, jakby nieobecna. I wtedy pomyślałam: ma rację. Już od lat żyję nie dla siebie.
Wiktor patrzył na jej spięte, proste plecy i nagle zrozumiał: traci ją. Nie: może stracić. Traci właśnie teraz.
Nie chcę rozwodu wychrypiał. Grażyna, proszę.
Ja chcę, odparła po prostu. Papiery już złożone. Za miesiąc sprawa.
Ale dlaczego teraz?! wybuchnął Wiktor. Dlaczego akurat teraz?!
Grażyna odwróciła się. Spojrzała mu w oczy. Uśmiechnęła się smutno.
Bo zrozumiałam: nigdy mnie nie zdradziłeś, Wiktorze. Bo zdradzić można tylko kogoś ważnego. A ja dla ciebie po prostu byłam. Zawsze. Jak powietrze.
To była prawda.
Siedział teraz skurczony na kanapie, postarzały o dziesięć lat. Grażyna stała w przedpokoju. Między nimi dwadzieścia osiem lat małżeństwa, wspólna córka, mieszkanie pamiętające każdy ich dzień. I przepaść. Wielka, nie do pokonania.
Wiesz powiedział cicho iż zgubię się bez ciebie.
Nie zgubisz się przerwała. Przeżyjesz. Jakoś.
Nie! Zerwał się, podbiegł do niej. Grażyna, zmienię się! Przysięgam! Już nie będzie
Wiktorze uniosła dłoń, zatrzymując go. To nie o nie chodzi. Wcale nie o nie.
Więc o co?
Zamilkła. Szukała słów. Tych, które chciała wypowiedzieć od lat, ale się bała. Albo nie umiała. Albo nie wierzyła, iż zasługuje, by je usłyszeć.
Wiesz, jak się czułam? Po każdej twojej Marcie czy Kazimierze leżałam obok ciebie i czułam, iż nie istnieje. choćby nie próbowałeś ukrywać. Telefon leżał w zasięgu ręki. Koszule do prania z czerwoną szminką na kołnierzyku. Byłeś pewny, iż jestem głupia. Ślepa.
Wiktor aż się zachwiał, jakby dostał w twarz.
Nie chciałem.
Nie chciałeś? Podeszła blisko. W jej oczach nie było łez paliła się w nich złość. Głęboka, skrywana przez lata, teraz wreszcie wypuszczona na wolność. Po prostu o mnie nie myślałeś. Co miałeś w głowie, gdy całowałeś inną? Żona nie zauważy? A co za różnica?
Milczał.
Bo prawda była straszniejsza.
On rzeczywiście o niej nie myślał. Grażyna była w jego świecie po prostu. Pewność, iż zawsze będzie.
Wracałeś po swoich podbojach i wszystko było po staremu. Żona, dom, rodzina. Tak trzeba.
Odwróciła się.
A mnie tam nie było. W tym twoim świecie.
Wiktor zrobił krok. Wyciągnął rękę, by dotknąć jej ramienia, objąć, zatrzymać.
Grażyna się cofnęła.
Nie trzeba powiedziała cicho. Już za późno.
Chwycił jej dłonie.
Grażyna, proszę! Daj mi szansę! Zmieniam się! Będę lepszy!
Spojrzała na ich splecione dłonie. Na jego twarz przerażoną, zbolałą. I nagle zrozumiała: on się naprawdę boi. Ale nie jej stracić.
On boi się zostać sam.
Wiesz, powiedziała cicho, wyswobadzając ręce, ja też się bałam. Zostać sama. Bez ciebie, bez rodziny. Ale wiesz, co zrozumiałam?
Wzięła z stołu torebkę. Klucze.
Ja i tak już jestem sama. Od dawna. Z tobą ale sama.
I wyszła.
Minęły trzy tygodnie.
Wiktor siedział w pustym mieszkaniu Grażyna od razu się wyprowadziła do córki i przeglądał telefon. Marta z księgowości. Kazimiera z siłowni. Jeszcze dwa, trzy nazwiska w kontaktach, które kiedyś coś znaczyły.
Wybrał numer Kazimiery.
Odrzuciła.
Napisał do Marty przeczytała, nie odpisała.
Inne choćby nie przeczytały.
Dziwna sprawa: kiedy miał rodzinę, wszystkie chciały się spotykać. Teraz, kiedy jest wolny
Nikt go nie chce.
Siedział na tej kanapie, w tym nagle obcym mieszkaniu i po raz pierwszy w życiu poczuł się naprawdę samotny.
Wyjął telefon. Odnalazł Grażyna. Patrzył długo na ekran. Drżały mu palce.
Napisał wiadomość. Skasował. Znów napisał. Skasował.
W końcu napisał krótko: Możemy się spotkać?
Odpowiedź przyszła po godzinie: Po co?
Zastanawiał się. Co napisać? Przepraszam? Za późno. Wróć? Głupie. Zmieniam się? Kłamstwo.
Napisał szczerze:
Chcę zacząć od nowa. Czy można spróbować?
Trzy kropki pojawiły się i znikły na ekranie.
Wreszcie odpowiedziała:
Przyjdź w sobotę. Do córki. Na czternastą. Porozmawiamy.
Wiktor odetchnął.
Nie wiedział, co będzie dalej. Czy mu wybaczy. Czy wróci. Czy w ogóle zasługuje na drugą szansę.
Spojrzał na obrączkę na palcu.
I po raz pierwszy od lat poczuł w sobie gotowość zacząć wszystko od nowa.
Jeśli mu pozwoli.
Czasem niewidzialna obecność drugiego człowieka bywa dla nas tak oczywista, iż przestajemy ją dostrzegać i szanować. Dopiero gdy zostajemy sami, zdajemy sobie sprawę, jak wiele straciliśmy i jak bardzo trzeba dbać o ludzi, których kochamy. Nie warto czekać na moment, w którym za późno na przepraszam.
