Wiem o twoich wyskokach powiedziała żona. Marek zamarł.
Nie drgnął, choćby nie zbladł mimo iż w środku wszystko ścięło się w twardą kulę, jak zmięty papier przed wyrzuceniem. Po prostu znieruchomiał.
Małgorzata stała przy kuchence, mieszała coś w garnku. Zwyczajna scena plecami do niego, fartuch w drobne groszki, zapach smażonej cebuli. Ciepły, domowy obrazek. Ale w jej głosie było coś zimnego, jakby przemawiała prezenterka z Wiadomości.
Marek pomyślał: może się przesłyszał? Może mówiła o ogórkach wiem skąd dobre przynieść albo o sąsiedzie z trzeciego piętra, który sprzedaje auto?
Ale nie.
O wszystkich twoich wyskokach powtórzyła Małgorzata, nie odwracając się.
Wtedy dopiero poczuł prawdziwy chłód. Bo w jej tonie nie było ani krzyku, ani żalu, ani tego, czego zawsze się obawiał: łez, wyrzutów, tłuczonej porcelany. Było tylko suche stwierdzenie faktu. Jakby powiedziała, iż już się skończyło mleko.
Marek przeżył na tym świecie pięćdziesiąt dwa lata. Dwadzieścia osiem spędził z tą kobietą. Znał ją jak własną kieszeń: pieprzyk na lewym ramieniu, jak marszczy nos, gdy próbuje zupę, jak wzdycha o poranku. Ale takiego tonu od niej jeszcze nie słyszał.
Gosiu zaczął ochryple.
Odchrząknął. Próbował raz jeszcze.
Gosiu, o czym ty mówisz?
Odwróciła się. Popatrzyła długo, spokojnie, jakby widziała go pierwszy raz. Albo raczej jakby patrzyła na stare zdjęcie, na którym już nic nie widać.
O Zofii powiedziała. Z twojej księgowości. Dwa tysiące osiemnasty, jeżeli się nie mylę.
Marek poczuł się, jakby ziemia usuwała mu się spod nóg. To nie przenośnia naprawdę stracił grunt i zawisł gdzieś w próżni.
Boże, Zosia?!
Ledwie pamiętał jej twarz. Było coś na jakimś firmowym spotkaniu? Krótkie, nieważne. Przysiągł sobie wtedy nigdy więcej.
I o Monice spokojnie ciągnęła Małgorzata tej, która podeszła do ciebie na siłowni. Dwa lata temu.
Otworzył usta. Zamknął.
A o Monice skąd wie?!
Małgorzata wyłączyła kuchenkę. Ostrożnie zdjęła fartuch, złożyła na pół. Usiadła przy stole.
Chcesz wiedzieć, jak się dowiedziałam? zapytała. Czy raczej ważniejsze, dlaczego nic nie mówiłam?
Marek milczał. Nie dlatego, iż nie chciał mówić po prostu nie mógł.
Pierwszy raz zobaczyłam coś dziwnego już z dziesięć lat temu mówiła. Zacząłeś zostawać po godzinach. W piątki szczególnie. Wychodziłeś z pracy szczęśliwy, z iskrą w oku. Perfumami pachniałeś.
Uśmiechnęła się gorzko, bez radości.
Myślałam: może się przewrażliwiłam? Może ktoś nowy przyniósł inne perfumy do biura? Przekonywałam samą siebie przez miesiąc. W końcu znalazłam paragon za kolację dla dwojga w kieszeni twojej marynarki. Wino, deser. Nigdy tam razem nie byliśmy.
Marek chciał coś powiedzieć skłamać, jak zwykle, przeprosić. Ale słowa ugrzęzły mu gdzieś pod mostkiem.
Wiesz, co zrobiłam? spojrzała mu w oczy. Popłakałam się w łazience. Umyłam twarz. Zrobiłam kolację. Uśmiechnięta powitałam cię w progu. Nie powiedziałam nic córce miała wtedy piętnaście lat. Egzaminy, pierwsza miłość. Po co miała wiedzieć, iż tata
Urwała. Przetarła dłonią blat stołu jakby ścierała niewidzialny kurz.
Myślałam: przeżyję. Przejdzie samo. Każdy facet tak ma kryzys wieku, hormony, głupoty. Wróci i dobrze. Najważniejsze, iż rodzina jest cała.
Gosiu wydusił z siebie Marek.
Nie przerywaj ucięła. Daj mi skończyć.
Zamilkł.
Potem była druga. Trzecia. Przestałam liczyć. Twój telefon zawsze bez hasła. Myślałeś, iż nie zaglądam? Czytałam wiadomości. Te głupie sms-y: Tęsknię, kotku, Jesteś najlepszy. Zdjęcia widziałam jak się z nimi śmiejesz, przytulasz. Jej głos zadrżał po raz pierwszy tej rozmowy. Wzięła się jednak w garść i zaczerpnęła powietrza.
I ciągle pytałam siebie: po co mi to? Po co żyć z kimś, kto mnie nie kocha?
Kocham cię! wyrwało się Markowi. Małgosiu, ja
Nie, powiedziała twardo. Nie kochasz. Lubisz wygodę. Posprzątane mieszkanie, ciepły obiad, wyprasowane koszule i kobietę, która nie zadaje zbędnych pytań.
Wstała. Podeszła do okna. Patrzyła w ciemność za szybą.
Wiesz, kiedy podjęłam decyzję? zapytała, nie oglądając się. Miesiąc temu. Córka przyjechała na weekend. Siedziałyśmy w kuchni, piłyśmy herbatę. Powiedziała: Mamo, jesteś jakaś inna. Cicha. Jakbyś siebie nie przypominała. I pomyślałam: Boże, ma rację. Już od dziesięciu lat nie żyję dla siebie.
Marek patrzył na jej sztywny, prosty grzbiet i nagle dotarło do niego: traci ją. Nie, iż może ją stracić traci. Tu i teraz.
Nie chcę się rozwodzić powiedział ochryple. Gosiu, proszę.
Ja chcę, odpowiedziała po prostu. Dokumenty już złożyłam. Za miesiąc sprawa.
Ale dlaczego teraz?! wybuchnął Marek. Czemu akurat teraz?!
Małgorzata odwróciła się. Patrzyła dłuższą chwilę. Uśmiechnęła się smutno.
Bo zrozumiałam, iż nigdy mnie nie zdradziłeś, Marku. Bo zdradzić można tylko kogoś, kto jest dla ciebie ważny. A ja byłam tylko. Zawsze. Jak powietrze.
I to była prawda.
Marek siedział na kanapie przygarbiony, starszy o całe dziesięć lat. Małgorzata stała przy drzwiach do przedpokoju. Między nimi: dwadzieścia osiem lat małżeństwa, wspólna córka, mieszkanie pamiętające ich dwoje w każdym rogu. I przepaść. Wielka, nie do zasypania.
Wiesz przecież, szepnął, iż bez ciebie zginę.
Nie zginiesz, przeżyjesz, przerwała. Jakoś sobie poradzisz.
Nie! zerwał się, podszedł bliżej. Małgosiu, zmienię się! Przysięgam! Już nigdy
Marku, podniosła rękę, zatrzymując go. Tu nie o nie chodzi. Wcale nie o nie.
To o co?!
Zamilkła. Szukała słów tych, które chciała powiedzieć przez tyle lat, ale brakowało jej odwagi. Albo nie umiała. Albo nie wierzyła, iż zasługuje, by być wysłuchana.
Wiesz, co czułam? Zawsze, kiedy wracałeś po kolejnej Zosi czy Monice leżałam obok ciebie i czułam się nikim. choćby nie starałeś się ukrywać! Telefon na widoku, koszule wrzucałeś do prania z ich szminką na kołnierzu. Byłeś pewien, iż jestem głupia. Że nie widzę.
Marek przekrzywił się, jakby dostał obuchem.
Nie chciałem
Nie chciałeś? Zrobiła krok, stanęła naprzeciw niego. Jej oczy lśniły ale nie od łez. Od złości. Od tej nagromadzonej, skrywanej latami wściekłości, wylewającej się teraz na zewnątrz. Nigdy o mnie nie pomyślałeś. Co czułeś, całując inną? Żona się nie dowie? Albo: Nie ma różnicy?
Milczał.
Bo prawda była straszniejsza.
Rzeczywiście o niej nie myślał. Wcale. Małgorzata była w jego życiu jak mebel. Pewnik. Był przekonany, iż nigdy nie odejdzie. Zawsze była i będzie.
Wróciłeś po swoim i wszystko było po staremu. W twoim świecie nic się nie zmieniło. Żona na miejscu, rodzina pełna, wszystko w najlepszym porządku.
Odwróciła się.
A mnie tam nie było. W twoim świecie. Wcale.
Zrobił krok. Wyciągnął rękę chciał dotknąć jej ramienia, przytulić, zatrzymać.
Małgorzata odsunęła się.
Nie trzeba powiedziała cicho. Za późno.
Chwycił ją za ręce.
Małgosiu, błagam! Daj mi szansę! Zmienię się! Inny będę!
Spojrzała na splecione dłonie. Na jego twarz skrzywioną, przestraszoną. I nagle zrozumiała: on naprawdę się boi. Tylko nie jej utraty.
Boi się samotności.
Wiesz, powiedziała cicho, wyswobadzając dłonie, ja też się bałam. Zostać sama. Bez ciebie. Bez domu. Ale wiesz, co sobie uświadomiłam?
Sięgnęła po torebkę. Klucze.
Już jestem sama. Od lat. Obok ciebie ale sama.
I poszła do drzwi.
Minęły trzy tygodnie.
Marek siedział w pustym mieszkaniu Małgorzata wyprowadziła się do córki tuż po tamtej rozmowie i przeglądał telefon. Zosia z księgowości. Monika z siłowni. Jeszcze dwa, trzy imiona, które kiedyś coś dla niego znaczyły.
Wybrał numer Moniki.
Odrzuciła.
Napisał do Zosi odczytała, nie odpisała.
Reszta choćby nie czytała.
Dziwna sprawa: kiedy był żonatym facetem, wszystkie chciały się z nim spotkać. A teraz, kiedy jest wolny
Nikomu niepotrzebny.
Siedział na kanapie, w tym mieszkaniu, które nagle stało się obce i ogromne i pierwszy raz w życiu poczuł się tak bardzo samotny.
Znowu wziął telefon. Odszukał kontakt Małgorzata. Długo patrzył w ekran. Palce drżały.
Napisał wiadomość. Skasował. Napisał znowu, skasował.
W końcu napisał po prostu: Możemy się spotkać?
Odpisała po godzinie: Po co?
Marek zamyślił się. Co napisać? Przepraszam? Za późno. Wróć? Niedorzeczne. Zmieniłem się? Kłamstwo.
Napisał prawdę:
Chciałbym zacząć od nowa. Czy mogę spróbować?
Zamigotały trzy kropki. Znikły. Powróciły.
Wreszcie odpowiedź:
Przyjdź w sobotę. Do córki. O czternastej. Porozmawiamy.
Marek westchnął.
Nie wiedział, co będzie. Czy mu wybaczy. Czy wróci. Czy w ogóle należy mu się druga szansa.
Spojrzał na obrączkę na palcu.
I pierwszy raz od dawna poczuł się gotów spróbować zacząć od początku.
O ile ona pozwoli.
Czy Małgorzata powinna dłużej przymykać oczy na zdrady męża? Może powinna była zrobić awanturę i postawić wszystko na ostrzu noża już przy pierwszej zdradzie? Co o tym sądzisz?
