Danuta mówiła spokojnie, jakby tłumaczyła coś oczywistego.
– Weroniko, przecież nic takiego strasznego się nie stało!
– No wiesz, faceci bywają tacy – poniosło go, nie zdążył się zatrzymać.
– Bądź mądrzejsza. Naprawdę oddasz męża jakiejś dziewczynie?
– Będzie myślała, iż cię pokonała! Walcz o rodzinę! – przekonywała teściowa.
Był sobotni poranek.
Weronika zawiozła syna do swoich rodziców.
Umówiła się, iż Kacper zostanie tam na jakiś czas.
Wróciła do domu i wyciągnęła kartony z balkonu.
Zaczęła pakować rzeczy w pokoju dziecięcym.
Składała ubrania, zabawki, książki.
Zaklejała kartony taśmą, podpisywała je.
Za chwilę w pokoju zostaną tylko meble.
Około południa zadzwonił telefon.
Na ekranie zobaczyła imię teściowej.
– Dzień dobry, Danuto.
– Witaj, Weroniko. Bartek mi wszystko opowiedział.
– Rozumiem, iż jest ci przykro. Może nie spiesz się tak?
– Poczekaj, ochłoń, przemyśl to wszystko – mówiła Danuta.
– To nie ja niszczę rodzinę, tylko Bartek – odpowiedziała Weronika.
– Nie zwalniam go z odpowiedzialności! Ale może wybaczysz mu ten pierwszy raz?
– Jaki pierwszy raz? Pół roku spotyka się z koleżanką z pracy.
– Oszukuje mnie od miesięcy. A pani mówi „wybacz”? Nie.
– Pomyśl jeszcze. Odbierasz Kacprowi ojca!
– Bartek tak kocha syna, Weroniko!
– Bartek będzie mógł widywać się z Kacprem, nie zamierzam przeszkadzać.
– Ale żyć z pani synem już nie chcę. Zakończmy tę rozmowę, pakuję rzeczy.
Weronika odłożyła telefon i wróciła do pracy.
Zapakowała ostatnie kartony, przeszła do sypialni.
Zaczęła układać swoje ubrania do walizek.
Godzinę później w drzwiach stała Danuta.
Teściowa uznała, iż osobista rozmowa coś zmieni.
Rozmowa potoczyła się jednak tak samo.
– Przecież nic takiego się nie stało. Faceci bywają tacy.
– Bądź mądrzejsza. Naprawdę oddasz męża jakiejś dziewczynie?
– Będzie myślała, iż cię pokonała! Walcz o rodzinę!
– Bartek to nie puchar, żebym o niego walczyła – odpowiedziała Weronika.
– Mam wyzwać tę Kasię na pojedynek? Na ring bokserski?
– Co ona tu ma do rzeczy? Gdyby nie Kasia, byłaby jakaś Ola.
– Powiem ci w tajemnicy – mój teść też grzeszył w młodości.
– Ale ja byłam mądrzejsza i utrzymałam rodzinę.
– Jesteśmy razem już prawie trzydzieści pięć lat.
– Na czym polegała ta mądrość? – spytała Weronika z uśmiechem.
– Nie urządzałam awantur. Byłam czuła, gotowałam jego ulubione potrawy.
– Zajęłam się sobą, zmieniłam fryzurę, schudłam.
– Witałam go z pracy z uśmiechem, choćby wiedząc, skąd wraca.
– Miałam ochotę walnąć patelnią, a podawałam kapcie.
– I widzisz – syn wyrósł z ojcem, wnuk ma dziadka.
– Jest pani niezwykłą kobietą, Danuto. Ja bym tak nie potrafiła.
– Mam zbyt rozwinięte poczucie obrzydzenia.
– To, co pani proponuje, to jak jedzenie ze śmietnika.
Teściowa zerwała się bez słowa i wybiegła z mieszkania.
Weronika wróciła do pakowania walizek.
Wiedziała, iż to nie koniec rozmów z Bartkiem i Danutą.
Dlatego spieszyła się, by jak najszybciej wyjechać.
Następnego dnia przyjechał jej ojciec.
Razem załadowali walizki do busa.
Po drodze zatrzymali się pod domem teściowej.
Weronika oddała klucze do mieszkania bez słowa.
Nazajutrz opowiadała o wszystkim przyjaciółce.
– Godzinę błagała, żebym wybaczyła Bartkowi „głupie wybryki”.
– Jakie argumenty podała? – dopytywała Kinga.
– Standardowe: odbierasz dziecku ojca, wszyscy mężczyźni zdradzają.
– Potem podzieliła się swoją „mądrością życiową”.
– Patelnią w ręku, uśmiechem na twarzy.
– I ja mam tak żyć? Nie, dziękuję.
Nigdy więcej nie wróciła do tamtego mieszkania.

















