Weronika odprowadziła męża do pracy.
Pocałowała go w policzek.
Zamknęła drzwi i chciała odpocząć.
Dzień miał być męczący.
Praca zdalna, obowiązki domowe, wynajęte mieszkanie w Warszawie.
Wzięli je po ślubie.
Wrócili właśnie z miesiąca miodowego.
Jeszcze się nie zadomowili.
Mieszkanie było przytulne, po remoncie.
Jasne, ciepłe, z widokiem na Wisłę.
Właściciele wybrali ich spośród wielu kandydatów.
Młoda, dobrze sytuowana para.
Tego dnia Weronika pracowała w domu.
Miała elastyczny grafik, kilka dni zdalnie.
Otworzyła laptopa, zaczęła przeglądać maile.
Nagle rozległo się pukanie.
Nikogo się nie spodziewała.
Za drzwiami stała teściowa, Halina.
— Dzień dobry — powiedziała Weronika, mrużąc oczy.
— Przyszłam do syna. Wpuść — rzuciła Halina i wkroczyła do środka.
— Krzysztofa nie ma. Jest w pracy.
— To poczekam — odpowiedziała i ruszyła do kuchni.
— Proszę poczekać. Teraz pracuję, mam spotkania online.
— Może pani wpaść wieczorem? — dodała Weronika, blokując drogę.
Halina skrzywiła się, ale wyszła.
Wieczorem Krzysztof był zdziwiony.
— Mama narzekała, iż choćby herbaty jej nie dałaś.
— Krzyś, wiesz, jak ona wpada bez zapowiedzi.
— Pracowałam, a ona chciała obsługi jak w hotelu.
— Pamiętasz, jak było w poprzednim mieszkaniu?
Krzysztof wzruszył ramionami.
— Mamy charakteru nie zmienisz.
— Zaprosiłem ją w sobotę na obiad.
— Spróbujmy jeszcze raz, spokojnie.
Weronika zgodziła się, ale ostrzegła.
— W piątek sprzątanie, w niedzielę urodziny przyjaciół.
— Wszystko jest już zaplanowane.
Sobotni obiad przebiegł bez większych kłótni.
Teściowa jadła w milczeniu, rzucając kwaśne uwagi.
— Mieszkanie za drogie. Na przedmieściach byłoby taniej.
— A twoi rodzice mają dom, nie było miejsca?
Weronika odpowiedziała spokojnie.
— Zapytaj Krzysztofa, czy chce mieszkać u moich rodziców.
— Nie ma mowy — wtrącił się mąż. — Potrzebuję własnej przestrzeni.
— Ale to nie wasze mieszkanie! — rzuciła wyzywająco Halina.
— Na rok nasze. Płacimy i nam odpowiada.
Teściowa zaproponowała inne rozwiązanie.
— Przeprowadźcie się do mnie. Mam trzy pokoje.
— Nie, mamo. Będziemy się odwiedzać.
— Mieszkanie razem to zły pomysł.
W następnym tygodniu Weronika znów pracowała zdalnie.
Krzysztof wyszedł, a ona przysnęła na chwilę.
Obudził ją zapach świeżej kawy.
Zdziwiła się — mąż dawno był w pracy.
Kto to mógł być?
Narzuciła szlafrok, wyszła do kuchni.
Przy stole siedziała Halina z filiżanką kawy.
— Jak pani tu się dostała? — spytała stanowczo Weronika.
— Mam klucze. Włodzimierz mi dał.
— To jego mieszkanie, a co jego — to moje.
— Skąd klucze? — syknęła Weronika.
— W sobotę wzięłam, leżały na wieszaku.
— I zostaną u mnie — oświadczyła teściowa.
— Omówimy to z mężem. Proszę teraz wyjść.
— Nie wyjdę, póki nie powiem, co myślę.
— Od początku mi się nie podobałaś.
— Imię dziwaczne, z rodziny ani grosza.
— Krzysztof dawał mi pół pensji, teraz grosze.
— Wszystko wydaje na ciebie, na wynajem, restauracje.
— Siedzisz mu na karku, dzieci nie urodziłaś.
— A gotujesz gorzej niż w barze mlecznym!
— Skończyła pani?
Weronika stanęła w drzwiach kuchni.
Nie zamierzała już milczeć.
