Wchodź, mamo, czekaliśmy na ciebie powiedział syn, Paweł, a synowa, Bożena, zdjęła z niej płaszcz i podała kapcie teściowej. Nagle jednak uśmiech Bożeny zmienił się w lekkie zaniepokojenie na twarzy.
Pani Maria przeszła do pokoju pełnego gości, a Bożena rzuciła porozumiewawcze spojrzenie na podłogę. Paweł zauważył to samo co i ona wilgotne ślady na panelach. Oboje spojrzeli na siebie, ale uznali, iż na razie nie będą poruszać tego tematu.
U Pawła i Bożeny świeża, radosna nowina niedawno na świat przyszły im bliźniaki. Maluchy były już trochę większe i młodzi rodzice postanowili zaprosić najbliższą rodzinę, by uczcić ten istotny dzień.
Maria, która już od kilku lat była na emeryturze, przyniosła maleństwom piękne, własnoręcznie zrobione sweterki i czapeczki, bo na nowe rzeczy ze sklepu nie było ją stać. Dlatego nie chciała za bardzo iść w gości i tłumaczyła, iż może wpadnie kiedy indziej, ale syn z synową nalegali, by tego dnia matka była z nimi.
Chłopców nazwali Krzysio i Kazik. Maria była bardzo szczęśliwa, bo imiona wnuków przypomniały jej o mężu, który miał na imię Kazimierz, i ojcu Krzysztofie. Syn kontynuował więc piękną rodzinną tradycję męskich imion, co dodawało jeszcze więcej euforii babci.
No powiedzcie, jaki śliczniutki, Bożenko, cały ty. A ten drugi wykapany Pawełek. Oj, już się w nich pogubiłam, przecież są do siebie podobni jak dwie krople wody Maria z przejęciem krążyła wokół łóżeczka, gubiąc się, który gdzie, bo istotnie braciszkowie byli identyczni.
Paweł i Bożena śmiali się szczerze z jej euforii i zatroskania euforia babci i jej troski ogrzewały ich serca.
Kiedy goście rozeszli się do domów, Maria również zaczęła się zbierać. Bożena spojrzała na męża, a Paweł zaproponował mamie, by została na noc:
Mamo, zostań u nas, późno już, może autobusu nie będzie. A i pomożesz Bożenie z maluchami dziś trzeba ich wykąpać i uśpić.
No dobrze, synku, jeżeli tak chcecie odparła Maria z łagodnym uśmiechem.
Pomogła synowej sprzątnąć ze stołu, potem pozmywała naczynia i wszystko poukładała. W końcu wszyscy poszli razem kąpać dzieci. W oczach babci była nieopisana radość. Bożena podała Marii jednego z maluchów, ale ta od razu przyznała niepewnie, iż się boi za drobny, żeby przypadkiem nie wyślizgnął się z rąk.
Mamo, przecież Pawła wychowałaś, nigdy ci nie upadł! śmiała się synowa.
Ale to było tak dawno Już chyba zapomniałam, jak się trzyma niemowlę martwiła się Maria.
Bożena ostrożnie podała Krzysia Marii, a chłopiec niemal natychmiast zasnął jej na rękach, czując widocznie bliskość i bezpieczeństwo. Bożena w tym czasie usypiała Kazika.
Marię położyli w osobnym pokoju, żeby dobrze wypoczęła, jednak długo nie mogła zasnąć, nasłuchując, czy żaden z chłopców się nie przebudził. Tak się zamartwiła, iż dopiero nad ranem zmorzył ją mocny sen.
Gdy się obudziła, Bożena już krzątała się po kuchni, a chłopcy spokojnie spali.
A gdzie Pawełek? spytała zdziwiona Maria, widząc tylko synową.
Mamo, chodź na śniadanie, Paweł za chwilę wróci odpowiedziała Bożena, uśmiechając się do niej ciepło.
Po kilku minutach Paweł pojawił się w drzwiach, trzymając dużą paczkę.
Mamo, to dla ciebie. Otwórz, proszę powiedział z uśmiechem.
Maria otworzyła pudełko i ze zdumieniem zobaczyła w nim parę nowych butów. Z wrażenia nie mogła wydobyć z siebie słowa.
Dzieci, przecież to za drogi prezent! Nie powinnam przyjmować, mówiła prawie płacząc.
Dla nas nie są droższe niż twoja miłość, mamo. No, przymierz i chodź w zdrowiu odpowiedział łagodnie syn.
Maria założyła nowe buty i nie mogła się nadziwić skąd dzieci wiedziały, iż właśnie ich potrzebuje? Jej stare zdarły się zupełnie i nie nadawały się choćby do naprawy, a na nowe nie miała pieniędzy.
Nagle jeden z chłopców się rozpłakał i babcia, nie zdejmując nowych butów, pobiegła do wnuków.
Jaka ty jesteś kochana, dziękuję ci powiedział cicho Paweł do żony. Sam nigdy bym nie wpadł na taki prezent.
To nie była trudna zagadka odparła ciepło Bożena. Wczoraj przyszła mama, a nogi całe mokre, spojrzałam na ślady na podłodze, jej stare buty i wiedziałam już wszystko. To dla nas dużo, te trzy tysiące złotych, ale jeszcze zarobimy. A dla twojej mamy? To suma nie do zdobycia. Niech nosi ze zdrowiem objęła czule męża.
A Marii było niewypowiedzianie ciepło nie wiadomo, czy od nowych butów, czy od świadomości, iż jest potrzebna i kochana przez swoje dzieci.
