Wejdź, mamo, już na ciebie czekaliśmy powiedział syn, Piotr, a synowa zabrała jej płaszcz i podała kapcie teściowej. Uśmiech synowej nagle zmienił się w niepokój.
Janina weszła do pokoju gościnnego, a Gosia skinęła głową na podłogę, zauważając coś, co też dostrzegł Piotr mokre ślady na parkiecie. Oboje wymienili porozumiewawcze spojrzenia, ale chwilowo przemilczeli ten temat.
U Piotra i Gosi niedawno wydarzyła się radosna nowina na świat przyszły bliźnięta. Teraz maluchy trochę już podrosły i młodzi rodzice postanowili zgromadzić najbliższą rodzinę, by uczcić to niezwykłe wydarzenie.
Janina, od kilku lat emerytka, przyniosła chłopcom piękne, manualnie robione sweterki, które sama wydziergała. Na prezenty ze sklepu nie było ją stać brakowało jej pieniędzy, więc wahała się, czy przyjść z pustymi rękami. Jednak syn z synową nie dali za wygraną podkreślali, iż w tak ważnym dniu mama musi być z nimi.
Chłopców nazwano Wojtek i Zbyszek. Janina była przejęta tym wyborem: jej mąż też nazywał się Zbigniew, a ojciec Wojciech, więc Piotr podtrzymał rodzinną tradycję imion, co napawało Janinę dumą.
Jaki on śliczny, podobny do ciebie, Gosiu a ten do ciebie, Piotrze. Oj, całkiem się pogubiłam, są do siebie podobni jak dwie krople wody! śmiała się Janina, kręcąc się wokół kołyski, nie potrafiła odróżnić chłopców, tak byli podobni.
Piotr i Gosia tylko się śmiali, bo euforia i jednoczesne wzruszenie babci rozgrzewały ich serca.
Wieczorem, gdy wszyscy się rozeszli, Janina też zaczęła zbierać się do wyjścia. Gosia zerknęła wymownie na męża, a Piotr zaproponował:
Mamo, zostań u nas na noc. Jest już późno, nie wiadomo, czy autobus przyjedzie. A i pomożesz Gosi z bliźniakami dziś trzeba ich wykąpać i położyć spać.
No dobrze, synku, jak uważasz odpowiedziała cicho Janina.
Pomogła synowej posprzątać stół, pozmywała naczynia i wszystko starannie poukładała. Potem cała trójka zabrała się za wieczorną kąpiel maluchów. Ileż szczęścia było w oczach babci! Gosia podała jej jednego z chłopców, ale Janina niepewnie stwierdziła, iż boi się go trzymać, iż taki maleńki, może wyślizgnąć się z rąk.
Mamo, przecież wychowałaś Piotra i nie upadł ci ani raz! roześmiała się Gosia.
To było tak dawno temu, zdążyłam już zapomnieć, jak się trzyma dziecko na rękach usprawiedliwiała się Janina.
Gosia położyła Wojtusia w ramionach teściowej, a chłopiec od razu zasnął, jakby poczuł znajomy zapach i pełne bezpieczeństwo. Synowa w tym czasie lulała Zbyszka.
Janina dostała swój pokój, żeby mogła spokojnie się wyspać, ale sen nie przychodził. Nasłuchiwała przez całą noc, czy przypadkiem któryś z chłopców nie zapłacze. Tak ją to zmęczyło, iż dopiero nad ranem zasnęła, wyczerpana swoją czujnością.
Kiedy się obudziła, Gosia już przygotowała śniadanie, a maluchy jeszcze spały.
A gdzie Piotruś? spytała Janina nieco zaskoczona, widząc w kuchni tylko synową.
Proszę, mamo, siadaj do stołu. Piotr zaraz wróci odpowiedziała spokojnie Gosia, by uspokoić teściową.
Po kilku minutach Piotr pojawił się w drzwiach, niosąc wielkie pudło.
Mamo, to dla ciebie. Otwórz! zachęcał, uśmiechając się szeroko.
Janina otworzyła pudełko i aż zaniemówiła: leżały w nim nowe, ciepłe botki. Zaskoczona, nie mogła wypowiedzieć słowa.
Dzieci, to zbyt drogie, nie mogę przyjąć od was takiego prezentu wyjąkała, ze wzruszenia niemal płacząc.
Nie są droższe niż ty, mamusiu. No, przymierz je i ciesz się nimi! wyszeptał łagodnie syn.
Janina przymierzyła buty łzy wzruszenia cisnęły się do oczu. Jak to możliwe, iż dzieci wiedziały, jak bardzo potrzebuje nowego obuwia? Jej stare buty całkiem się rozpadły na nowe nie miała ani złotówki.
Nagle rozległ się płacz któregoś z maluchów i babcia w nowych butach, które właśnie przymierzyła, pobiegła do wnuków.
Jaka ty jesteś wspaniała, dziękuję ci powiedział cicho Piotr, obejmując żonę. Sam nigdy bym na to nie wpadł.
To nie wymagało detektywa. Wczoraj widziałam, jak mama weszła do mieszkania z mokrymi nogami. Spojrzałam na ślady na podłodze, na jej stare buty wszystko stało się jasne. Trzy tysiące złotych to dla nas dużo, ale jeszcze zarobimy. A dla twojej mamy to kwota nie do przeskoczenia. Niech jej służą na zdrowie Gosia delikatnie przytuliła męża.
A Janinie zrobiło się na duszy cieplej. Czy to od nowych butów, czy od tego, iż poczuła się znów ważna i niezbędna swoim dzieciom.
