Wejdź, mamo, już na ciebie czekamy mówi syn Tomek, a synowa podbiega, zabiera kurtkę i podaje kapcie teściowej. W jej uśmiechu pojawia się nagle nutka niepokoju.
Halina przeszła do pokoju, gdzie byli już inni goście. Kasia spojrzała wymownie na podłogę, a Tomek też zerknął w tym kierunku i zobaczył to samo co ona mokre ślady od drzwi aż do dywanu. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia, ale postanowili na razie nie poruszać tego tematu.
U Tomka i Kasi ostatnio wielka euforia urodziły im się bliźnięta! Chłopcy już trochę podrośli i w końcu nadszedł ten moment: trzeba świętować z najbliższą rodziną.
Halina, od kilku lat dumnie nosząca tytuł emerytki, przyniosła wnukom przepiękne sweterki i czapeczki własnoręcznie zrobione na drutach, bo na nowe ubranka w sklepie zwyczajnie jej nie stać nie ta emerytura. Ociągała się trochę z przyjściem, mówiła, iż przyjdzie innym razem ale syn z synową się uparli: w taki dzień, mamo, musisz być!
Chłopców nazwali Janek i Filip wybór imion bardzo Halinę ucieszył. Jej mąż miał na imię Filip, a ojciec Jan, więc syn wyraźnie podtrzymał tradycje rodzinne co do imion chłopców. No, serduszko się raduje.
Ależ on śliczny, podobny zupełnie do ciebie, Kasiu. A ten wykapany Tomek. Ojej, już się pogubiłam, są do siebie podobni jak dwie krople wody Halina chodząc wokół kojca, za nic nie mogła odróżnić, który jest który. Bo faktycznie, identyczne chłopaczki!
A Tomek z Kasią tylko się śmiali z tej babcinej euforii i lekkiej dezorientacji jak tu się nie uśmiechnąć?
Kiedy goście się rozeszli, Halina też już się zbierała, a Kasia spojrzała na męża i Tomek zasugerował, żeby mama została na noc:
Mamo, zostań, już późno, co jak autobusu nie będzie? A pomożesz Kasi wykąpać maluchy i położyć spać.
No dobrze, synku, jak trzeba, to trzeba odparła Halina.
Pomogła synowej zebrać wszystko ze stołu, umyła naczynia, poukładała. Potem razem zajęli się kąpaniem dzieci. Ileż szczęścia miała w oczach babcia aż trudno opisać. Synowa podała jej jednego z chłopców, a Halina aż się przestraszyła bała się, iż się wyślizgnie, taki mały i chudziutki!
Oj mamo, a Tomka to pani nie wypuściła ani razu z rąk śmiała się Kasia.
Ale to sto lat temu było, już nie pamiętam, jak się dzieci trzyma żaliła się Halina.
Ostatecznie Halina wzięła Janka na ręce, a chłopiec natychmiast zasnął, jakby poczuł, iż jest bezpieczny. Kasia utuliła do snu Filipa.
Urządzili Halinie oddzielny pokój, żeby mogła dobrze się wyspać, ale gdzie tam przewracała się na łóżku i nasłuchiwała, czy Janek, czy Filip nie kwili albo nie stęka. Taka już babcina robota Dopiero nad ranem naprawdę zasnęła z wyczerpania.
Kiedy wstała, w kuchni pachniało już świeżymi jajkami i chlebem. Kasia uwijała się przy śniadaniu, a chłopcy jeszcze spali.
A gdzie Tomek? zdziwiła się Halina, widząc tylko synową.
Proszę siadać, mamo, Tomek zaraz wróci odpowiedziała ze spokojem Kasia.
Po kilku minutach Tomek pojawił się w drzwiach z dużym pudełkiem.
Mamo, to dla ciebie. Otwórz! powiedział z uśmiechem.
Halina otworzyła pudełko, a tam nowe kozaki! Z wrażenia aż odebrało jej mowę.
Dzieci, one na pewno kosztowały majątek, nie mogę przyjąć takiego prezentu mówiła, ledwo powstrzymując łzy.
Mamusiu, nie są warte tyle, co ty dla nas. Przymierz, będą ci służyć! przekonywał łagodnie syn.
Halina założyła kozaki, sama nie mogła się nadziwić, skąd dzieci wiedziały, iż stare już się rozleciały i do żadnej szewskiej reanimacji się nie nadawały, a na nowe buty choćby w złotówkach brakowało.
Nagle któryś z chłopców się obudził i zapłakał, a babcia w nowych kozakach, oczywiście popędziła do pokoju.
Ale z ciebie spryciara, bardzo ci dziękuję szepnął Tomek żonie. Sam bym na to nie wpadł.
To nie było trudne, twoja mama przyszła wczoraj, a jej nogi całkiem mokre i slady aż do kuchni. Wystarczyło spojrzeć na te stare buty Dla nas trzy tysiące złotych to spora suma, ale jeszcze zarobimy. A dla niej to góra nie do zdobycia. Niech nosi i cieszy się, póki może Kasia przytuliła męża.
A Halinie było cieplutko, i to nie tylko od nowych kozaków. Najważniejsze, iż była potrzebna i kochana przez swoje dzieci.
