Wejdź, mamo, czekaliśmy na ciebie powiedział syn Rafał, a synowa zabrała płaszcz teściowej i podała jej kapcie. Nagle wyraz troski pojawił się na jej twarzy, zastępując uśmiech.
Helena weszła do salonu, gdzie czekali goście, a Justyna znacząco kiwnęła głową w stronę podłogi. Rafał od razu zauważył to samo, co ona na parkiecie widać było mokre ślady butów. Wymienili krótkie spojrzenie, ale postanowili na razie nie poruszać tego tematu.
Rafał i Justyna mieli wielki powód do euforii niedawno urodziły się im bliźnięta, chłopcy już trochę podrośli i w końcu rodzina mogła się spotkać, by wspólnie to uczcić.
Helena, od kilku lat już emerytka, przyniosła chłopcom piękne robione na drutach sweterki i czapeczki, które własnoręcznie zrobiła, bo na kupno czegoś w sklepie nie było jej stać. Z tego powodu trochę się opierała i tłumaczyła, iż przyjdzie następnym razem, ale syn z synową upragnili sobie, żeby mama była z nimi w tym ważnym dniu.
Chłopców nazwali Janek i Michał. Helenę ogromnie ucieszyły imiona wnuków, bo jej zmarły mąż miał na imię Michał, a ojciec Janek syn podtrzymał rodzinną tradycję imion męskich, co bardzo ją rozczuliło.
Ależ on jest śliczny, do ciebie podobny, Justynko. A ten do Rafałka! Zresztą… już się pogubiłam, są do siebie podobni jak dwie krople wody kręciła się Helena wokół kołyski i z uśmiechem próbowała zgadnąć, który jest który, bo chłopcy rzeczywiście byli identyczni.
Rafał i Justyna tylko się śmiali, widząc babcine rozczulenie i lekką nerwowość nie sposób było im nie uśmiechać się szeroko.
W końcu goście zaczęli się rozchodzić, a i Helena szykowała się już do wyjścia. Justyna spojrzała pytająco na męża; Rafał natychmiast zaproponował mamie, żeby została na noc:
Mamo, może zostaniesz? Już późno, autobus może nie jechać. A przy okazji pomożesz Justynie z chłopcami, dzisiaj mamy ich kąpać i kłaść spać.
Skoro nalegacie, dobrze, zostanę zgodziła się Helena.
Pomogła synowej zebrać ze stołu, umyła naczynia, wszystko poukładała. Potem wszyscy razem poszli kąpać chłopców. Helena aż promieniała z radości. Justyna podała jej jednego z maluchów na ręce, a ona trochę się bała wydawał jej się taki mały, jakby miał zaraz się wyślizgnąć.
Mamo, przecież Rafał jakoś podrósł i nigdy ci nie upadł! żartowała synowa.
Ależ to było tak dawno… Już zapomniałam, jak się trzyma takie maleństwa westchnęła z rozczuleniem Helena.
Ostatecznie Justyna podała Janka babci, a chłopczyk od razu zasnął w jej ramionach. Justyna zaś ukołysała do snu Michałka.
Syn z synową przygotowali Helenie osobny pokój, by mogła spokojnie spać, ale tej nocy i tak spać nie mogła. Cały czas nasłuchiwała czy chłopcy nie kwilą, nie kręcą się. Tak się wymęczyła tą czujnością, iż dopiero nad ranem naprawdę zasnęła.
O poranku, kiedy się obudziła, Justyna już szykowała śniadanie, a maluchy jeszcze spały.
A Rafał gdzie? zapytała Helena, nie widząc syna.
Mamo, siadaj, zaraz będzie, tylko coś załatwia odpowiedziała z uśmiechem synowa.
Po kilku minutach Rafał wrócił do domu, niosąc w rękach spory karton.
Mamo, to dla ciebie. Otwieraj powiedział z uśmiechem.
Helena otworzyła pudełko i zaniemówiła w środku była nowa para ciepłych kozaków. Oczy jej się zaszkliły.
Kochani, przecież to za drogi prezent, nie mogę od was czegoś takiego przyjąć mówiła, próbując opanować łzy.
Mamo, nie droższy niż ty dla nas. Zakładaj i noś na zdrowie Rafał objął ją mocno.
Helena przymierzyła buty i aż nie mogła uwierzyć skąd dzieci wiedziały, iż stare kozaki już się rozkleiły i choćby szewc nie daje nadziei? Na nowe nie było jej stać 1300 złotych to dla niej była ogromna suma.
Nagle w drugim pokoju rozległ się płacz któregoś z bliźniaków i Helena w nowych butach popędziła do wnuków.
Jaka ty jesteś kochana, dziękuję ci szepnął Rafał Justynie, kiedy zostali na chwilę sami. Gdyby nie ty, sam bym się nie domyślił…
Przecież wszystko było jasne Helena wczoraj miała przemoczone stopy, widziałam ślady na podłodze i jej stare kozaki. Dla nas 1300 złotych to dużo, ale jeszcze zarobimy. Dla twojej mamy to nieosiągalne. Będzie miała ciepło w nogach i w sercu Justyna przytuliła męża.
Helena długo nie mogła uwierzyć w swoje szczęście było jej tak ciepło, niewiadomo czy od nowych butów, czy od świadomości, iż jest tak ważna i potrzebna swoim dzieciom.
