NAD JEZIOREM SREBRNOLICYM
- Gdzie chcesz lecieć? - spytała chmurka Pędzipiórka słonika.
- Wszystko jedno - odparł Jakdłoń, któremu dusza siadła na ramieniu, bo bała się wysokości.
- Dobrze. Może pokażę ci najpierw moje ulubione jezioro Srebrnolice. Lubię się w nim przeglądać.
Chmurka poprosiła wicherka, aby popchnął ją na zachód i niebawem zbliżyli się do wspaniałej, lśniącej srebrem wody. W jej odbiciu słoń Jakdłoń pierwszy raz w życiu ujrzał siebie, wychylając się ostrożnie zza chmurki.
- Nie uważasz, iż trochę śmiesznie wyglądam z tą długą trąbą? - spytał niepewnie.
- Dlaczego śmiesznie? - odparła Pędzipiórka. - Nikt na świecie takiej nie ma. A znam chyba wszystkie zwierzęta.
- Mówisz? - ucieszył się słonik. O mało nie wpadł do wody, skacząc z radości.
A jezioro Srebrnolice zamruczało połyskliwie i przytakująco.
- Znasz jego język? - zaciekawił się Jakdłoń.
- O, tak, rozmawiamy sobie czasem. Jesteśmy właściwie rodzeństwem. Bo ja też jestem z tej samej wody. Jezioro paruje, a ja spływam nieraz do niego deszczem - odparła chmurka Pędzipiórka.
- Trochę to dziwne - westchnął słonik.
- Wiele jest dziwów na świecie. Trochę ci ich pokażę. Lećmy dalej…
I polecieli, żegnając się przedtem z jeziorem Srebrnolicym, które zafalowało po brzegach…
