Proszę, mamo, czekaliśmy na ciebie mówi syn Paweł, a synowa zabiera jej kurtkę i podaje kapcie teściowej. Nagle na jej twarzy pojawia się niepokój, który zastępuje uprzedni uśmiech.
Helena wchodzi do pokoju, gdzie czekają goście, a Zuzanna kiwa głową w stronę podłogi i Paweł dostrzega to samo co ona mokre ślady na panelach. Oboje wymieniają spojrzenia, ale postanawiają na razie nie poruszać tego tematu.
Paweł i Zuzanna mają wielki powód do euforii niedawno zostali rodzicami bliźniaków. Gdy dzieci trochę podrosły, postanowili zaprosić najbliższą rodzinę i urządzić małe święto.
Helena, od kilku lat emerytka, przyniosła wnukom przepiękne, własnoręcznie wydziergane sweterki, bo na nowe rzeczy w sklepie nie było jej stać. Nie chciała początkowo przychodzić, mówiła, iż odwiedzi ich innym razem, ale syn z synową nalegali, żeby w tak ważnym dniu mama była z nimi.
Chłopców nazwali Antoni i Kacper. Helena bardzo cieszyła się z wyboru imion, bo jej mąż był Antonim, a ojciec Kacprem syn, kontynuując rodzinne tradycje, sprawił jej ogromną radość.
Jaki śliczny, zupełnie jak ty, Zuzanno. A ten bardziej podobny do ciebie, Pawełku. Oj, już się pogubiłam, oni przecież wyglądają identycznie śmiała się Helena, biegając wokół kołyski i próbując rozróżnić chłopców.
A Paweł z Zuzanną tylko szczerze się uśmiechali, bo euforia i troska babci rozgrzewały serca całej rodziny.
Wszyscy goście rozeszli się do domu, a Helena także zaczęła się zbierać. Zuzanna spojrzała na męża, a Paweł zaproponował mamie, żeby została na noc:
Mamo, może zostaniesz? Jest już późno, może nie być autobusu. Przy okazji pomożesz Zuzannie z maluchami dziś musimy ich wykąpać i położyć spać.
Dobrze, synku, zostanę odpowiedziała Helena.
Pomogła synowej posprzątać ze stołu, potem zmyła naczynia i wszystko poukładała. Następnie wszyscy razem poszli kąpać dzieci. W oczach Heleny euforia mieszała się z obawą gdy synowa podała jej jednego z chłopców, powiedziała, iż się boi, bo jest taki malutki, iż aż strach, by jej nie wypadł z rąk.
Mamo, przecież Pawła jakoś pani wychowała, ani razu go nie upuściła śmieje się Zuzanna.
Ach, to było tak dawno, już nie pamiętam, jak się trzyma niemowlę martwi się Helena.
Zuzanna włożyła Antosia w ramiona teściowej, chłopczyk natychmiast zasnął, jakby czując znajome ciepło i bezpieczeństwo. Sama synowa kołysała Kacperka.
Dla Heleny posłali w osobnym pokoju, by mogła się wyspać, ale sen nie przychodził łatwo. Przez całą noc czujnie nasłuchiwała, czy nie płacze przypadkiem Antoś lub Kacperek. Zmęczona czuwaniem, mocno zasnęła dopiero nad ranem.
Kiedy się obudziła, Zuzanna była już w kuchni i przygotowywała śniadanie, a dzieci jeszcze spały.
A gdzie Paweł? zdziwiła się Helena, widząc w kuchni tylko synową.
Proszę, mamo, niech pani je śniadanie, Paweł zaraz wróci odpowiedziała Zuzanna, uspokajając teściową.
Po kilku minutach Paweł wrócił do domu z dużym kartonem w rękach.
Mamo, to dla ciebie. Otwórz powiedział, uśmiechając się szeroko.
Helena otworzyła pudełko i zobaczyła nową parę kozaków. Ze zdumienia nie mogła wydusić słowa.
Dzieci, to za drogi prezent, nie mogę od was przyjąć czegoś takiego wzruszyła się Helena niemal do łez.
Nie są cenniejsze od ciebie, mamo. Zakładaj je, niech służą jak najlepiej odrzekł łagodnie syn.
Helena założyła buty i nie mogła się nadziwić, skąd dzieci wiedziały, iż potrzebuje nowego obuwia stare kozaki rozpadły się już zupełnie, a pieniędzy na nowe nie miała.
Nagle któryś z maluchów zapłakał i babcia w nowych kozakach pobiegła do pokoju.
Jesteś niesamowita, dziękuję ci wyszeptał Paweł do żony. Sam bym na to nie wpadł.
To było oczywiste. Wczoraj zauważyłam, iż przyszła w przemoczonych butach, spojrzałam na ślady na podłodze, potem na te stare kozaki i wszystko stało się jasne. Dla nas 3 tysiące złotych to sporo, ale zarobimy jeszcze. Dla twojej mamy to suma nieosiągalna. Niech nosi na zdrowie odparła czule Zuzanna, obejmując męża.
Helena czuła się niezwykle szczęśliwa czy to przez nowe buty, czy przez świadomość, iż jest ważna i potrzebna swoim dzieciom.
