Wchodź, mamo, czekaliśmy na ciebie mówi syn, Tomek, a jego żona, Kasia, już przejmuje od niej płaszcz i podaje pantofle. Na twarzy Kasi krótką chwilę później zamiast uśmiechu pojawia się lekki niepokój.
Zofia weszła do salonu, gdzie czekali pozostali, a Kasia skinęła głową na podłogę i Tomek od razu zauważył to samo co ona: mokre ślady na panelach. Spojrzeli po sobie, ale na razie postanowili nie poruszać tego tematu.
Tomek i Kasia mieli wielką euforia niedawno urodziły im się bliźniaki, chłopcy już trochę podrośli i chcieli z tej okazji zebrać najbliższych na małą imprezę rodzinną.
Zofia, która od kilku lat jest już na emeryturze, przyniosła wnukom śliczne sweterki i czapeczki, które sama wydziergała, bo żeby coś kupić w sklepie, nie miała pieniędzy. Dlatego początkowo nie chciała przychodzić, tłumaczyła, iż odwiedzi ich następnym razem ale syn z synową uparli się, iż tego dnia nie może jej zabraknąć.
Chłopców nazwali Maciek i Kuba. Zofia była zachwycona wyborem imion, bo jej mąż był Jakubem, a ojciec Maciejem więc Tomek pięknie podtrzymał rodzinną tradycję, z czego była bardzo dumna.
Jaki on śliczny, do ciebie podobny, Kasiu. A ten to wykapany Tomek. A nie, zaraz, już się gubię oni przecież są do siebie podobni jak dwie krople wody! Zofia kręciła się przy łóżeczku i z rozbawieniem próbowała zgadnąć, który jest który.
Kasia i Tomek śmiali się serdecznie, bo euforia i lekkie zakłopotanie babci zawsze wywoływało u nich uśmiech.
Goście się rozeszli, a Zofia również zaczęła się zbierać. Kasia spojrzała na męża, a Tomek zaproponował mamie, żeby została na noc:
Mamo, zostań u nas, już późno, a pociągu możesz nie złapać. Przyda się też pomoc przy wieczornej kąpieli maluchów i usypianiu.
No dobrze, synku, skoro nalegasz zgodziła się Zofia.
Pomogła synowej sprzątnąć po kolacji, pozmywała, poukładała wszystko. Potem razem przygotowali dzieci do kąpieli. W oczach babci było tyle szczęścia! Kasia podała jej jednego z chłopców, a Zofia się speszyła:
Oj, Kasiu, boję się, taki maleńki, jeszcze mi z rąk wyślizgnie się
Mamo, wychowałaś Tomka, ani razu go nie upuściłaś! śmiała się Kasia.
Ale to było dawno, już nie pamiętam, jak się trzyma niemowlaka martwiła się Zofia.
W końcu Kasia wręczyła jej Maćka, a chłopczyk od razu zasnął w ramionach babci, jakby poczuł się zupełnie bezpieczny. Sama Kasia ukołysała Kubę.
Zofii przygotowano osobny pokój, by mogła się wyspać, ale długo nie mogła zasnąć. Nasłuchiwała, czy z pokoju dzieci nie dobiega jakiś kwilenie. Tak się tym wszystkim przejęła, iż dopiero tuż nad ranem udało jej się zdrzemnąć.
Gdy rano się obudziła, Kasia miała już gotowe śniadanie, a bliźniacy jeszcze smacznie spali.
A gdzie Tomek? zdziwiła się Zofia, widząc w kuchni tylko synową.
Mamo, siadaj do stołu, Tomek zaraz będzie uspokoiła ją Kasia.
Chwilę później do mieszkania wszedł Tomek z dużym pudełkiem w rękach.
Mamo, to dla ciebie. Otwórz proszę uśmiechnął się szeroko.
Zofia otworzyła pudełko i aż oniemiała w środku była para nowych butów zimowych.
Kochani, to przecież drogie, nie mogę przyjąć od was takiego prezentu… uroniła łzę.
Ależ możesz, mamusiu! Dla nas nie ma cenniejszej osoby. Zakładaj i niech ci się dobrze noszą odpowiedział syn z czułością.
Zofia przymierzyła kozaki i aż się zdziwiła, skąd wiedzieli, jak bardzo ich potrzebowała. Stare były już podarte i nie nadawały się do niczego, a na nowe nie było jej stać. Teraz zobaczyła na ich twarzach tyle troski, iż nie mogła ukryć wzruszenia.
Nagle jeden z chłopców zapłakał w pokoju, a babcia już w nowych butach aż pobiegła do wnuków.
To była świetna decyzja, Kasiu, dziękuję ci szepnął Tomek żonie. Sam bym nie wpadł na taki pomysł.
Nie było o czym myśleć uśmiechnęła się ciepło Kasia przytulając męża. Wczoraj zauważyłam ślady na podłodze, rzuciłam okiem na jej stare kozaki i już wiedziałam, iż to czas na prezent. Dla nas trzy tysiące złotych to sporo, ale jeszcze zarobimy. Twoja mama sama nigdy by sobie nie pozwoliła na taki zakup, dla niej to majątek. Niech jej się dobrze noszą.
A Zofii zrobiło się tak ciepło w sercu, iż nie wiedziała, czy to przez nowe buty, czy przez to, jak bardzo czuła się potrzebna i kochana przez własne dzieci i wnuki.
