Wchodź, mamo, czekaliśmy na ciebie mówi syn, Tomek, a synowa, Kasia, zdejmuje jej płaszcz i podaje kapcie. Nagle jej uśmiech znika, a na twarzy pojawia się lekkie zmartwienie.
Pani Maria weszła do salonu, a Kasia skinęła głową na podłogę, więc Tomek od razu zobaczył to samo, co ona wilgotne ślady na parkiecie. Tylko spojrzeli na siebie znacząco, ale uznali, iż lepiej teraz nie roztrząsać tego tematu.
U Tomka i Kasi wielka euforia niedawno urodziły im się bliźnięta. Maluchy trochę już podrosły, więc postanowili zaprosić najbliższych, żeby świętować ten wyjątkowy dzień.
Maria, która od kilku lat jest już na emeryturze, przyniosła dla maluchów piękne, własnoręcznie zrobione sweterki i czapeczki, bo nie miała pieniędzy, żeby coś kupić w sklepie. Nie chciała się choćby wybierać tłumaczyła, iż przyjdzie innym razem. Syn i synowa jednak się uparli, iż w taki dzień matka musi być z nimi.
Chłopców nazwali Wojtek i Kuba. Maria była zachwycona wyborem imion, bo jej mąż miał na imię Kuba, a ojciec był Wojciechem. Bardzo ją cieszyło, iż syn kontynuuje rodzinne tradycje.
Ależ te dzieciaki są śliczne! Wojtusia to zupełnie jak ty, Kasiu, a Kuba cały Tomek! Ojej, już się pogubiłam, który jest który wybuchła śmiechem Maria i kręciła się wokół kołyski. W sumie mieli takie same buzie, jak dwie krople wody.
Tomek i Kasia też się z tego szczerze śmiali. euforia babci i jej lekkie zakłopotanie były wręcz zaraźliwe.
Pod wieczór goście się rozeszli, a Maria też zaczęła się zbierać. Kasia spojrzała na męża, a Tomek zaproponował matce, żeby została na noc:
Mamo, może zostaniesz? Robi się późno, a autobusy rzadko jeżdżą. Pomożesz Kasi z maluchami dziś ich trzeba wykąpać i ułożyć do spania.
No dobrze, synku, jak uważasz odparła Maria.
Pomogła synowej zebrać ze stołu, umyła naczynia, wszystko posprzątała. Potem poszli razem kąpać dzieci. W oczach Marii widać było szczęście. Synowa dała jej na ręce jednego z chłopców, ale Maria trochę się bała mówiła, iż maluszek taki maleńki, iż jeszcze mógłby się wyślizgnąć.
Mamo, przecież wychowałaś Tomka, ani razu go nie upuściłaś! śmiała się Kasia.
Ale to było tyle lat temu, już choćby nie pamiętam, jak się trzyma malucha żaliła się Maria.
Kasia wręczyła babci Wojtusia. Maluszek od razu zasnął jakby czuł, iż jest u kogoś bliskiego i wszystko jest w porządku. Kasia sama ukołysała Kubusia.
Marię położyli w oddzielnym pokoju, żeby porządnie się wyspała, ale prawie całą noc nasłuchiwała, czy Wojtuś albo Kuba nie zapłaczą. Taka już jest miłość babci w końcu nad ranem udało jej się zmrużyć oko.
Rano, gdy się obudziła, Kasia już miała gotowe śniadanie, a chłopcy jeszcze spali.
A gdzie Tomek? zapytała Maria, widząc w kuchni tylko synową.
Mamo, chodź, zjedz coś. Tomek zaraz wróci Kasia próbowała ją uspokoić.
Po kilku minutach Tomek już był z powrotem, niosąc spore pudełko.
Mamo, to dla ciebie. Otwieraj! uśmiechnął się szeroko.
Maria otworzyła pudło i aż oniemiała ze zdumienia w środku była nowa para kozaczków. Maria aż oniemiała z wrażenia.
Dzieci, to za drogie rzeczy, nie mogę przyjąć takiego prezentu! powiedziała łamiącym się głosem.
Nie są wartę tyle, co ty, mamo. Zakładaj i noś na zdrowie odpowiedział Tomek z ciepłym uśmiechem.
Maria przymierzyła buty i nie mogła wyjść z podziwu, skąd dzieci wiedziały, iż ich potrzebuje. Jej stare już nie nadawały się do noszenia, podeszwy całkiem się rozkleiły, a na nowe, za 300 złotych, nie miała choćby co marzyć.
Nagle jedno z dzieci zaczęło płakać i babcia, w nowiutkich butach, pobiegła do pokoju.
Jesteś niesamowita, Kasiu, dzięki szepnął Tomek żonie. Sam bym nie wpadł na taki pomysł.
To nie było trudne odparła, tuląc go delikatnie. Wczoraj, jak przyszła, miała zupełnie mokre stopy. Zobaczyłam ślady na podłodze i od razu wszystko było jasne. Dla nas 300 złotych to sporo, ale zarobimy jeszcze. A dla twojej mamy to suma nie do przeskoczenia. Niech jej dobrze służą.
Marię rozpierało szczęście czy to od tych nowych kozaczków, czy przez to, iż czuła się najważniejsza dla swoich dzieci Sama już nie wiedziała.
