Nazywam się Marek, mam trzydzieści cztery lata i od ośmiu miesięcy jestem mężem Anki. Piszę to, żeby ktoś wreszcie usłyszał, jak to wyglądało z mojej strony, bo teściowa opowiada tę historię tak, iż wychodzę na potwora, a ja po prostu chciałem napić się kawy z własną żoną.
Ta kawiarnia na Puławskiej, "Słoneczny Dzień", to w ogóle był wybór Ireny, mojej teściowej. Miejsce z pretensjami: drewniane stoliki, kredowe tablice z cenami, latte za siedemnaście złotych. Umówiliśmy się tam w sobotę, bo Irena chciała "w spokoju pogadać o przyszłości warsztatu". Mój warsztat samochodowy w Piasecznie, ten, który prowadzę od sześciu lat, odkąd ojciec przekazał mi go po zawale.
Usiedliśmy przy oknie. Zosia, nasza córka, ma cztery miesiące i akurat zaczęła marudzić, więc Anka, bez pytania kogokolwiek o zgodę, odsłoniła sutek i zaczęła karmić. Nakrywała się chusteczką, robiła to dyskretnie, jak zawsze. Ale Irena zesztywniała, odłożyła łyżeczkę na spodeczek z takim brzękiem, iż sąsiedni stolik się odwrócił.
— Może do toalety? — powiedziała. Nie szeptem. Tak, żeby usłyszał barista.
I tu muszę być szczery: przez sekundę się zawahałem. Nie bo się wstydziłem Anki, tylko bo wiedziałem, co się zaraz stanie, i już miałem tego dość. Cała ta sytuacja z warsztatem ciągnęła się od miesiąca — Irena chciała, żebym wziął do spółki jej brata, Waldka, bezrobotnego mechanika, który raz zepsuł mi skrzynię biegów w klientowskim Golfie i choćby się nie przyznał. Kawa miała być pretekstem do tej rozmowy. Karmienie było tylko zapalnikiem.
Anka podniosła głowę i powiedziała spokojnym, ale twardym głosem:
— Karmię swoją córkę. Zostajemy tu.
Irena spojrzała na mnie, czekając, iż się przyłączę do jej strony, jak zawsze. I tu jest ta część, której ludzie nie widzą, kiedy słuchają tej historii od niej: ja nie milczałem z tchórzostwa. Milczałem, bo liczyłem w głowie, ile razy w ciągu tych ośmiu miesięcy ustępowałem matce, żeby nie robić scen. Doliczyłem do trzynastu.
— Mamo — powiedziałem — Anka nikomu nie przeszkadza. Zosia jest głodna.
Kelnerka, młoda dziewczyna z tatuażem konwalii na przedramieniu, podeszła zapytać, czy wszystko w porządku, bo inni goście już patrzyli. Irena wykorzystała to jak trybunę.
— Może pani powiedzieć synowej, iż to nieprzyzwoite w miejscu publicznym?
Kelnerka spojrzała na Ankę, na dziecko, na filiżankę stygnącej kawy przed Ireną, i powiedziała tylko:
— U nas nikogo nie prosimy o wyjście, kiedy karmi dziecko. Podać państwu jeszcze wodę?
Zrobiła się cisza, w której słychać było tylko espresso z maszyny za barem i skrzypienie krzesła, na którym Irena się poruszyła. Nikt się nie odezwał przez dobre pół minuty. Ja patrzyłem na swoją filiżankę, bo wiedziałem, iż jeżeli teraz podniosę wzrok na matkę, powiem coś, czego nie da się odwołać.
Irena wstała, zostawiła dwadzieścia złotych na stoliku, chociaż rachunek jeszcze nie przyszedł, i wyszła bez słowa. Zosia skończyła jeść, Anka poprawiła bluzkę, a ja zamówiłem dla niej jeszcze jedno ciasto, bo widziałem, iż ręce jej się trzęsą, choć twarz miała opanowaną.
Wróciliśmy do domu bez rozmowy o warsztacie. Irena zadzwoniła w niedzielę wieczorem, jakby nic się nie stało, i zapytała, kiedy podpiszemy papiery o wejściu Waldka do spółki. Powiedziałem jej wtedy coś, co powinienem powiedzieć już rok temu:
— Mamo, warsztat jest mój. Tata zapisał go na mnie, nie na rodzinę. Nie wezmę Waldka, i nie będziemy więcej rozmawiać o pracy przy stole, przy którym jest moja żona i moja córka.
Odłożyła słuchawkę. Trzy dni później przyszła do warsztatu, kiedy akurat rozkładałem silnik z Passata, i powiedziała, iż "przemyślała" i iż rozumie, iż to moja firma. Nie przeprosiła za kawiarnię — tego się po niej nie doczekam, znam ją trzydzieści cztery lata.
Ale w poniedziałek poszedłem z Anką do notariusza przy Marszałkowskiej i zmieniłem pełnomocnictwo do firmowego konta — od dzisiaj jedynymi osobami z dostępem do rachunku warsztatu jesteśmy ja i Anka, nikt z rodziny. Koszt: sto osiemdziesiąt złotych za akt. Irena się o tym dowiedziała, kiedy poszła do banku sprawdzić stan konta, z którego przez lata "pożyczała" na różne pilne sprawy Waldka, i okazało się, iż karta już nie działa.
Zadzwoniła wieczorem. Nie krzyczała. Zapytała tylko, cicho, czy to zemsta za kawiarnię.
— Nie, mamo — odpowiedziałem. — To jest po prostu mój warsztat i moja rodzina. Osiem miesięcy temu obiecałem Ance, iż postawię ją na pierwszym miejscu. Trzynaście razy tego nie zrobiłem. To jest czternasty.
Nie odpowiedziała. Odłożyłem telefon na stół, obok filiżanki z resztką zimnej kawy, którą Anka zrobiła mi tego ranka i o której zupełnie zapomniałem.
