Dziewięćdziesiąt siedem lat skończyłem w środę, dwudziestego trzeciego września. Kupiłem sobie w Delikatesach Centrum przy Grójeckiej kawałek sernika, bo cały nie miał sensu, kto by go zjadł. Zapaliłem jedną świeczkę, tę, co została z zeszłego roku, w szufladzie leżała między śrubokrętami. Zdjąłem obrączkę, żeby nie zabrudzić jej lukrem, i zrobiłem sobie zdjęcie telefonem, który wnuczka sąsiadki ustawiła mi rok temu. Wysłałem tę fotkę do syna. Nie zadzwonił nikt. Ani syn, ani synowa, ani wnuk, którego ostatni raz widziałem, jak miał dwanaście lat, a teraz podobno studiuje coś z informatyki we Wrocławiu.
Nazywam się Tadeusz Wrona i mieszkam sam nad dawnym warsztatem samochodowym na Ochocie, ten sam, który prowadziłem czterdzieści jeden lat. Syn, Bartek, przejął go po mnie osiem lat temu — a adekwatnie nie przejął, tylko sam sobie przepisał, kiedy leżałem w szpitalu na Banacha po operacji biodra. Podpisałem wtedy pełnomocnictwo, bo powiedział, iż to tylko do spraw bankowych, żeby ktoś mógł za mnie zapłacić za prąd i ZUS. Za dwa tygodnie okazało się, iż warsztat, mieszkanie na piętrze i garaż na Grójeckiej są już na niego. Notariusz przy Alejach Jerozolimskich, pan Kowalczyk, powiedział mi później, iż wszystko było zrobione zgodnie z prawem, tylko iż ja nie do końca rozumiałem, co podpisuję, bo po znieczuleniu głowa mi jeszcze szumiała.
Nie robiłem z tego afery. Co miałem zrobić, mieć dziewięćdziesiąt jeden lat i procesować się z własnym synem? Ludzie by gadali na całej ulicy. Wyprowadziłem się na górę, do jednego pokoju, tam gdzie kiedyś magazynowałem opony zimowe. Mam czajnik, mam telewizor, sąsiadka z dołu, pani Henia, przynosi mi czasem rosół w słoiku po ogórkach. Kot jej, rudy, łazi po moim parapecie i to jest w zasadzie jedyne towarzystwo, jakie mam poza telewizją.
Bartek zadzwonił do mnie ostatni raz na Wielkanoc, chyba trzy lata temu, powiedzieć, iż warsztat idzie źle i iż może będzie musiał sprzedać część działki pod myjnię samochodową. Nie pytał mnie o zdanie. Po prostu informował. Od tamtej pory cisza. Wysyłałem mu życzenia na urodziny, na Boże Narodzenie, zawsze smsem, bo dzwonić się bał. Odpisywał czasem "dzięki", czasem wcale.
Więc tego dnia, dwudziestego trzeciego, zjadłem sernik przy oknie, popatrzyłem na dach warsztatu, który kiedyś pachniał olejem silnikowym i moimi rękami, a teraz stoi tam neon "Auto Detailing Wrona i Syn" — chociaż syna jednego, nie dwóch, jakby ktoś liczył mnie za firmę, nie za ojca. Telefon zadzwonił kwadrans po ósmej wieczorem. Numer nieznany, kierunkowy wrocławski.
To był wnuk. Kacper. Powiedział, iż dostał moje zdjęcie od ojca, bo ojciec przesłał mu je bez komentarza, tylko z podpisem "zobacz co robi dziadek". Kacper zapytał, czy może przyjechać w weekend. Powiedziałem, iż drzwi zawsze otwarte, tylko winda u mnie nie działa od dwóch lat, więc trzeba na piechotę na drugie piętro.
Przyjechał w sobotę, dwudziestego szóstego, z plecakiem i z laptopem, bo miał jakieś zajęcia zdalne w niedzielę. Usiadł na moim starym fotelu, tym z warsztatu, obitym sztuczną skórą, i zapytał wprost, dlaczego mieszkam nad garażem, skoro to niby mój dom. Powiedziałem mu wszystko, bez owijania w bawełnę — o pełnomocnictwie, o notariuszu, o tym, iż nigdy nie widziałem żadnego aktu własności na oczy, tylko podpis pod dokumentem, którego nie doczytałem.
Kacper nic nie powiedział, tylko wyjął telefon i sfotografował moją szufladę z papierami, tę starą, po żonie, z metalowym zamkiem. Zapytał, czy może zabrać kopie do domu. Nie wiedziałem po co, ale dałem.
Trzy tygodnie później, w piątek, siedemnastego października, przed warsztatem zatrzymał się srebrny volkswagen caddy z napisem kancelarii prawnej na drzwiach. Wysiadła z niego kobieta w garsonce, przedstawiła się jako radca prawny, i razem z nią, z tyłu, wysiadł Kacper. Bartek akurat mył felgi klientowi na podjeździe, w kombinezonie roboczym, i kiedy ich zobaczył, wytarł ręce w szmatę tak, iż farba do opon została mu na palcach.
Radca prawny powiedziała spokojnym, urzędowym tonem, iż w imieniu Tadeusza Wrony składa wniosek o zbadanie ważności pełnomocnictwa sprzed ośmiu lat, powołując się na stan zdrowia po zabiegu i na dokumentację medyczną ze szpitala klinicznego przy Banacha, którą Kacper zdążył wyciągnąć z archiwum, bo miał upoważnienie jako wnuk najbliższej rodziny. Bartek zbladł i zapytał, o co w ogóle chodzi, przecież ojciec się zgodził, podpisał.
Wyszedłem wtedy z bramy, o lasce, bo bez laski już nie chodzę od zimy. Powiedziałem mu prosto w oczy, iż zgodziłem się zapłacić rachunek za prąd, a nie oddać czterdzieści jeden lat swojego życia. Że warsztat wart jest według wyceny rzeczoznawcy osiemset dwadzieścia tysięcy złotych razem z działką, i iż chcę połowę udziałów zapisanych na siebie z powrotem, notarialnie, do końca miesiąca, albo sprawa idzie do sądu rejonowego na Grójeckiej i będzie się ciągnąć, aż któreś z nas umrze, a ja mam dziewięćdziesiąt siedem lat, więc raczej się śpieszę.
Bartek nic nie odpowiedział od razu. Stał z tą szmatą w ręku, patrzył to na mnie, to na Kacpra, jakby dopiero teraz zobaczył, iż syn ma już dwadzieścia trzy lata i własne zdanie. W końcu powiedział cicho, iż musi to przemyśleć, iż nie chciał, żeby tak wyszło, iż po prostu bał się, iż firma upadnie, jak zacznie się urzędowa wojna o spadek jeszcze za mojego życia.
Nie przyjąłem tego tłumaczenia i nie musiałem. Poszedłem z radcą prawną do notariusza, tego samego, pana Kowalczyka, i we wtorek, dwudziestego pierwszego października, podpisaliśmy nowy akt: połowa nieruchomości wraca na moje nazwisko, dożywotnie prawo do mieszkania na piętrze zamiast pokoju z oponami, i osobny zapis, iż warsztat po mojej śmierci ma być podzielony między Bartka i Kacpra po równo, nie jednoosobowo.
Kacper przyjeżdża teraz co drugi weekend, czasem zostaje na noc na starej wersalce. Bartek przychodzi na górę raz w tygodniu, we wtorki, kiedy warsztat jest zamknięty, przynosi zakupy i siedzi z dziesięć minut, nie dłużej, bo chyba wciąż nie wie, jak ze mną rozmawiać. To nie pozostało to, co było, zanim zachorowałem. Ale w zeszłą środę, na moje dziewięćdziesiąte osiem, przyszli obaj, z tortem z cukierni na Kopińskiej, i Kacper zapalił dziewięćdziesiąt osiem świeczek, po jednej z każdej paczki, jaką znalazł w markecie. Zdmuchnąłem je w trzech podejściach. Rudy kot pani Heni wskoczył na parapet i patrzył na to wszystko przez szybę, jakby też się dziwił, iż ktoś w końcu przyszedł.
