Pani Krystyna z sekretariatu Zespołu Szkół numer osiem w Gnieźnie pamięta tamten poniedziałek co do minuty. Ósma piętnaście, dzwonek na pierwszą lekcję, a w dzienniku elektronicznym dwa nazwiska świecą się na czerwono: Olek i Zuzia Wawrzyniak, siódma i piąta klasa. Nieobecność nieusprawiedliwiona. Zadzwoniła do matki, Agaty — głucha cisza, numer po trzecim sygnale się rozłączał. Zadzwoniła do ojca, Marka — automat poinformował, iż abonent jest czasowo niedostępny.
Nikt w szkole nie wiedział, iż dom przy Gnieźnieńskiej już od soboty stoi pusty.
Agata Wawrzyniak miała czterdzieści jeden lat i warsztat samochodowy, który razem z mężem prowadziła od jedenastu lat — mały, trzy stanowiska, specjalizacja: zawieszenia i klimatyzacje. Marek zajmował się częścią techniczną, ona papierami, klientami, ZUS-em. Na papierze firma należała w całości do niego — tak było wygodniej przy kredycie na halę, tłumaczył wtedy, przy akcie notarialnym w 2015 roku. Agata podpisała, bo ufała. Bo przez jedenaście lat wspólnie odkładali na tę halę co miesiąc po osiemset złotych, bo razem jeździli po złomowiska po części, bo to był ICH warsztat, nieważne, czyje nazwisko w KRS-ie.
W piątek wieczorem Marek wrócił z piwem dla kolegów, którym pomagał przy wymianie sprzęgła, i powiedział to tak, jakby mówił o pogodzie:
— Wiesz, iż ja od miesiąca mieszkam u Oli. Dzieci biorę w weekendy, warsztat zostaje przy mnie, bo to moja firma. Ty się wyprowadzasz.
Agata trzymała chochlę nad garnkiem zupy pomidorowej i zacisnęła na niej palce, aż pobielały kostki.
— Jak to twoja firma. Jedenaście lat…
— Formalnie moja. Papiery to papiery, Agata.
Nie krzyczała. Nie rzuciła talerzem. Wyłączyła gaz pod zupą, poszła do sypialni, wyjęła z szafy teczkę z dokumentami, którą trzymała pod swetrami — odpis aktu notarialnego, wyciągi z konta firmowego, umowy leasingowe na podnośnik i sprężarkę, które podpisywała jako pełnomocnik. Przez całą sobotę pakowała się po cichu, dzieciom powiedziała, iż jadą na kilka dni do babci pod Trzemeszno, bo tata musi odpocząć. Zuzia zapytała, czy zabierze chomika. Agata obiecała, iż tak, i to było jedyne, co wtedy ustaliła na pewno.
W niedzielę rano byli już u matki Agaty, pięćdziesiąt kilometrów od Gniezna, w domu z ogródkiem, gdzie pachniało kiszoną kapustą i gdzie telewizor w kuchni cały dzień mamrotał programy śniadaniowe. Babcia Zofia nie zadawała pytań, tylko postawiła na stole dwa talerze z plackami ziemniaczanymi i powiedziała: jedzcie, dzieci, a wy, Agato, siadajcie, bo blada jesteście jak ściana.
Poniedziałek rano szkoła zaczęła dzwonić. Wtorek — już nie tylko sekretariat, ale i wychowawczyni, zaniepokojona, bo zniknięcie bez słowa z dnia na dzień u dwójki rodzeństwa naraz to był sygnał, którego nie dało się zignorować. We wtorek po południu zadzwoniła też do Marka, a ten, wściekły i zaskoczony, pojechał prosto na Gnieźnieńską i zastał pusty dom — szafy otwarte, połowa ubrań zniknęła, na lodówce kartka: "Jesteśmy bezpieczni, zadzwonię, jak będę gotowa. A."
Zadzwonił tego samego wieczoru. Agata odebrała, wyszła z kuchni na ganek, żeby matka nie słyszała.
— Co ty wyprawiasz, ludzie myślą, iż cię porwałem, szkoła dzwoni na policję…
— Nie porwałeś mnie. Wyrzuciłeś z firmy, którą budowaliśmy razem. To nie to samo, Marek.
— Wróć, porozmawiamy jak dorośli.
— Rozmawialiśmy. W piątek. Przy zupie.
Odłożyła telefon i tej samej nocy napisała do znajomej z liceum, Beaty, która od ośmiu lat była radcą prawnym w Poznaniu i specjalizowała się w prawie gospodarczym. Spotkały się we środę w kawiarni przy Starym Rynku. Beata przeglądała papiery półtorej godziny, popijając wystygłą kawę, i w końcu powiedziała to, czego Agata się nie spodziewała:
— Masz tu coś, czego on chyba nie pamięta, iż podpisał. Pełnomocnictwo notarialne z 2017 roku do zarządzania rachunkiem firmowym i zawierania umów leasingowych w imieniu firmy. Nieodwołane. I umowę pożyczki, którą dałaś firmie na zakup podnośnika — sto dwadzieścia tysięcy złotych z twojego konta osobistego, ze spadku po ojcu. To jest twój realny wkład, udokumentowany, niezależnie od tego, czyje nazwisko w KRS-ie.
W czwartek Agata, działając na podstawie wciąż ważnego pełnomocnictwa, złożyła w banku wniosek o zablokowanie dostępu Marka do konta firmowego do czasu wyjaśnienia sporu — formalność, na którą pełnomocnictwo jej pozwalało, bank potwierdził to w ciągu dnia. Jednocześnie Beata wysłała do Marka pismo z wezwaniem do zwrotu stu dwudziestu tysięcy złotych tytułem pożyczki udzielonej firmie, z terminem czternastu dni, oraz informacją, iż dalsze prowadzenie działalności bez porozumienia w sprawie tej kwoty będzie się wiązało z pozwem.
Marek zjawił się w Trzemesznie w sobotę, bez zapowiedzi, z dokumentem w ręku, czerwony na twarzy. Zastał Agatę na ganku, obierającą ziemniaki do garnka.
— Zablokowałaś mi konto. Przez ciebie nie mogę zapłacić dostawcy za części, zamówienie stoi.
— To nie ja cię zablokowałam. To pełnomocnictwo, które sam mi dałeś dwa lata temu i nigdy nie odwołałeś. Odblokuję, jak dogadamy się w sprawie stu dwudziestu tysięcy i udziału w firmie.
— Nie ma mowy o udziale, to moja firma na papierze…
— Na papierze. A sto dwadzieścia tysięcy to papier z mojego konta, Marek. Masz dwa wyjścia: albo oddajesz mi tę kwotę w ciągu dwóch tygodni, albo podpisujesz mi piętnaście procent udziałów w firmie jako spłatę pożyczki w naturze. Beata przygotowała już oba warianty umowy.
Marek przełożył pismo z ręki do ręki, złożył je na pół, potem jeszcze raz, aż zrobiło się z niego sztywny, mały kwadrat. Nie krzyczał już. Powiedział tylko, iż musi to przemyśleć, i wyjechał.
Dwa tygodnie później, w kancelarii Beaty przy ulicy Fredry w Poznaniu, podpisał umowę przeniesienia piętnastu procent udziałów w warsztacie na Agatę jako rozliczenie pożyczki, z jednoczesnym zobowiązaniem do wypłacania jej comiesięcznej kwoty z zysku proporcjonalnej do udziału. Olek i Zuzia wrócili do szkoły w Gnieźnie od poniedziałku — Agata wynajęła niewielkie mieszkanie trzy przecznice od ich starej szkoły, żeby nie musiały się przenosić, a chomika, jak obiecała, zabrała ze sobą w przezroczystej klatce na tylnym siedzeniu swojego citroena. Marek odbiera dzieci w co drugi weekend, a na konto Agaty, piętnastego każdego miesiąca, wpływa przelew z tytułem "udział w zysku — warsztat".
