Nazywam się Dawid, mam trzydzieści dwa lata i przez cztery lata prowadziłem warsztat wulkanizacyjny przy ulicy Grunwaldzkiej w Bydgoszczy, który należał kiedyś do mojego teścia. Piszę to, bo w internecie krąży już wersja mojej teściowej, Grażyny, i chcę, żeby ktoś usłyszał, jak to wyglądało z mojej strony.
Ożeniłem się z Anką jedenaście lat temu. Jej ojciec, pan Zdzisław, prowadził warsztat od lat dziewięćdziesiątych — dwa kanały, kompresor, który trzeba było kopnąć, żeby ruszył, i zapach gumy i oleju, którego nie da się wywietrzyć choćby zimą przy otwartej bramie. Kiedy zaczął chorować, to ja tam siedziałem po nocach, nie szwagier, który mieszka w Berlinie i dzwonił raz na miesiąc zapytać, czy tata jeszcze żyje. Ja uczyłem się wymieniać opony, ja jeździłem po części do hurtowni na Fordońskiej, ja płaciłem ZUS za dwóch pracowników, kiedy pan Zdzisław leżał w Szpitalu Wojewódzkim po drugim zawale.
Zmarł w lutym, trzy lata temu. Zostawił testament — cały warsztat na mnie. Nie na Ankę, na mnie, bo — jak mi kiedyś powiedział, popijając piwo Żywiec Białe w tym swoim gabinecie z kalendarzem opon na ścianie — "ty jeden się tym zająłeś, reszta tylko gadała". Grażyna, jego żona, moja teściowa, była przy tym. Nic nie powiedziała wtedy. Powiedziała później, dużo później.
Przez dwa lata było w porządku. Płaciłem jej z zysków, bo tak się umówiliśmy — trzy tysiące złotych miesięcznie, żeby miała na życie, mimo iż papierowo nic jej się nie należało. Anka pracowała w warsztacie przy kasie, w soboty przyprowadzała naszą córkę, siedmioletnią Zosię, która bawiła się śrubkami w kącie i wracała do domu cała czarna od smaru.
A potem Grażyna zaczęła przychodzić coraz częściej. Nie z wizytą — z pretensjami. Że kanał drugi stoi pusty, iż mogłabym go wynająć koledze, iż za mało zarabiam, iż ona by to lepiej prowadziła. Raz przyszła w środę rano, kiedy miałem klienta z audi na podnośniku, i zaczęła krzyczeć na cały warsztat, iż okradam jej wnuczkę, iż wszystko powinno być zapisane na Zosię, nie na mnie. Klient wyszedł bez zapłaty. Straciłem tego dnia sześćset złotych i klienta na stałe.
Powiedziałem jej wtedy — spokojnie, bo naprawdę próbowałem być spokojny — iż jeżeli chce rozmawiać o pieniądzach, to umówmy się na kawę, nie na krzyk przy podnośniku. Odpowiedziała, iż ja nie mam prawa jej niczego proponować, bo warsztat i tak powinien wrócić "do rodziny", czyli — jak zrozumiałem — do niej i do jej syna w Berlinie, który przez dwadzieścia lat nie wymienił tu ani jednej opony.
To był początek końca. Grażyna zaczęła dzwonić do klientów, których numery znalazła w starym zeszycie pana Zdzisława, i mówić im, iż warsztat "zmienia właściciela" i żeby jeszcze poczekali z zamówieniami. Dwóch stałych klientów odeszło do konkurencji przy Fordońskiej. Anka zaczęła się ze mną kłócić — nie dlatego, iż wierzyła matce, tylko dlatego, iż była zmęczona byciem między nami. Spałem czasem w warsztacie, na starej kanapie w biurze, żeby nie wracać do domu, gdzie każda kolacja kończyła się pytaniem "a co z mamą".
Przełom przyszedł w lipcu, w sobotę, kiedy Grażyna przyszła z prawnikiem. Nie zapowiedziana, nie umówiona — po prostu weszła z jakimś mężczyzną w garniturze, który położył na moim biurku pismo. Żądanie unieważnienia testamentu, powołanie się na to, iż pan Zdzisław "nie był w pełni władz umysłowych" w chwili podpisania. To było kłamstwo i wiedziałem, iż jest kłamstwem — mam nagranie z telefonu z tamtego dnia, bo akurat nagrywałem, jak tłumaczy mi harmonogram serwisów, ostry jak brzytwa, cytujący ceny opon z pamięci.
Powiedziałem jej, patrząc prosto w oczy, iż mogę jej pokazać to nagranie w sądzie, jeżeli chce iść tą drogą. Że mogę też pokazać wyciąg z konta, gdzie przez dwa lata co miesiąc leci na jej numer trzy tysiące złotych, które prawnie nie muszę płacić. Zbladła. Prawnik zaczął coś mówić o "ugodzie", ale ja już nie słuchałem.
Wtedy powiedziałem to, czego wcześniej nigdy bym nie powiedział: iż od przyszłego miesiąca przelewy się kończą. Nie dlatego, iż chcę jej zrobić na złość, tylko dlatego, iż nie da się prowadzić firmy i jednocześnie płacić komuś, kto tę firmę próbuje mi odebrać przez sąd.
Grażyna wyszła tego dnia bez słowa. Prawnik zabrał ze sobą teczkę z pismem, którego nigdy nie złożyła w sądzie — sprawdzałem później w wydziale cywilnym, nie ma takiej sprawy w rejestrze.
Dziś mija czternaście miesięcy. Warsztat stoi, kanały pełne, mam trzeciego pracownika. Anka wróciła do pracy przy kasie na pełen etat, Zosia dalej bawi się śrubkami w kącie. Grażyna nie przychodzi. Anka dzwoni do niej raz w tygodniu, w niedzielę wieczorem, zawsze z kuchni, zawsze cicho, żebym nie musiał tego słuchać. Ostatni przelew na konto teściowej poszedł w sierpniu zeszłego roku — od tamtej pory ona sama płaci sobie za mieszkanie przy Fordońskiej, tak jak ja sam płacę czynsz za dwa kanały, kompresor i tablicę z cenami opon, którą wciąż mam zamiar kiedyś przemalować, ale jakoś nie mam czasu.
