Dziura po sztormie
Reksio nigdy w życiu nie zignorował komendy. Osiem lat pracy razem, dziesiątki interwencji, a ten wielki nowofundland zawsze czekał na gwizdek, zanim wszedł do wody. Tego dnia, dwudziestego lipca, kiedy krzyknąłem, żeby wrócił, popatrzył na mnie przez sekundę – i pobiegł do wody beze mnie.
Plaża w Kołobrzegu była tego popołudnia zapchana po brzegi, trzydzieści dwa stopnie, powietrze gęste od kremu do opalania i frytek ze straganu. Ja stałem na wieży obserwacyjnej z lornetką i termosem zimnej kawy, bo nocna zmiana dała mi popalić. Mam na imię Marek, ratownik WOPR, i tego lata skończyłem czterdzieści jeden lat, ósmy sezon na tej plaży.
Reksio zwykle leżał w cieniu parasola, podnosił łeb tylko wtedy, kiedy ktoś krzyczał za głośno w wodzie. Tym razem zerwał się z miejsca, podbiegł do linii brzegowej i zaczął szczekać – nie na dzieci, nie na piłkę plażową, tylko w jeden punkt, jakieś czterdzieści metrów od brzegu, przy falochronie numer trzy.
Zirytowałem się. Miałem wtedy na oku dwóch chłopaków na materacu, którzy zbyt daleko odpłynęli, a pies robiący scenę akurat wtedy nie był mi na rękę. Skierowałem lornetkę na to miejsce. Woda tam była ciemniejsza – głębsza rynna, znana lokalnym jako "dziura po sztormie", bo powstała trzy lata wcześniej po wichurze, która przesunęła piasek pod wodą. Turyści o niej nie wiedzieli, myśleli, iż to zwykłe miejsce do kąpieli.
Obok mnie na wieży stała Kinga, koleżanka z drugiej zmiany, właśnie przyszła zmienić mi termos na świeży. Patrzyła to na psa, to na mnie. "On tak nie robi bez powodu" – powiedziała tylko tyle. Znała Reksia lepiej niż ja, to ona go szkoliła jako szczeniaka, w ośrodku pod Koszalinem.
Zszedłem z wieży, piasek parzył przez klapki. Reksio już wbiegał w fale, nie czekając na sygnał, co samo w sobie było złamaniem procedury – pies wchodzi do akcji tylko na komendę ratownika. Pobiegłem za nim, gwiżdżąc do pozostałych, żeby zabezpieczyli linię brzegową i odsunęli kąpiących się od falochronu.
W wodzie od razu poczułem różnicę temperatury, zimniejszy prąd, taki, który ciągnie w dół, a nie w bok. Reksio płynął prosto do rynny i zaczął nurkować, wynurzał się, znów szczekał, znów nurkował. Nie na osobę. Na coś, co leżało głębiej.
Dopłynąłem do niego, złapałem oddech i zanurkowałem sam. Widoczność była słaba, może metr, metr dwadzieścia, ale namacałem coś – materiał, potem coś twardszego. Wynurzyłem się z fragmentem tkaniny w dłoni i krzyknąłem do brzegu, żeby ktoś zadzwonił po nurków z pobliskiej stacji WOPR w Ustroniu Morskim.
To, co znaleźliśmy dwadzieścia minut później, kiedy przyjechała ekipa nurkowa, nie było topielcem, jak wszyscy się bali. Była to wodoszczelna torba, taka, jakich używają żeglarze, uwięziona między kamieniami falochronu. W środku dokumenty w folii, telefon w etui i manualnie napisany list, zalaminowany, żeby przetrwał wodę.
Torba należała do siedemdziesięcioletniego Zbigniewa Kaczmarka, emerytowanego kapitana promu, który dwa tygodnie wcześniej zaginął podczas rejsu żaglówką z synem. Syn przeżył, uczepiony boi, ale ojca fale zabrały. Rodzina szukała go przez dwa tygodnie, a teraz, dzięki psu, dostała coś, co dawało odpowiedzi. List był do córki, spisany chyba na wypadek, gdyby coś poszło nie tak, Zbigniew pisał w nim, gdzie trzyma polisę ubezpieczeniową i iż wybacza jej dawną kłótnię o spadek po matce.
Ciała tego dnia nie znaleźliśmy. Dwa dni później, kilometr dalej, prąd wyrzucił je na brzeg przy Grzybowie. Twarzy nie dało się już rozpoznać, sól i fale zrobiły swoje, a przy zwłokach nie było żadnych dokumentów. To numer polisy z listu w torbie zgadzał się co do cyfry z numerem, który wcześniej podała rodzina, kiedy zgłaszała zaginięcie – dzięki temu koroner mógł potwierdzić tożsamość bez wątpliwości, zanim jeszcze zrobiono badania. Rodzina mogła go pochować.
Tej nocy siedziałem długo na balkonie z piwem, patrzyłem na morze, które w ciemności wygląda jak nic, tylko szum. Myślałem o córce, która przez dwa tygodnie nie wiedziała, czy ojciec żyje, i o psie, który uparł się bardziej niż ja przez całą swoją psią karierę.
Tydzień później do naszej stacji przyszła ta córka, Ewa Kaczmarek, czterdzieści sześć lat, prowadzi kwiaciarnię w Koszalinie. Przyniosła Reksiowi cały karton mokrej karmy i dużą kość, powiedziała, iż dzięki niemu mogła wreszcie zamknąć sprawę spadku i pochować ojca jak należy, zamiast czekać w niepewności miesiącami przez sąd. Uściskała mnie, choć to nie ja zasłużyłem na uścisk – to on, mokry, śmierdzący wodorostami, obojętny na pochwały, zajęty wyłącznie miską.
Reksio dostał tego dnia dodatkowy odpoczynek i najlepsze jedzenie, jakie mieliśmy w magazynie. Kinga zrobiła mu zdjęcie do tablicy na stacji, obok innych bohaterów sezonu. Następnego ranka wróciłem na wieżę, z tym samym termosem, tą samą lornetką. Reksio położył się obok mnie, pysk na łapach, i przez chwilę, zanim zasnął w cieniu parasola, jeszcze patrzył w stronę falochronu numer trzy.
