Bogdan Kowalik zniknął w czwartek, dwudziestego czwartego września, kiedy pojechał sprawdzić stan słupów energetycznych na trasie między Żyrardowem a Skierniewicami. Pracował w tamtejszym zakładzie energetycznym od dwudziestu dwóch lat i znał tę drogę na pamięć — każdy zakręt, każdy przystanek, budkę z zapiekankami przy stacji benzynowej, gdzie zawsze kupował kawę przed powrotem do domu.
Jego żona, Krystyna, zgłosiła zaginięcie tego samego wieczoru, kiedy służbowy samochód nie wrócił na parking przy ulicy Kolejowej. Telefon Bogdana milczał. Ostatni sygnał komórki zarejestrowano koło wsi Puszcza Mariańska, potem nic.
Dwa dni później znaleziono służbowego forda na leśnej drodze, kluczyki w stacyjce, termos z resztką zimnej herbaty na desce rozdzielczej. Samego Bogdana ani śladu. Policja przeszukała okoliczne lasy z psami, straż pożarna sprawdziła stawy, ale nic nie znaleziono. Sprawa trafiła do lokalnych wiadomości, sąsiedzi organizowali własne grupy poszukiwawcze z latarkami i quadami.
Syn Bogdana, dwudziestodziewięcioletni Marek, prowadził niewielki warsztat samochodowy przy wjeździe do miasta — dwa podnośniki, regał z oponami, kalendarz z fotografiami rajdowymi na ścianie, który ojciec podarował mu na trzydzieste urodziny… adekwatnie miał je dopiero obchodzić za miesiąc. Marek zamknął warsztat na klucz i dołączył do poszukiwań, zostawiając kartkę na drzwiach: "Zamknięte z powodu sytuacji rodzinnej".
Czwartego dnia poszukiwań, gdy większość ochotników już zwątpiła, jeden z leśniczych zauważył coś przy starej szopie na grzybiarskim szlaku, dwa kilometry od miejsca, gdzie stał ford. Bogdan leżał tam ranny, ze złamaną nogą — musiał zejść z drogi, żeby sprawdzić uszkodzony słup, poślizgnął się na mokrych liściach i stoczył się w wąwóz. Cztery dni bez jedzenia, pijąc wodę deszczową zbieraną do zdjętego buta.
Kiedy karetka wiozła go do szpitala w Skierniewicach, Krystyna trzymała go za rękę i powtarzała, iż już po wszystkim. Marek jechał za nimi swoim starym Passatem, ściskając kierownicę tak mocno, iż zbielały mu kłykcie.
Miesiąc później, kiedy noga zrosła się na tyle, żeby Bogdan mógł stanąć o kulach, cała rodzina zebrała się w warsztacie Marka. Nie na imprezę — na rozmowę, której odkładali od lat. Bogdan przez cały czas w szpitalu miał czas myśleć, leżąc w wąwozie, o tym, co zostawi po sobie, gdyby nie wrócił. I doszedł do wniosku, iż dotąd traktował warsztat syna jak swój prywatny bankomat — pożyczał od Marka pieniądze na naprawy domu, nigdy nie oddawał, a przy każdej wizycie komentował, iż chłopak "bawi się w mechanika zamiast znaleźć porządną pracę".
Marek siedział na starej oponie i obracał w palcach klucz nasadowy, czekając, aż ojciec skończy mówić. Potem odłożył klucz na blat, wyjął z szuflady biurka teczkę z dokumentami — umowę najmu lokalu, który od dwóch lat prowadził na nazwisko ojca, bo tak było "łatwiej z kredytem". Położył ją na stole między nimi.
— Przepisuję to na siebie od nowego roku — powiedział. — Nie dlatego, iż się gniewam. Cztery dni siedziałem tutaj, w tym warsztacie, otwierałem tę teczkę i zamykałem, i za każdym razem nie umiałem podpisać się pod niczym, co formalnie do mnie nie należy.
Bogdan popatrzył na dokumenty, potem odstawił kule pod ścianę i usiadł ciężko na drugiej oponie obok syna. Nie powiedział ani słowa sprzeciwu. Krystyna postawiła na stole trzy kubki z herbatą, jakby to była zwykła środa. Za oknem warsztatu ktoś włączył radio w sąsiednim garażu, leciała stara piosenka Maanamu, a kot sąsiada, jak zwykle, wskoczył na dach forda zaparkowanego przy krawężniku.
Bogdan wyciągnął rękę po jeden z kubków, skrzywił się przy tym na nogę w gipsie i zapytał, ile teraz kosztuje komplet klocków hamulcowych do passata — takich, jakie Marek zakładał mu ostatnio.
