Wanda i Czesław szykowali się do ślubu.
Dzień przed uroczystością matka panny młodej, Zofia Antonina, przyjechała w odwiedziny.
Chciała poznać przyszłą swachę.
Spotkanie odbyło się w domu matki Czesława, Haliny Marcinowej.
Omówiły szczegóły wesela.
Zasiadły przy stole, rozmawiały długo.
Następnego ranka Zofia Antonina zbierała się do domu.
Wanda wyszła ją odprowadzić.
— No i jak ci się podoba Czesiek? — spytała matki.
— Dobry chłopak — uśmiechnęła się Zofia Antonina, ale ciężko westchnęła.
— Mamo, co się stało? — zdziwiła się Wanda.
— Córeczko, trzymaj się z dala od jego matki. Jeszcze wiele o niej nie wiesz.
Te słowa niedługo nabrały znaczenia.
Gdy Wanda dowiedziała się, iż teściowa chce z nimi zamieszkać, powiedziała mężowi stanowczo:
— Będziesz musiał wybrać. Albo ja, albo twoja matka.
— Nie zamierzam nikogo wybierać — odparł spokojnie Czesław. — Zostajemy, jak żyliśmy. Mama sama rozwiąże swoje sprawy.
— To znaczy, nie pozwolisz jej się wprowadzić?
— Już jej powiedziałem.
— I jak zareagowała?
— Uraziła się. Nazwała mnie niewdzięcznym.
— Przewidywalne.
Halina Marcinowa wyszła na emeryturę wcześnie.
Lata pracowała jako stewardesa.
— Dość. Odpracowałam — postanowiła, dostając wysoką emeryturę.
Była znacznie wyższa niż u większości ludzi.
Szybko jednak zrozumiała, iż na jej styl życia to mało.
Rozwiązanie przyszło samo: przerzucić koszty na syna.
— Wychowałam cię, dałam ci wykształcenie. Teraz twoja kolej — powiedziała, gdy Czesław miał dwadzieścia trzy lata.
— Od przyszłego miesiąca płacisz za mieszkanie i jedzenie.
— Dobrze — odparł. — Ale skoro utrzymuję rodzinę, nie wtrącasz się w moje życie.
Zgodziła się na to bez sprzeciwu.
I trzeba przyznać, nie wtrącała się.
Życie syna kilka ją obchodziło.
Cześka wychowywali głównie jej rodzice, gdy ona układała sobie życie.
Bez powodzenia.
Minęły lata.
Syn dorósł, przeprowadził się do niej w liceum.
Pięć lat płacił za mieszkanie, utrzymywał matkę.
Ona żyła pełnią życia, wydając emeryturę tylko na siebie.
Gdy Halina skończyła pięćdziesiątkę, Czesław przyprowadził żonę.
— Jaka pani zadbana! — zmieszała się Wanda przy pierwszym spotkaniu. — Wcale nie wygląda na emerytkę.
Dowiedziawszy się, iż młodzi zamieszkają z nią, Halina ucieszyła się.
— No to dobrze — powiedziała, myśląc tylko o tym, iż teraz nie trzeba gotować.
Wanda wzięła to za szczerość.
Czesław wyjaśnił inaczej:
— Mamie zabrakło odwagi, by nas wyrzucić. Pięć lat sam za wszystko płacę.
Wizyta Zofii Antoniny rozwiała resztki złudzeń.
— Córeczko, bądź ostrożna. Ta kobieta żyje tylko dla siebie. Porzuci was, gdy przestanie jej być wygodnie.
— Najważniejsze, trzymaj się męża. Spodobał mi się. Ale z jego matką nie macie szczęścia.
Minęło pół roku.
Halina Marcinowa zakochała się.
Mężczyzna imieniem Jan zaczął pojawiać się coraz częściej.
A potem oświadczyła:
— Macie dwa tygodnie, by się wyprowadzić. Sprzedaję mieszkanie. Wyjeżdżam do Szczecina.
— Mówisz poważnie? — osłupiał Czesław.
— A co? Mam do tego prawo. Mieszkanie jest moje, dali mi je rodzice.
— I nas wyrzucasz?
— Tak. Wszystko zgodnie z prawem.
Czesław w milczeniu włożył kurtkę i wyszedł.
Wieczorem on i Wanda pakowali rzeczy.
Zamieszkali u kolegi z pracy, który szukał lokatorów.
Miesiąc później Halina sprzedała mieszkanie i wyjechała z Janem do Szczecina.
Po kilku dniach Czesław spróbował pożyczyć od niej pieniędzy.
— Nie, oczywiście. Wszystkie wydatki już rozplanowane — odparła zimno matka.
— No to powodzenia — rzekł.
— I tobie — uśmiechnęła się. choćby nie przytuliła go na pożegnanie.
Minął rok.
Halina zadzwoniła.
Rozstała się z Janem, który zabrał jej pieniądze i zniknął.
Została sama, bez dachu nad głową.
Wróciła i oświadczyła od razu:
— Będę mieszkać z wami.
— Nie. Weź, co ci zostało. Weź kredyt.
— Kredyt? W moim wieku? Na emeryturę?
— Znajdź pracę.
Matka odpowiedziała tylko ciszą.
