W wigilijną noc nakryłam do stołu dla dwojga, choć wiedziałam, iż usiądę sama. Wyjęłam z kredensu dwie kryształowe lampki, postawiłam je ostrożnie na śnieżnobiałym obrusie z własnoręcznym haftem. Dwie zastawy, dwie filiżanki, dwie świąteczne serwetki — tak jakby za chwilę miał wejść i powiedzieć, iż już czas zasiąść do kolacji, bo Boże Narodzenie nie czeka. Ale jego już nie było. Telefon milczał, córka nie miała przyjechać, wnuki się nie odezwały. Przygotowałam jego ulubione dania, nie dla kogoś innego, ale dlatego, iż tak żyłam całe życie i serce wciąż nie może pogodzić się z pustym miejscem naprzeciwko. Pomyślałam o naszej ostatniej wspólnej Wigilii, jego prośbie, abym nie zamykała się w bólu, ale żyła dalej. Kiedy w końcu zadzwonił telefon, była to krótka, odświętna rozmowa bez pytań i czułości. Potem cisza. Uniosłam lampkę z pustego miejsca i wyszeptałam podziękowanie za miłość, za wspólne lata i za to, iż byłam dla kogoś ważna. Powoli zaczęłam sprzątać ze stołu, jak coś, do czego już się nie wraca. Zostały wspomnienia. Stół dla dwojga był nakryty, ale jedno miejsce pozostało puste. Czy i Tobie zdarzyło się przygotować miejsce dla kogoś, kto odszedł — nie dlatego, iż czekasz, ale dlatego, iż serce wciąż nie umie się pożegnać?