Noc poślubna miała być najszczęśliwszą chwilą w życiu kobiety. Siedziałam przed toaletką, szminka jeszcze świeża, wsłuchując się w cichnące za oknem dźwięki weselnych bębnów. Rodzina mojego męża rozeszła się już na spoczynek. Komnata była wystawnie udekorowana, złote światło rozświetlało czerwone jedwabne wstęgi, ale moje serce ściskało się z niepokoju, a w duszy rodziło się dziwne przeczucie.
Ciche pukanie do drzwi. Zamarłam. Któż mógł przyjść o tej porze? Otworzyłam lekko, a w szczelinie ukazały się zmartwione oczy długoletniej służącej. Jej głos drżał, gdy szepnęła:
Jeśli chcesz żyć, przebierz się i uciekaj tylnymi drzwiami. Teraz. Nie zwlekaj, bo będzie za późno.
Stałam jak sparaliżowana. Serce waliło mi jak młot. Zanim zdążyłam zareagować, spojrzała na mnie szeroko rozwartymi oczami, nakazując milczenie. To nie była żartowa mina. Pierwotny lęk ścisnął mnie za gardło, dłonie drżały, zaciskając się na sukni ślubnej. W tej samej chwili usłyszałam kroki mojego nowego męża zbliżające się do drzwi.
Musiałam wybierać: zostać albo uciekać.
Szybko zmieniłam ubranie, wepchnęłam suknię pod łóżko i wymknęłam się w ciemność, kierując się ku tylnemu wyjściu. Wąska uliczka na zewnątrz przejmowała chłodem. Służąca otworzyła stare drewniane wrota i popchnęła mnie, bym biegła. Nie odważyłam się odwrócić, słysząc tylko jej stłumione słowa:
Biegnij prosto, nie oglądaj się za siebie. Ktoś na ciebie czeka.
Pędziłam, jakby serce miało mi pęknąć. Pod przyćmioną latarnią czekał skuter. Mężczyzna w średnim wieku wciągnął mnie na siedzenie i ruszyliśmy w noc. Mogłam tylko kurczowo się trzymać, podczas gdy łzy spływały mi po policzkach.
Po niemal godzinie krętych dróg zatrzymaliśmy się przy małym domku na obrzeżach miasta. Mężczyzna wprowadził mnie do środka, mówiąc cicho: Zostaniesz tutaj na razie. Jesteś bezpieczna.
Osunęłam się na krzesło, wyczerpana. W głowie kłębiły się pytania: Dlaczego służąca mnie uratowała? Co się naprawdę dzieje? Kim adekwatnie jest mężczyzna, którego poślubiłam?
Na zewnątrz noc była gęsta, ale we mnie rozszalała się burza.
Nie spałam tej nocy. Każdy odgłos przejeżdżającego samochodu, każde szczeknięcie psa w oddali wyrywało mnie z drzemki. Mężczyzna, który mnie tu przywiózł, siedział na werandzie, paląc papierosa w milczeniu. Jego ponura twarz oświetlona była tylko blaskiem żaru. Nie śmiałam pytać, ale dostrzegałam w jego oczach mieszankę współczucia i czujności.
Gdy nastał świt, pojawiła się służąca. Natychmiast padłam przed nią na kolana, dziękując przez łzy. Ona jednak podniosła mnie, mówiąc ochrypłym głosem:
Musisz poznać prawdę. Tylko wtedy będziesz mogła się uratować.
Prawda wyszła na jaw. Rodzina mojego męża wcale nie była taka niewinna. Za fasadą bogactwa kryły się ciemne interesy i ogromne długi. Moje małżeństwo nie było z miłości to była transakcja. Wybrano mnie na synową, by spłacić należności.
Służąca wyjawiła, iż mój mąż miał historię przemocy i uzależnienie. Dwa lata wcześniej w tym samym domu przyczynił się do śmierci młodej kobiety, ale jego wpływowa rodzina zamiotła sprawę pod dywan. Od tamtej pory wszyscy w domu żyli w strachu. Gdybym została tamtej nocy, mogłabym zostać jego kolejną ofiarą.
Dreszcz przeszył mnie na wskroś. Każde słowo bolało jak nóż. Przypomniałam sobie jego złowrogie spojrzenie podczas wesela, bolesny uścisk dłoni, gdy żegnał gości. To, co brałam za zwykłe zdenerwowanie, było zapowiedzią czegoś gorszego.
Nieznajomy okazało się, iż to daleki siostrzeniec służącej wtrącił:
Musisz stąd zniknąć. Nigdy nie wracaj. Będą cię szukać, a im dłużej będziesz zwlekać, tym większe niebezpieczeństwo.
Ale gdzie miałam iść? Nie miałam pieniędzy, dokumentów. Telefon zabrano mi zaraz po ślubie, żeby nie rozpraszać. Byłam zupełnie bezbronna.
Wtedy służąca wyciągnęła mały woreczek: kilka banknotów, stary telefon i mój dowód osobisty, który ukradkiem wyniosła z domu. Rozpłakałam się, niezdolna do słowa. W tej chwili zrozumiałam, iż uciekłam z pułapki, ale droga przede mną była mglista.
Postanowiłam zadzwonić do matki. Gdy usłyszałam jej łamiący się głos, niemal straciłam mowę. Ale służąca skinęła, bym mówiła tylko półprawdy, nie zdradzając miejsca pobytu. Rodzina męża z pewnością wysłałaby ludzi, by mnie śledzili. Matka mogła tylko płakać i błagać, bym przeżyła, obiecując, iż znajdziemy rozwiązanie.
Przez następne dni ukrywałam się w tym domu, nie wychodząc na zewnątrz. Siostrzeniec przynosił jedzenie, a służąca wracała w dzień do willi, by nie wzbudzać podejrzeń. Żyłam jak cień, dręczona pytaniami: Dlaczego ja? Czy znajdę w sobie siłę, by się podnieść, czy skończę jako wieczna zbiegła?
Pewnego popołudnia służąca wróciła z ponurą miną:
Zaczynają podejrzewać. Musisz wymyślić kolejny krok. To miejsce niedługo przestanie być bezpieczne.
Serce znów zabiło mocniej. Zrozumiałam, iż prawdziwa walka dopiero się zaczyna.
Tej nocy służąca przyniosła druzgocące wieści: moja krucha bezpieczna przystań zaczynała pękać. Wiedziałam, iż nie mogę wiecznie uciekać. jeżeli chcę naprawdę żyć, muszę stawić im czoło i wyrwać się na wolność.
Powiedziałam służącej i jej siostrzeńcowi: Nie ukryję się na zawsze. Im dłużej będę czekać, tym będzie gorzej. Chcę iść na policję.
Siostrzeniec zmarszczył brwi: Masz jakieś dowody? Same słowa nie wystarczą. Co gorsza, przekupią śledczych, a ty zostaniesz uznana za kłamczuchę.
Jego słowa przybiły mnie. Nie miałam nic poza strachem i wspomnieniami. Ale służąca szepnęła:
Zachowałam coś. Dokumenty i księgi, które pan potajemnie prowad