Noc poślubna miała być najpiękniejszym momentem w życiu kobiety. Siedziałam przed lustrem, szminka jeszcze świeża, nasłuchując, jak na zewnątrz cichną weselne dźwięki. Rodzina mojego męża już się rozeszła. Sypialnia była bogato udekorowana, złote światło odbijało się od czerwonych jedwabnych wstążek. Ale moje serce było ciężkie, a niepokojące przeczucie wypełzało z cienia.
Ciche pukanie do drzwi. Zamarłam. Kto mógł przyjść o tej porze? Otworzyłam lekko i w szparze ukazały się zatroskane oczy naszej długoletniej gospodyni, Wandy. Szepnęła drżącym głosem:
Jeśli chcesz żyć, przebierz się i uciekaj tylnym wyjściem. Natychmiast. Zanim będzie za późno.
Stałam jak sparaliżowana. Serce waliło mi jak młot. Zanim zdołałam zareagować, Wanda szeroko otworzyła oczy i dała znak, bym milczała. To nie był żart. Pierwotny strach ścisnął mnie za gardło, dłonie drżały, kurczowo ściskając suknię ślubną. W tej samej chwili usłyszałam kroki mojego nowego męża, zbliżającego się do drzwi.
Miałam sekundy, by wybrać: zostać czy uciekać.
Szybko wciągnęłam dżinsy i bluzę, wcisnęłam suknię pod łóżko i wymknęłam się tylnym wyjściem. Wąski zaułek przeszył mnie chłodem. Wanda otworzyła starą drewnianą furtkę i szarpnęła mnie w stronę ulicy.
Biegnij prosto, nie oglądaj się. Ktoś na ciebie czeka.
Pędziłam, jakby serce miało mi eksplodować. Pod przyćmioną latarnią stał motor. Nieznajomy mężczyzna wciągnął mnie na siedzenie i ruszył w ciemność. Trzymałam się kurczowo, łzy spływały mi po policzkach.
Po godzinie krętych dróg zatrzymaliśmy się przy małym domku na obrzeżach Warszawy. Mężczyzna jak się okazało, bratanek Wandy powiedział cicho:
Zostaniesz tu na razie. Jesteś bezpieczna.
Opuściłam się na krzesło, wyczerpana. W głowie kłębiły się pytania: Dlaczego Wanda mi pomogła? Co się naprawdę dzieje? Kim adekwatnie jest mój mąż?
Noc była gęsta, ale we mnie rozpętała się burza.
Nie spałam. Każdy odgłos przejeżdżającego samochodu, każde szczeknięcie psa zrywało mnie na równe nogi. Bratanek Wandy palił papierosa na ganku, blask żaru oświetlał jego skupioną twarz. Nie pytałam, widząc w jego oczach tylko współczucie i czujność.
O świcie Wanda wróciła. Padłam przed nią na kolana, dziękując przez łzy. Ale ona tylko uniosła mnie, mówiąc ochryple:
Musisz poznać prawdę. Tylko wtedy się uratujesz.
Prawda była prosta: rodzina mojego męża nie była zwykłymi ludźmi. Za fasadą bogactwa kryły się ciemne interesy i długi. Moje małżeństwo nie było z miłości byłam towarem, wybraną, by spłacić ich zobowiązania.
Wanda wyjawiła, iż mój nowy mąż miał przeszłość związaną z przemocą i narkotykami. Dwa lata wcześniej w tym samym domu zginęła młoda kobieta, ale wpływowa rodzina zamiotła sprawę pod dywan. Od tamtej pory wszyscy w domu żyli w strachu. Gdybym została tamtej nocy, mogłabym być następna.
Przypomniałam sobie jego przeszywające spojrzenie podczas ślubu, bolesny uścisk dłoni, gdy żegnał gości. To, co brałam za zwykłą nerwowość, było ostrzeżeniem.
Bratanek Wandy wtrącił:
Musisz zniknąć. Nigdy nie wracaj. Będą cię szukać, a im dłużej zwlekasz, tym gorzej.
Ale gdzie miałam iść? Bez pieniędzy, dokumentów, z telefonem zabranym dla spokoju po ceremonii. Byłam kompletnie pusta.
Wanda wyjęła woreczek: kilka banknotów, stary telefon i mój dowód, który wykradła wcześniej. Rozpłakałam się. Uciekłam z pułapki, ale droga przede mną była mglista.
Zadzwoniłam do matki. Gdy usłyszałam jej łkanie, brakowało mi słów. Ale Wanda pokazała gestem, bym nie zdradzała, gdzie jestem. Rodzina męża na pewno nasłuchiwała. Matka mogła tylko błagać:
Uciekaj, córeczko. Byle żyć.
Przez kolejne dni nie wychodziłam z domu. Bratanek przynosił jedzenie, Wanda wracała do pałacu, by nie wzbudzać podejrzeń. Żyłam jak duch, zadręczając się pytaniami: Dlaczego ja? Czy znajdę siłę, by walczyć?
Pewnego popołudnia Wanda wpadła z ponurą miną:
Zaczynają coś podejrzewać. Musisz działać. Tu już niedługo będzie niebezpiecznie.
Zrozumiałam prawdziwa walka dopiero się zaczyna.
Tej nocy Wanda przyniosła druzgocące wieści: mój kruchy spokój się kończy. Nie mogłam wiecznie uciekać. jeżeli chcę żyć, muszę stawić im czoła.
Nie dam rady się chować powiedziałam. Im dłużej zwlekam, tym gorzej. Chcę iść na policję.
Bratanek zmarszczył brwi:
Masz dowody? Same słowa to za mało. Oni przekupią każdego, a ty zostaniesz oszczercą.
Byłam złamana. Ale Wanda szepnęła:
Zachowałam coś. Dokumenty, które ojciec rodziny prowadził w tajemnicy. Gdyby wyszły na jaw, mieliby kłopoty. Ale zdobycie ich będzie ryzykowne.
Opracowaliśmy plan. Następnej nocy Wanda wróciła do rezydencji, udając, iż sprząta. Ja z bratankiem czekaliśmy za bramą.
Wszystko szło gładko, aż do momentu, gdy Wanda próbowała podać mi teczkę. Nagle z cienia wyskoczył mój mąż.
Co ty wyprawiasz?! warknął.
Zamarłam. Wszystko się wydało. Ale Wanda stanęła przede mną, krzycząc:
Dość tego! Ile jeszcze ludzi ma przez was cierpieć?!
Bratanek wyrwał dokumenty i pociągnął mnie za sobą. Za nami słychać było klątwy i szamotaninę. Chciałam zawrócić, ale jego uścisk był twardy:
Biegnij! To twoja jedyna szansa!
Pojechaliśmy prosto na komendę. Funkcjonariusze początkowo byli sceptyczni, ale gdy otworzyli teczkę, ich miny zmieniły się w mgnieniu oka. W środku były dowody: księgi pożyczek na lichwę, zdjęcia nielegalnych transakcji, notatki z rozmów prowadzonych w domu.
W kolejnych dniach byłam pod ochroną. Rod
