W kuchni unosił się zapach smażonych kotletów schabowych.
Kinga obracała je na patelni.
Czekała, aż się zarumienią.
W pokoju obok spał mały Bartuś.
Dzień był ciężki od samego rana.
Bezsenna noc, pranie, sprzątanie, gotowanie.
I znowu pieluchy.
Wszystko na jej głowie.
Nagle rozległ się krzyk.
Taki, od którego matkom serce staje.
— Krzysiu, zajmij się Bartusiem! — zawołała, nie odwracając się.
Cisza była odpowiedzią.
Zostawiła patelnię i pobiegła do synka.
Wzięła go na ręce, uspokoiła.
Gdy wróciła, kotlety były spalone.
Gorzki zapach wypełnił kuchnię.
— No i po kotletach. Dzięki, Krzysiu — powiedziała cicho.
Syn znów zaczął płakać.
A Krzysiu siedział przed telewizorem.
Leciał jego ukochany mecz.
— Krzysiu! Nie daję rady! — krzyknęła.
Z pokoju dobiegło głośne:
— BRAMKAAAA!!!
Bartuś zapłakał jeszcze głośniej.
Kinga znów pobiegła do dziecka.
W środku aż się gotowała.
Usiadła przy stole, zamknęła oczy.
Potem podeszła do męża.
— Krzysiu, proszę. Weź Bartusia na spacer.
— Nie widzisz, iż jestem zajęty? — odpowiedział, nie patrząc na nią.
— Koniec. Mam dość.
Głos miała zimny jak lód.
— Ciesz się wolnością. Jadę do mamy.
Spakowała rzeczy i synka.
Sąsiad pomógł jej z wózkiem.
Godzinę później stała w progu domu matki.
— Mamo, pobędziemy trochę u ciebie.
— Zostaniecie, ile trzeba — odparła matka. — Pokłóciłaś się?
— Nie. Po prostu padam.
Wieczorem zadzwonił telefon.
— Kinga, gdzie jesteś? — zapytał zdezorientowany Krzysiu.
— Mówiłam, jak wychodziłam. Piłka była ważniejsza?
— Nic nie słyszałem.
— Właśnie w tym problem. Ty nic nie słyszysz.
— Zaczyna się znowu — burknął i się rozłączył.
Po godzinie zadzwonił ponownie.
— A kolacja gdzie?
— A ty dlaczego nie pomogłeś?
— Kiedy wrócisz?
— Nie wiem. Może za miesiąc.
— To po co wychodziłaś za mąż?
— Żeby gotować i słuchać o twojej piłce? — jej głos się zaostrzył.
— Wcześniej się rozwiodę, niż będę pod pantoflem!
— To idź. Rozwód.
Rozłączyła się.
Matka podeszła cicho.
— Pokłóciliście się na dobre?
— Mamo, ja nie jestem służącą.
— Chłopcu ojciec też jest potrzebny — powiedziała matka łagodnie.
Minął tydzień.
— Kinga, tęsknię. Przyjedź — powiedział błagalnie.
— Dopiero zaczynam wracać do siebie.
— Czyli nie wracasz? — jego głos stwardniał.
— Wrócę, jeżeli pomożesz. Jesteś ojcem.
— Zapomnij! Kobiece sprawy to wasza robota!
Minął miesiąc.
Bartuś wreszcie spał całą noc.
Kinga odetchnęła z ulgą.
— Mamo, pojadę do Krzysia. Spróbuję się dogadać.
— Dawno warto było, córeczko.
Wróciła do domu z kluczem w kieszeni.
Zdjęła buty w progu.
Wtedy zobaczyła damskie pantofle.
Serce jej zamarło.
Weszła do sypialni.
Na łóżku był on.
Nie sam.
Odwróciła się bez słowa, blada jak ściana.
— Kinga! Czekaj! To nic takiego…
Drzwi zatrzasnęły się za nią na dobre.
