Marcin i Kinga wreszcie mieli swoje mieszkanie.
Czekali na to lata.
Ich córka Zosia miała już prawie pięć lat.
Wcześniej mieszkali w wynajmowanych lokalach.
Pierwszego ranka Kinga przytuliła się do męża.
— Marcin, jestem taka szczęśliwa — szepnęła.
— Śpię we własnym mieszkaniu, w naszym mieszkaniu.
— Ja też się cieszę — odparł spokojnie Marcin.
Zawsze był bardziej opanowany niż ona.
To jego spokój ratował ich małżeństwo.
Kinga była impulsywna, on łagodził jej emocje.
Na tym trwał ich związek.
— Przed nami jeszcze remont — powiedział Marcin.
— Mieszkanie jest w kiepskim stanie.
— Wiem, ale po co się martwić? — spytała Kinga.
— Zrobimy remont i będzie jak w bajce.
— Tylko skąd weźmiemy pieniądze?
— Wszystko włożyliśmy w kupno mieszkania — westchnęła.
— Może weźmiemy kredyt? — zaproponował Marcin.
— Mieszkanie kupiliśmy bez kredytu, ale remont to inna sprawa.
Rozejrzał się po sypialni.
— Podejrzewam, iż to będzie kosztowne.
— Znowu kredyt? Ledwo spłaciliśmy samochód.
Kinga zmarszczyła brwi.
— Ale skąd inaczej wziąć gotówkę?
— Rodzice już nam pomogli przy kupnie.
— Musimy sami się postarać.
— Dobrze, Marcin, bierzmy ten kredyt.
— Zrobimy remont i wreszcie odpoczniemy — marzył Marcin.
Kinga przytaknęła z uśmiechem.
Postanowili wziąć kredyt na remont.
Mieszkanie od lat nie widziało odnowienia.
Kinga zawsze myślała, iż będzie wiedziała, jak je urządzić.
Teraz okazało się trudniejsze niż sądziła.
Mieszkanie było trzypokojowe, z dużą kuchnią.
Taką, jaką Kinga zawsze chciała mieć.
Zosia miała swój pokój, gdzie poukładała zabawki.
Pomysłów na remont było mnóstwo.
Realizacja groziła jednak małą rewolucją.
Plany rozbijały się o drobiazgi.
Źle ustawione drzwi, wystające rury.
— Wiesz, ile kosztuje projektantka wnętrz? — spytała Kinga.
— Sporo, kochanie. To nie dla nas — odparł Marcin.
Cały wieczór wybierali kolory, siedząc na podłodze.
Zdecydowali na ciepły beż w pokoju.
W sobotę mieli jechać do „Domus” po materiały.
W piątek Marcin wrócił rozpromieniony.
— Rozmawiałem z chłopakami z pracy o remoncie.
— Krzysiek polecił mi znajomą projektantkę.
— Robiła dom naszemu dyrektorowi!
— Mówiłeś, iż nas nie stać — przypomniała Kinga.
— Ale Krzysiek powiedział, iż da nam zniżkę.
— Chce dziesięć tysięcy za pracę.
— Tyle za to, żeby powiedziała, gdzie postawić szafę?!
Kinga nie wierzyła własnym uszom.
To miał być dom ich marzeń.
A zaczynało się od kłótni o pieniądze.
Dalszy ciąg w komentarzach.

















