W aspektach ludzkiego ciała
Ludzkie ciało to piękny przykład bytu scalonego wewnętrznie z boskim pierwiastkiem życia – na którym jest sformowane ludzkie ciało w aspektach genetycznego kodu DNA – i dla którego Bóg daje pokarm z pierwiastkiem życia: „ Oto wam daję wszelka roślinę przynoszącą ziarno po całej ziemi i wszelkie drzewo, którego owoc ma w sobie nasienie: dla was będą pokarmem ( Rdz 1, 29). Wielka to tajemnica, gdzie Bóg daje człowiekowi ciało i w DNA zamieszcza całokształt procesów biologicznych i mechanizmów, które umożliwiają prawidłowe funkcjonowanie we wnętrzu osoby i na zewnątrz. Wszystkie narządy i układy współdziałają ze sobą, zapewniając prawidłowy rozwój i przeżycie organizmu. Dostrzegamy dary istotne dla funkcjonowania organizmu, np.: chleb przeistacza w ciało, - wedle tej rzeczywistości funkcjonuje cały organizm biologiczny, niezależnie od tego jakiej rasy jest człowiek i skąd pochodzi. Także istoty żyjące poza naszym układem słonecznym - planetarnym, wszędzie tam, gdzie żyje byt w postaci osobowej, gdzieś tam daleko w kosmosie również uczestniczą w tej tajemnicy życia – oni również otrzymali byt na Obraz i podobieństwo Boga. Wobec nich jak i nas zostało wypowiedziane słowo: „Uczyńmy człowieka…” stał się cielesnym. W tym wyrażeniu nie należy upatrywać tylko osoby ludzkiej w spłaszczonej rzeczywistości ciała, ponieważ słowa kryją głębszy sens i oznaczają powołanie do życia całej osoby w jej wszystkich płaszczyznach scalonych w jedność.
Bóg zawsze jest ten sam. Z tym wiecznie istniejącym bytem, czyli z Osobą Boga jest scalona wewnętrznie osoba człowieka. W tym przypadku chcemy spojrzeć na płaszczyznę Bóstwa udzielającego się człowiekowi, gdzie „ boski pierwiastek”, działający w ukryciu, jest fundament osoby człowieka – on podtrzymuje ciało w funkcjonowaniu w biologicznej rzeczywistości, czyli potrzebę spożywania pokarmu. Jednakże to co spożywa, pod wpływem ukrytego działania „boskiego pierwiastka” zmienia w jawny przyrost ciała, krwi, kości, ten proces jest tym, co tworzy dynamiczny rozwój. To właśnie tę nieustannie zmieniającą materię w naturę kreacji ciała, jest nieustającą partycypacją - czyli wciąż obecny Obraz i podobieństwo Boga w człowieku. Ciekawe, iż jest to dokładnie taki sposób, w jaki religia wskazuje na „ wierzę w ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny…” w żywocie ludzkim. Na przykład słowa modlitwy „Ojcze nasz” mówią: „ jako w niebie tak i na ziemi…” jest odbiciem płaszczyzny Bóstwa Boga, działającego w ciele ludzkim. Implikacje spożywania zarówno pokarmu posiadających w sobie „pierwiastek życia” jest tym, co w niewidzialnym wymiarze tworzy nasz ścisły związek z tajemnicą Bóstwa, albo tego nie uświadamiamy lub negujemy jego istnienie. Patrząc z tej perspektywy, każda jednostka ludzka ma swój w tym udział, który pozwala jej rozwijać się zdrowo pod względem fizycznym, lub doświadczać regresu, oddalenia, wnoszenia w korelację negatywnych wartości o znamionach „pierwiastka śmierci”. Innymi słowy, jesteśmy wezwani do troski o własne ciało, w pokarmach dostrzegać to co naturalne, będące nośnikiem „pierwiastka życia”. Obecny świat spostrzega ciało ludzkie w aspektach doczesnych, przez pryzmat grobu. W przypadku braku wiary, jawi się jako koniec wszystkiego, nie spostrzega swojej partycypacji w Obrazie i podobieństwie Boga, który jest nośnikiem życia wiecznego duszy, miłości, w którym uczestniczy także płaszczyzna ciała.
Obecność działania „ pierwiastka życia” u niektórych stworzeń jest wyraźnie widoczna. Weźmy na ten przykład żywot poczwarki, która we swym kodzie DNA ma ukrytą zdolność do przepoczwarzenia w motyla. Niektóre zaś stworzenia mogą swój żywot odradzać w nieskończoność. Do takich należy zaliczyć meduzę, płazińce, ukwiały, gąbki morskie oraz hydry słodkowodne. Skoro byty ożywione mają i ujawniają swoją niebywałą zdolność, co jest zbyt oczywiste, iż ową zdolnością zostały obdarzone od Boga w fakcie stwórczym. Chociaż nie są we związku osobowym z Bogiem, ale są stworzone i pozostają w relacji zewnętrznej, żyjąc wedle daru stwórczego Boga. Tym bardziej ludzkie ciało będące partycypacją wewnętrzną poprzez posiadaną „ cząstkę bóstwa”, osobową, również posiada zdolność, czyli przekształcać, ubogacać swoją osobę, przebóstwić ciało, duszę i miłość, aby stać się w pełni dojrzałym dzieckiem w obrazie i podobieństwie. Patrząc na motyla; iż w tej chwili jest w innej postaci, to przez cały czas ma ciało, podobnie jest u człowieka, gdy w chwili śmierci odrzuca doczesną powłokę (tzw. kokon, czyli to co ziemskie wraca do ziemi w aspektach wiary), to wcale nie oznacza, iż ludzka osoba się rozpada – struktura osoby zawarta w Obrazie i podobieństwie Boga, przez cały czas pozostaje w całości. Na co wskazuje zmartwychwstanie Jezusa. Ciało w konkretnych wydarzeniach życiowych posiada swoją partycypację w „ wiecznym bóstwie ”, w pełni doświadczy tego w chwili pożegnania się z wymiarem doczesnym. Jednakże w strukturze osoby ludzkiej z jej ciałem, duszą winno urzeczywistniać się miłość, aby osoba trwała w osobistej harmonii wewnętrznej oraz łączyła się z Źródłem Istnienia, tym co z Nim łączy. Jak powiada Jezus: „Ja i mój Ojciec jedno jesteśmy”( J10,30)
Owa rzeczywistość nie jest zarezerwowana tylko dla jednostek, ale ona dotyczy każdej osoby ludzkiej. Stąd wyraźny nakaz sumienia, aby ciało ludzkie otaczać szacunkiem, oddając cześć i hołd Bóstwu Boga. To On daje pokarm, to On żywi i troszczy się o swoje dzieci. Choć nie kiedy wydaje się być daleki i nie obecny, ale o ile tak się dzieje to znaczy, iż człowiek swoim ciałem nie stara się partycypować w Bóstwie, nie stara się zachować ciała w świętości. Najgorsze jest to, iż nie spostrzega boskiej obecności w sobie, np. w akcie przeistoczenie pokarmu w ciało i krew, zdolność ciała do regeneracji, powrotu do zdrowia i wiele innych możliwości. Na tym polu jakże dużo człowiek ma do zrobienia, aby pierwiastek życia będący w nim trwał w aktywnym akcie, by posiadany „pierwiastek bóstwa, ducha i miłości ” działał w ludzkiej osoby i niósł pożądany rozwój, a nie były przyczyną destrukcji egzystencji bytu. Takim przykładem destrukcji stanowi kwestia zmiany płci. Jak wcześniej zauważyliśmy płeć biologiczna jest zwykle determinowana przez chromosomy płci. Informacja genetyczna zawarta w DNA (w tym chromosomy) jest zasadniczo niezmienna w ciągu życia. Zatem osoba, która urodziła się z chromosomami YX i poddała się operacji korekty płci, przez cały czas będzie miała chromosomy YX w każdej komórce swojego ciała. Zmiana płci jest zmianą fenotypową, czyli dotyczącą wyglądu zewnętrznego, cech fizycznych, tożsamości płciowej i roli społecznej, a nie zmianą genotypową. Tranzycja płci to proces z którym wiąże się pewne ryzyko i konsekwencje zdrowotne, które należy wziąć pod uwagę. Zmiana płci to ogromne zagrożenie adekwatnego funkcjonowania organizmu. Zmiana Y na X w przypadku męskiej płci , nie spowoduje zmiany w całym organizmie, a więc nastąpi walka z wprowadzoną zmianą. Skutki mogą być fatalne dla osobowej struktury. Każdy chłopiec i dziewczynka w swojej fazie rozwoju doświadcza „ mutacji”, czyli akceptacji swojej płciowości – otrzymanej w darze prokreacji. Nie wolno tego momentu przegapić, należy wyrazić wdzięczność swoim transcendentnym i doczesnym Rodzicom. O tym nie wolno zapomnieć, gdyż brak może skutkować różnym dewocjami w rozumowym myśleniu.
W zachodzących relacjach należy wciąż pamiętać o tym, co stanowi wartość wewnętrzną, co prowadzi do partycypacji z drugą osobą i o relacjach zewnętrznych, które – możemy tutaj je nazwać ucieczką od wewnętrznego spotkania – gdy działania osoby ludzkiej nie odnajdują czynników scalających z bóstwem. Spójrzmy, co przez proroka Jeremiasza mówi sam Bóg: „ Oto Ja jestem Jahwe, Bóg wszelkiego ciała; czy jest może dla Mnie coś niemożliwego” ( Jer 32,27). Wieczność ludzkiego ciała odnajduje swój niezbywalny związek z płaszczyzną Bóstwa poprzez posiadaną „cząstkę bóstwa”, jaką otrzymuje w obrazie i podobieństwie podczas pierwotnej prokreacji. W tym świetle rozróżniamy pomiędzy tym, co cielesne - doczesne, a tym, co wieczne, nie może po śmierci być utrzymywane wszystkie istniejące ciała – będące w formie zewnętrznej w stosunku do bóstwa muszą w chwili śmierci być odłączone, by płaszczyzna „ cząstki bóstwa” wraz z przebóstwionym ciałem osoby człowieka, mogła wejść w inny wymiar, czyli w egzystencję wieczną.
Człowiecza partycypacja w bóstwie sugeruje również, iż ciało ludzkie nie jest tak ograniczone przez prawa fizyki, jak to byśmy mniemali. Oto możliwości, które ekscytują dzisiejszych teologów i poruszają naszą wiarę. To obecność „ pierwiastka bóstwa” w egzystencji ciała jest fascynującą rzeczywistością ludzkiego życia, czegoś, co ma być wiecznym istnieniem ludzkiej osoby , które staje się przez to rzeczywistością niezbywalnej koegzystencji . Urzeczywistnienie zaczyna się wraz z naszym zaistnieniem w Obrazie i podobieństwie Boga, aby dostrzec obecność „ pierwiastka bóstwa” w naszym ciele, należy w strukturze osoby Boga dostrzec i zrozumieć wieczność płaszczyzny BÓSTWA i udzielanie się Jej w akcie pierwotnej prokreacji człowieka, co możemy przyjąć za aksjomat.
W ludzkim biologicznym ciele funkcjonują wszystkie płaszczyzny osoby ludzkiej, co ujawnia możliwość egzystencji w wymiarze tego świata - jako możliwość naszego istnienia i działania. Uświadamia nam prawdę, iż Bóg dał nam ciało, i daje pokarm i przeistacza go w ciało. Jakże często zapominamy o tej doniosłej prawdzie, aby w modlitwie przed jedzeniem prosić Boga, by spożywany pokarm przeistoczył w zdrowe ciało. Ta szczera prośba i pokorna ufność, podziała niczym najskuteczniejsze lekarstwo, rozrywające okowy chorób jakie może nieść „ coś co jest niezdrowe”, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić” (Mk16,18), udziela zapewnienia Chrystus. Nie traćmy z oczu zasadniczej prawdy zachodzącej relacji „ cząstki bóstwa ó ciało”, moc płynąca z bóstwa wszystko może; przeistoczyć, uzdrowić, wzmocnić i przebóstwić. Modlitwa ta może się stać najbardziej produktywna w sferze duchowego rozwoju w ciągu całego życia. (np. Boże spraw, aby pokarm który będę spożywał został przeistoczony w zdrowe ciało. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.)






